Ascetyzm: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 444 bajty ,  5 lat temu
ascetyzm
(Wycofano ostatnią zmianę treści (wprowadzoną przez 46.205.18.8) i przywrócono wersję 40757011 autorstwa Mpfiz)
(ascetyzm)
'''Ascetyzm''', '''asceza''' ({{greka|ἄσκησις}} ''askezis'' – pierwotnie "ćwiczenie, trening" )<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Ozorowski | imię = Edward | tytuł = Słownik podstawowych pojęć teologicznych | data = 2007 | wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7072-443-6 | strony =17 }} </ref> – praktykowanie dobrowolnego wyrzeczenia się pewnych dóbr(np. przestanie grania na kompie), wartości i aktywności życiowych w celu osiągnięcia świętości, czystości i doskonałości [[duchowość|duchowej]] i zbawienia. Potocznie ascetyzm kojarzy się z ograniczeniem doświadczania przyjemności oraz zaspokajania [[potrzeba|potrzeb]] cielesnych, jak jedzenie czy [[sen]], a także z dyscypliną wewnętrzną. Ludzi praktykujących zewnętrzne formy ascezy nazywa się '''ascetami'''. Uznaje się, że ascetyzm rozwinął się wraz ze zróżnicowaniem pojmowania struktur świata i sił działających w świecie. Motywem podejmowania go jest przekonanie, że natura ludzka i świat są w relacji antagonistycznej, i że duch poprzez odpowiedni wysiłek ma przezwyciężyć dominację świata materialnego. W chrześcijaństwie współczesnym zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu na rzecz tzw. ''ascezy wewnątrzświatowej''. Praktyki polegające na samoudręczeniu obecne są nadal w innych religiach<ref name="MAC">Por. {{Cytuj książkę | rozdział = asceza | autor r = Janusz T. Maciuszko | tytuł = Religia. Encyklopedia PWN | miejsce = Warszawa | rok = 2001| tom = 1 | strony = 353}}</ref>.
[[Plik:PICT0871.jpg|thumb|250px|Samobiczowanie w wykonaniu [[islam|muzułmanów]]]]
 
'''Ascetyzm''', '''asceza''' ({{greka|ἄσκησις}} ''askezis'' – pierwotnie "ćwiczenie, trening" )<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Ozorowski | imię = Edward | tytuł = Słownik podstawowych pojęć teologicznych | data = 2007 | wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7072-443-6 | strony =17 }} </ref> – praktykowanie dobrowolnego wyrzeczenia się pewnych dóbr, wartości i aktywności życiowych w celu osiągnięcia świętości, czystości i doskonałości [[duchowość|duchowej]] i zbawienia. Potocznie ascetyzm kojarzy się z ograniczeniem doświadczania przyjemności oraz zaspokajania [[potrzeba|potrzeb]] cielesnych, jak jedzenie czy [[sen]], a także z dyscypliną wewnętrzną. Ludzi praktykujących zewnętrzne formy ascezy nazywa się '''ascetami'''. Uznaje się, że ascetyzm rozwinął się wraz ze zróżnicowaniem pojmowania struktur świata i sił działających w świecie. Motywem podejmowania go jest przekonanie, że natura ludzka i świat są w relacji antagonistycznej, i że duch poprzez odpowiedni wysiłek ma przezwyciężyć dominację świata materialnego. W chrześcijaństwie współczesnym zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu na rzecz tzw. ''ascezy wewnątrzświatowej''. Praktyki polegające na samoudręczeniu obecne są nadal w innych religiach<ref name=MAC>Por. {{Cytuj książkę | rozdział = asceza | autor r = Janusz T. Maciuszko | tytuł = Religia. Encyklopedia PWN | miejsce = Warszawa | rok = 2001| tom = 1 | strony = 353}}</ref>.
 
== Chrześcijaństwo ==
* [[German z Paryża|Święty German z Paryża]] (zm. 546) – nigdy nie okrywał swego ciała, nawet zimą, żył jedynie chlebem i wodą, spał na gołej ziemi, gdy tylko pozwalał sobie na odpoczynek po długich czuwaniach<ref>Na podstawie książki [[Jean Paul Roux]] „Krew – mity, symbole, rzeczywistość”</ref>.
* [[Serafin z Sarowa]] - XIX w. rosyjski [[Starzec mnich|starzec]], spał bardzo krótko, na podłodze, bez ogrzewania nawet w czasie surowych zim. Jadał raz dziennie i pracował przy wyrębie lasu. Kronikarze pobliskiego klasztoru zapisali, że twarz jego "była radosna i świetlista jak u anioła"<ref name=SER>Por. {{Cytuj książkę | autor r = Ioann Kołogriwow | rozdział = O Świętym Starcu Serafinie | tytuł = Ogień Ducha Świętego | wydawca = Wydawnictwo Esprit | miejsce = Kraków | rok = 2008| strony = 12-15}}</ref>.
 
== Religie dharmiczne i islam ==
Asceza jako rodzaj ćwiczenia duchowego jest obecna w [[hinduizm]]ie, [[islam]]ie (zwłaszcza w wersji [[sufizm|sufickiej]]) oraz w pewnym sensie także w [[buddyzm]]ie, choć ta ostatnia religia raczej zwalcza skrajne przejawy ascezy, jako utrudniające osiągnięcie prawdziwego [[Oświecenie (religie Wschodu)|oświecenia]] duchowego ([[nirwana|nirwany]]).
 
== Zobacz też ==
Anonimowy użytkownik