Kościół św. Augustyna w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

brak opisu edycji
(uzupełnienie źródła, drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
[[10 grudnia]] [[1896]] pierwszą mszę św. w nowym kościele odprawił arcybiskup Popiel a ks. kanonik Ignacy Durewicz poświęcił świątynię. W tym czasie trwały jeszcze prace przy wyposażaniu wnętrza. Konsekracja kościoła przez biskupa Ruszkiewicza miała miejsce w [[1905]] (a nie jak podaje tablica erekcyjna w [[1896]]). W [[1903]] erygowano przy kościele parafię.
 
W listopadzie 1940 kościół znalazł się na terenie [[getto warszawskie|warszawskiego getta]]. Na terenie kościoła w okresie od lipca [[1941]] r., do pierwszej akcji wysiedleńczej w lipcu [[1942]] r., działał założony przez konwertytę [[Marek Arnsztejn|Andrzeja Marka]] „Nowy Teatr Kameralny”. Mimo zamknięcia kościoła, przez dłuższy czas w domu parafialnym przebywali proboszcz ks. [[Franciszek Garncarek]] i wikariusz ks. [[Leon Więckowicz]]. Ks. Garncarek został zamordowany przez Niemców w dniu [[20 grudnia]] [[1943]] zaś wikariusz ks. Leon Więckowicz został aresztowany w dniu [[3 grudnia]] [[1942]] r., za pomoc udzielaną [[Żydzi|Żydom]] i zmarł [[4 sierpnia]] 1944 w [[obóz koncentracyjny|obozie koncentracyjnym]] [[Groß-Rosen|Gross Rosen]]. Z chwilą likwidacji getta, w kościele utworzono magazyn w którym składowano mienie zrabowane [[Żydzi|Żydom]], następnie kościół sprofanowano i przekształcono na stajnię<ref>[http://www.sztetl.org.pl/pl/article/warszawa/13,miejsca-martyrologii/25182,kosciol-pw-sw-augustyna-przy-ul-nowolipki-18/ Wirtualny Sztetl]</ref>. W czasie [[powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]] na wieży kościelnej usytuowany był punkt obserwacyjny i gniazdo [[Niemcy|niemieckiej]] broni maszynowej. [[5 sierpnia]] [[1944]] wieża została uszkodzona podczas szturmu na [[Gęsiówka (więzienie)|Gęsiówkę]] wystrzałem ze zdobycznej [[Panzerkampfwagen V Panther|pantery]] przez żołnierzy [[Batalion Zośka|Batalionu „Zośka”]]. Po powstaniu Niemcy podpalili dach świątyni: spłonęła sygnaturka, 30-głosowe organy, wszystkie drzwi zewnętrzne, ucierpiały kamienne elementy elewacji. Ogień zajął plebanię i dom parafialny. Niemcy mieli też w planie wysadzenie kościoła, czego jednak nie zrealizowali.
 
Po wojnie był najwyższą i jedną z niewielu budowli pozostałych na terenie byłego getta. Już w 1947 dzięki funduszom przyznanym na cele renowacyjne przez Radę Prymasowską Odbudowy Kościołów Warszawy obiekt oddano do użytku wiernym, nadal prowadząc prace remontowe. W [[1953]] otynkowano sklepienia naw bocznych i odnowiono sygnaturkę<ref name="Grabski1956"/>. Teren dziedzińca przykościelnego zmniejszono na rzecz powstających wokół osiedli mieszkaniowych.
Anonimowy użytkownik