Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 81 bajtów ,  5 lat temu
Anulowanie wersji 40418839 autora Lukasz Lukomski (dyskusja)
{{dopracować|źródła|data=2014-01}}
{{pisarz infobox
|pisarz = Tomoji Abe
Pierwsze próby pisarskie Tomoji Abe podejmował w latach studenckich. Razem z [[Funabashi Seiichi]] wydawał czasopismo "''Shumon''" ("Czerwona Brama"). Kółko literackie, do którego należał inspirowało się tekstami z czasopisma literackiego "''Criterion''", redagowanego przez [[Thomas Stearns Eliot|T.S. Eliota]]. Pismo odegrało ważną rolę w ukształtowaniu koncepcji artystycznych Abe.
 
Właściwą działalność literacką rozpoczął w 1930 roku, w którym wydał swoją pierwszą godną uwagi nowelę ''Nichi–Doku Taikō Kyōgi'' (''Japońsko-niemieckie zawody lekkoatletyczne''). W tym samym roku ukazała się jego praca krytyczna ''Shuchi-teki Bungakuron'' (Rozprawa o literaturze intelektualnej). W 1936 roku w miesięczniku literackim "''Bunga-ku-kai''" wydrukował swoją wielką powieść ''Fuyu-no Yado'' ([[Zimowa kwatera]]), która niedługo potem ukazała się w wydaniu książkowym. W późniejszym okresie wydał m.in. ''Kōfuku'' (Szczęście) - 1937, ''Machi'' (Miasto), ''Fūsetsu'' (Wiatr i śnieg), ''Pekin'' - 1938, ''Tabibito'' (Podróżny) - 1940, a po wojnie takie utwory jak ''Ryokui'' (Zielona szata) i ''Shi-no-hana'' (Kwiaty śmierci) - 1946, ''Kuroi kage'' (Czarny cień) i ''Oboroyo'' (Mglista noc) - 1949, ''Jinkō Teien'' (Sztuczny ogród) - 1953. Na uwagę zasługuje również powieść ''Shiroi tō'' (Biały obelisk), będąca protestem przeciw militaryzmowi i władzy wielkich monopoli.
 
Abe jest przedstawicielem intelektualnego nurtu w literaturze. Nurt ten nie napotkał jednak podatnego gruntu w Japonii, odbiegał bowiem od japońskich tradycyjnych form myślenia, od tradycyjnych metod przekazu, akcentujących przede wszystkim wartości estetyczne lub stany emocjonalne, oraz od panującego wówczas w literaturze światopoglądu [[Modernizm (literatura)|modernistycznego]] (w duchu którego powstawały zresztą pierwsze dzieła pisarza). Tendencje intelektualne nie dawały się pogodzić z ówczesną rzeczywistością społeczno-polityczną w Japonii - narastającym [[militaryzm]]em i [[faszyzm]]em, z dążeniami do przechowania tradycji feudalnej.
 
W Japonii nie powstał żaden zdecydowany ruch przeciwko faszyzmowi. Większość pisarzy wyrzekła się swoich poglądów i przystosowała do warunków nowej epoki, a ci twórcy, którzy nie chcieli dostosować swojego pisarstwa do wymogów systemu społeczno-politycznego, zamilkli niemal zupełnie. Ta sytuacja powszechnego chaosu, niepokoju i depresji duchowej odzwierciedliła się w literaturze japońskiej. Jednak w niektórych kręgach intelektualistów widoczna była wyraźna postawa nonkonformizmu. Niektórzy autorzy, a wśród nich Tomoji Abe, głosili konieczność "odrodzenia literatury", opowiadali się za postawą czynną w służbie społeczeństwa, głęboko wierząc w posłannictwo pisarzy.
 
== Bibliografia ==
* Ewelina Tchórzewska-Adamowska [przedmowa do]: Tomoji Abe, ''Zimowa kwatera'', [[Książka i Wiedza]], [[1973]]
 
{{Kontrola autorytatywna}}