Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 7 bajtów ,  5 lat temu
→‎Dzieciństwo i młodość: drobne korekty stylistyczne (głównie usunięcie zbyt często używanego w tekście zaimka 'on')
== Biografia ==
=== Dzieciństwo i młodość ===
Yngwie Malmsteen urodził się 30 czerwca 1963 roku w Sztokholmie. Jego ojciec był wojskowym w stopniu kapitana, natomiast matka, Rigmor, artystką. Yngwie miał dwójkę starszego rodzeństwa, siostrę Ann Louise oraz brata Bjorna. Jego rodziceRodzice rozwiedli się krótko po jego narodzinach.
 
Yngwie początkowo nie wykazywał zbytniego zainteresowania muzyką. Przełom nastąpił w dniu śmierci [[Jimi Hendrix|Jimiego Hendriksa]] - [[18 września]] [[1970]] roku. Yngwie zobaczył wtedy w szwedzkiej telewizji program poświęcony Hendriksowi, wyemitowany w związku z jego śmiercią. Oryginalny styl gry oraz ekscentryczne zachowanie Jimiego na scenie wpłynęło na młodego Yngwiego tak mocno, iż niemal natychmiast chwycił on gitarę i zaczął ćwiczyć<ref>{{cytuj stronę
|url=http://www.yngwiemalmsteen.com/aboutbio.html
|tytuł=http://www.yngwiemalmsteen.com/aboutbio.html
 
W wieku dziesięciu lat postanowił zmienić nazwisko Lannerbäck na nazwisko panieńskie matki - Malmsten, nadając mu przy tym bardziej angielską pisownie - Malmsteen, oraz zmodyfikować swoje imię Yngve na bardziej angielsko brzmiące - Yngwie.
Od tego momentu opuszczał on często lekcje w szkole, aby móc w tym czasie ćwiczyć. Jego matka, która zauważyła już wtedy jego muzyczny talent, pozwalała mu na to, wspomagając jednocześnie w doskonaleniu muzycznych umiejętności.
Oprócz wspomnianego już wcześniej Jimiego Hendriksa, do pierwszych jego inspiracji należeli również [[Ritchie Blackmore]] z [[Deep Purple]] oraz [[Uli Jon Roth]] ze [[Scorpions]], gitarzyści [[rock]]owi, których gra była inspirowana [[muzyka poważna|muzyką poważną]]. Sprawiło to, iż Yngwie zaczął się bardziej interesować muzyką, m.in. takich kompozytorów jak [[Johann Sebastian Bach|Bach]], [[Antonio Vivaldi|Vivaldi]], [[Ludwig van Beethoven|Beethoven]] czy [[Wolfgang Amadeusz Mozart|Mozart]], z którą miał styczność od wczesnego dzieciństwa za sprawą matki.
 
Kolejnym ważnym momentem, mającym wpływ na jego grę, był dzień, w którym zobaczył on w telewizji rosyjskiego skrzypka, [[Gidon Kremer|Gidona Kremera]], wykonującego ''24 Kaprysy'' [[Niccolò Paganini]]ego. MiałYngwie miał wtedy trzynaście lat. To wydarzenie pomogło mu znaleźć sposób na połączenie muzyki rockowej z muzyką poważną.
 
W wieku piętnastu lat Yngwie zaprzestałprzestał uczęszczaniauczęszczać do szkoły. Przez jakiś czas pracował jako lutnik w sklepie muzycznym. Gdy pewnego razu do sklepu trafiła XVII wieczna [[lutnia]] z wyżłobionymi progami, zaintrygowany tym Yngwie postanowił przerobić w podobny sposób swoją starą gitarę. Rezultat na tyle go usatysfakcjonował, że dokonał takiej modyfikacji również w pozostałych swoich gitarach.
 
W tym czasie Yngwie próbował swych sił na rodzimej scenie. Przez dwa lata występował w zespole ''Powerhouse''. Ich muzyka była pełna instrumentalnych sekcji, w których Yngwie pokazywał swoją wirtuozerię. Jednak szwedzka publiczność nie przyjęła ich zbyt dobrze.
WGdy wiekuMalsteen skończył 18 lat, szwedzkazainteresowała armiasię byłanim zainteresowanaszwedzka Malmsteenem.armia Udało- udało mu się jednak temu zapobiec poborowi. W tym samym roku wysłał on swoje demo składające się z trzech utworów, nagrane wraz z przyjaciółmi, do szwedzkiej wytwórni CBS. Nagrania nie zostały jednak nigdy wydane. Powodem było między innymi to, iż wytwórnia chciała aby piosenki nagrano jeszcze raz, ale nie w języku angielskim, lecz w szwedzkim. Yngwie nie chciał na to przystać.
Sfrustrowany zaczął wysyłać demo za granicę. Jednym z jego adresatów był [[Mike Varney]], założyciel [[Shrapnel Music]]. Varney w tym czasie udzielał się, pisząc artykuły dla magazynu ''Guitar Player''. Dał on pozytywną recenzję Yngwiemu, po czym zaprosił go do pracy w zespole [[Steeler]].
 
=== Lata 80. ===
W lutym [[1983]] roku, Yngwie Malmsteen przeprowadził się do [[Los Angeles]], aby przyłączyć się do wspomnianego zespołu. Nie uczestniczył on jednak w pisaniu utworów, więc jego udział ograniczał się tylko do partii solowych. Wystarczyło to jednak, aby zwrócono na niego uwagę. Opuścił on zespół jeszcze zanim ich debiut trafił do sklepów.
 
Wspólnie z wokalistą [[Graham Bonnett|Grahamem Bonnettem]] utworzyli zespół [[Alcatrazz]]. Tym razem to Malmsteen był autorem muzyki, a Bonnett autorem tekstów. Nie usatysfakcjonowało go to jednak Yngwiego w pełni i przyczyniło się do podjęcia decyzji o solowej karierze.
Rok później zrealizował swoje plany, wydając album ''Rising Force'' pod nazwą zespołu ''Yngwie J. Malmsteen's Rising Force''. Pomimo, że album nie był promowany w ogóle w mediach, osiągnął 60 miejsce na liście Billboardu<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.billboard.com/#/album/yngwie-malmsteen-s-rising-force/rising-force/10968| tytuł = Rising Force - Yngwie Malmsteen's Rising Force Billboard.com| data dostępu = 4 października 2009| autor = Billboard| język = en}}</ref>, otrzymał nominację do Grammy w kategorii ''Best Rock Instrumental Performance''<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.rockonthenet.com/archive/1986/grammys.htm| tytuł = 28th Grammy Awards - 1986| data dostępu = 26 stycznia 2009| autor = Rock On The Net| język = en}}</ref>, a przez ''Guitar Playera'' został uznany za najlepszy album roku. Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając albumy ''Marching Out'' oraz ''Trilogy '',i zwiększając coraz bardziej swoją popularność.
 
Kariera jegoYngwiego została jednak zagrożona, gdy 22 czerwca 1987 roku swoim [[Jaguar E-type|Jaguarem E-Type]] uderzył w drzewo. Uderzenie było na tyle silne, że Malmsteen połamał głową kierownicę. Przebywał w stanie śpiączki przez prawie tydzień. Gdy odzyskał przytomność okazało się, że, z powodu uszkodzenia nerwów, stracił władzę w prawej ręce, czego powodem było uszkodzenie nerwów. Nie zamierzał on jednak rezygnować ze swojej kariery i zaczął intensywną rehabilitację w celu zregenerowania nerwów. TegoW samegotym samym roku spotkała go jednak również inna tragedia, - jego matka zmarła na raka. Odkrył on również, że jego menadżer roztrwonił wszystkie jego pieniądze.
 
Malmsteenowi udało się jednak powrócić do muzyki i w roku [[1988]] wydał album ''Odyssey'', na którym zaśpiewał były wokalista [[Rainbow]], [[Joe Lynn Turner]]. Pod koniec tego samego roku został wyprodukowany, sygnowany jego imieniem Malmsteena, [[Fender Stratocaster]]. Był to pierwszy, obok [[Eric Clapton|Erica Claptona]], sygnowany model [[Fender]]a.
 
W lutym [[1989]] roku Malmsteen zagrał dwa koncerty w [[Rosja|Rosji]] - w [[Moskwa|Moskwie]] oraz [[Petersburg|Leningradzie]]. Ten drugi został nagrany oraz wydany jako ''Trial By Fire: Live in Leningrad''. Po tej trasie koncertowej rozstał się ze swoim zespołem i
=== Lata 90. ===
W maju [[1991]] roku poślubił szwedzką wokalistkę popową [[Erika Norberg|Erike Norberg]]. Ich małżeństwo trwało niecały rok.
Wydany w [[1992]] roku album ''Fire & Ice'', który najpierw ukazał się w [[Japonia|Japonii]], okazał się wielkim sukcesem. Już w pierwszym dniu zostało sprzedanych 100 000 jego sztuk i album szybko stał się numerem jeden. Osiągnął, onosiągając status złotej i platynowej płyty praktycznie w całej Europie i Azji. Pomimo tego, jego sława w Stanach Zjednoczonych zaczynała powoli zanikać, głównie za sprawą popularności innych nurtów w muzyce, takich jak [[grunge]] czy [[nu metal]], którew których wystrzegaływystrzegano się partii solowych oraz nie prezentowaływymagano wysokich umiejętności technicznych od artystów.
 
Rok [[1993]] okazał się niezbyt szczęśliwy dla Malmsteena. Już pod koniec poprzedniego roku, huragan zniszczył jego posiadłość w Miami. W styczniu zmarł na atak serca jego menadżer Nigel Thomas, z którym współpracował przez cztery lata. W lipcu złamał prawą rękę w wypadku, a miesiąc później został aresztowany, po tym jak jego przyszła teściowa, która była przeciwna związkowi swojej córki z nim, oskarżyła go, że groził jej pistoletem, a córkę trzymał wbrew jej woli. Nie znaleziono jednak potwierdzenia tych oskarżeń i podejrzany został wypuszczony. Pod koniec roku, gdy jegoręka rękaYngwiego była już w pełni sprawna, podpisał kontrakt z [[Pony Canyon Records]].
 
Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając w [[1994]] roku ''The Seventh Sign''.
Zbudował on również studio we własnym domu w Miami, nazwane ''Studio 308''<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.yngwiemalmsteen.com/interviews/buildingstudio.html| tytuł = Yngwie Builds His Dream Studio: How Studio 308 Began| data dostępu = 26 stycznia 2009| autor = Dragon's Fire 1944..| język = en}}</ref><ref name="rf5">{{cytuj stronę| url = http://www.yngwiemalmsteen.com/interviews/guitarworld.html| tytuł = Miami Nice: Inside Yngwie Malmsteen's State-of-the-Art Home Studio| data dostępu = 26 stycznia 2009| autor = Joe Lalaina, GUITAR WORLD| język = en}}</ref>, w którym - jak sam mówił, - nie ma ograniczeń czasowych, co pozwalało mu na swobodną pracę.
Następnymi wydawnictwami były ''Magnum Opus'' ([[1995]]), ''Inspiration'' ([[1996]]) (zawierający covery zespołów, które były jego inspiracją<ref name="rf1"/>), ''Facing the Animal'' ([[1997]]).
 
W [[1996]] roku Malmsteen postanowił wydać album zupełnie odmienny od pozostałych i pokazać, że jego talent nie ogranicza się tylko do rockowegorockowej wirtuozawirtuozerii. W międzyczasie, pomiędzy zwykłymi wydawnictwami, pracował on nad swoim ''Concerto Suite'', komponując nie tylko partie gitary, ale całej orkiestry. Malmsteen nie chciał, aby album był podobny do kolaboracji innych artystów rockowych z orkiestrami (jak na przykład [[Concerto for Group and Orchestra]] zespołu [[Deep Purple]]), gdzie zespół grał z akompaniamentem orkiestry, lecz chciał stworzyć dzieło wzorowane na muzyce poważnej, w którym instrumentem solowym będzie gitara elektryczna<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.yngwiemalmsteen.com/interviews/johnkovach.html| tytuł = "Going for Baroque"| data dostępu = 26 stycznia 2009| autor = John Covach| język = en}}</ref>. W komponowaniu pomagał mu klawiszowiec z jego zespołu, [[Mats Olausson]]. W trakcie nagrywania albumu ''Inspiration'', gdy ''Concerto Suite'' było praktycznie skomponowane, Mats przebywał za granicą. Malmsteen nawiązał współpracę z [[David Rosenthal|Davidem Rosenthalem]], który utworzył transkrypcje partii orkiestry oraz nagrał wstępną ich wersje za pomocą [[syntezator]]a. Po dograniu partii gitary, Malmsteen stwierdził, że wszystko brzmi doskonale i rozpoczął poszukiwania [[dyrygent]]a oraz orkiestry. Spotkał on [[Yoel Levi|Yoela Leviego]], który był dyrygentem Atlanta Symphony Orchestra i w czerwcu [[1997]] roku nagrali oni w [[Praga|Pradze]] z [[Czeska Filharmonia|Czeską Filharmonią]] nagrali razem w [[Praga|Pradze]] sekcje orkiestry. Po powrocie do Miami, zostały dograne partie gitary i w lutym [[1998]] ukazał się album ''Concerto Suite For Electric Guitar and Orchestra in Eb Minor Op. 1''<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.yngwiemalmsteen.com/interviews/yngwiediscusses.html| tytuł = Yngwie Discusses his Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in Eb minor, Op. 1| data dostępu = 26 stycznia 2009| autor = Yngwie Johann Malmsteen| język = en}}</ref>.
 
W miesiąc później, 6 marca, żona Yngwiego, April, urodziła syna, któremu dali imię Antonio (na cześć [[Antonio Vivaldi]]ego).
W następnych latach Malmsteen kontynuował wydawnictwanagrywanie płyt. Kolejnymi albumami były ''Alchemy'' ([[1999]]), ''War to End All Wars'' ([[2000]]) oraz ''Attack!!'' ([[2002]]).
 
=== XXI wiek ===
 
Kolejnymi albumami były, wydana w 2005 roku, ''Unleash The Fury'' oraz ''Perpetual Flame'' z 2008 roku.
W marcu 2009 roku ukazał się w pełni instrumentalny, akustyczny album ''Angels of Love''. Na jego zawartość składają się zaaranżowane akustycznie, znane z poprzednich albumów, utwory artysty (z wyjątkiem jednego, nie publikowanego wcześniej).
 
== Sprzęt ==
Anonimowy użytkownik