Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 8 bajtów, 4 lata temu
m
W czasie działań wojennych na terytorium obecnej [[Bułgaria|Bułgarii]] dowodził 4 Dywizją Piechoty w walkach pod [[Nikopol (Bułgaria)|Nikopolem]], a następnie jako dowódca artylerii armii rumuńskiej uczestniczył [[Bitwa pod Plewną|w oblężeniu Plewna]] (lipiec - grudzień 1877) i okupacji [[Widyń|Widynia]] (luty 1878). Za zasługi na polu bitwy został pierwszym rumuńskim oficerem odznaczonym medalem [[Virtutea militară]], nadanym mu przez króla [[Karol I (Rumunia)|Karola I]] w dniu 10 maja 1878 roku<ref>Ibidem, s. 162</ref>.
 
Po zakończeniu wojny przez krótki czas pełnił funkcję generalnego inspektora artylerii (5 sierpnia - 19 grudnia 1878 roku), po czym zakończył służbę w wyniku [[demobilizacja|demobilizacji]]. Powrócił do armii jeszcze na krótki okres na początku lat 80-tych., obejmując dowództwo 3 Dywizji, a następnie ponownie funkcję generalnego inspektora artylerii (od 20 lipca 1881 roku). Karierę wojskową zakończył definitywnie 11 marca 1883 roku, poświęcając się całkowicie działalności politycznej<ref>Stelian Neagoe, ''Oameni politici români. Enciclopedie.'', Editura Machiavelli, Bucureşti 2007, s. 439-441</ref>.
 
===Kariera polityczna===
 
Już w latach 60-tych. udzielał się w grupie młodych konserwatystów "Juna dreaptă" (Młoda Prawica), a następnie w kręgach zbliżonych do dziennika "Timpul" ("Czas"), którego członkowie weszli do utworzonej oficjalnie w 1880 roku [[Partia Konserwatywna (Rumunia, 1880-1918)|Partii Konserwatywnej]]. Po swoim pierwszym rozbracie z armią, jeszcze w stopniu [[pułkownik]]a, mianowany został na stanowisko ministra wojny w trzech następujących po sobie rządach konserwatystów: [[Dimitrie Ghica]] (14 czerwca 1869 - 27 stycznia 1870), [[Alexandru Golescu]] (2 luty - 18 kwietnia 1870) i [[Manolache Costache Epureanu]] (20 kwietnia - 14 grudnia 1870)<ref>Petre Dan, ''Preşedinţii Adunării Deputaţilor şi Senatului României 1862-2004'', Editura Meronia, Bucureşti 2004, s. 162</ref>. W 1870 roku po raz pierwszy uzyskał mandat poselski do [[Izba Deputowanych (Rumunia)|Izby Deputowanych]]. Następnie, w październiku 1874 roku, wybrany został na burmistrza [[Bukareszt]]u, z którego to stanowiska zrezygnował w marcu 1877 roku w związku z wybuchem wojny i podjęciem czynnej służby wojskowej. Po zakończeniu działań militarnych ponownie aktywnie zaangażował się w życie polityczne.
 
W 1879 roku wybrany został senatorem do rumuńskiego Parlamentu. Po ostatecznym rozbracie z armią w 1883 roku stał się jednym z liderów [[Partia Konserwatywna (Rumunia, 1880-1918)|Partii Konserwatywnej]], reprezentując jej najbardziej twarde skrzydło. W ciągu następnych 25 lat pełnił szereg funkcji ministerialnych w zmieniających się rządach konserwatystów: ministra wojny (12 listopada 1888 - 3 listopada 1889 i 22 grudnia 1904 - 12 marca 1907); ministra rolnictwa, przemysłu, handlu i własności ziemskiej (27 listopada - 18 grudnia 1891); ministra spraw wewnętrznych (9 stycznia - 7 lipca 1890) oraz ministra finansów (11 kwietnia 1899 - 9 stycznia 1900)<ref>Ibidem, s. 162</ref>.
24 538

edycji