Otwórz menu główne

Zmiany

Niemal od razu nastąpiło zderzenie dobrych chęci rządu Republiki z trudną rzeczywistością świata pogrążonego w [[Wielki kryzys|Wielkim Kryzysie ekonomicznym]]. Trudna sytuacja ekonomiczna, brak poparcia tradycyjnie konserwatywnego wojska (które nie stanęło po stronie króla ze względu na żal, jaki odczuwali do niego wyżsi oficerowie za przyjęcie dymisji [[Miguel Primo de Rivera|Primo de Rivery]]) i coraz większe żądania robotników doprowadziły w niektórych przypadkach do zamieszek ulicznych, protestów anarchistów, zabójstw zlecanych przez ekstremistów wszelkiej maści, strajków rewolucyjnych i w końcu do wojskowego zamachu stanu.
 
Debata polityczna w [[Hiszpania|Hiszpanii]] okresu Republiki nabrała specyficznego charakteru. Głównym celem ataków [[Lewica|lewicy]] był [[Kościół (teologia)|Kościół katolicki]], którego przywileje uważano za jeden z powodów złej sytuacji społeczeństwa; wiele [[Kościół (budynek)|kościołów]] spalono lub zburzono. [[Prawica]] uważała te ataki za zagrożenie dla siebie samej i dla swojej uprzywilejowanej pozycji w kraju. Szczególne obawy rodziła aktywność lewicy rewolucyjnej.<br />II Republika Hiszpańska była na arenie międzynarodowej izolowana. Miały na to wpływ międzynarodowe koncerny, które w obawie przed nacjonalizacją naciskały, na rządy swoich państw by nie uznawały nowych władz [[Hiszpania|Hiszpanii]]. Hiszpański operator telefoniczny [[Telefónica]] należał do [[Stany Zjednoczone|amerykańskiego]] International Telephone and Telegraph (ITT), [[Transport kolejowy|koleje]] były w rękach kapitału [[Francja|francuskiego]], natomiast elektrownie i sieci przesyłowe – do rozmaitych, głównie [[Wielka Brytania|brytyjskich]] i [[Belgia|belgijskich]] przedsiębiorstw.
 
Prawie połowa (45,5%) społeczeństwa [[Hiszpania|Hiszpanii]] lat trzydziestych pracowała w rolnictwie; reszta w równych częściach dzieliła się między [[Sektor gospodarki|sektory]] przemysłu i usług. Było to społeczeństwo nadal nie w pełni korzystające z dobrodziejstw [[Rewolucja przemysłowa|rewolucji przemysłowej]].<br />Najsilniejszą [[Partia polityczna|partią polityczną]] była [[Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza|Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza (Partido Socialista Obrero Español – PSOE)]], która zdobyła najwięcej głosów w wyborach do [[Kortezy|Kortezów Ustawodawczych]] w [[1931]]. Współdziałającym z PSOE [[Związek zawodowy|związkiem zawodowym]] był (i jest do dziś) [[UGT|Powszechny Związek Robotników (Unión General de Trabajadores – UGT)]], w którego szeregach już w [[1922]] było ponad 200 tysięcy osób. Z kolei [[Anarchizm|anarchistyczny]] związek [[Krajowa Konfederacja Pracy|Krajowa Konfederacja Pracy (Confederación Nacional de Trabajo – CNT)]] w roku [[1931]] liczył aż 800 tysięcy członków. Inne organizacje, takie jak [[Komunistyczna Partia Hiszpanii|Hiszpańska Partia Komunistyczna (Partido Comunista de España – PCE)]] nie odgrywały poważniejszej roli aż do wybuchu [[Hiszpańska wojna domowa|hiszpańskiej wojny domowej]].
Anonimowy użytkownik