Otwórz menu główne

Zmiany

m
drobne techniczne, ort.
Poglądy zwolenników teorii szokowej są przeciwstawiane opiniom zwolenników podejścia gradualistycznego, którzy uważają, że najważniejsze reformy gospodarcze należy przeprowadzać stopniowo. Do zderzenia tych dwóch poglądów w praktyce polityki gospodarczej dochodzi w krajach wdrażających programy liberalizacji gospodarki lub transformacji systemowej. Zwolennicy teorii szokowej odwołują się do argumentu, że gwałtowne wprowadzenie zmian w gospodarce pozwala na wyodrębnienie dużej grupy beneficjentów reform, więc odejście od zmian okazuje się politycznie niemożliwe. Stopniowe wprowadzanie zmian może zaowocować powstaniem silnej opozycji wobec reform. Dzieje się tak ponieważ ich koszty ujawniają się na ogół wcześniej niż płynące z nich korzyści.
 
Przykładami terapii szokowej w Europie środkowejŚrodkowej i wschodniejWschodniej są [[Plan Balcerowicza]] i [[Reforma Gajdara]].
Po raz pierwszy terapię szokową, zastosowano w Chile po zamachu stanu generała [[Augusto Pinochet|Augusto Pinocheta]] w 1973 roku <ref>[[{{Cytuj Naomiksiążkę Klein|N. nazwisko = Klein]], | imię = Naomi | tytuł = The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism, | data = 2008, s.| 97strony = 97-125}}</ref>, co określano później jako [[chilijski cud]].
 
== Zobacz też ==
* [[Doktryna szoku (książka)|Doktryna szoku]]
 
{{Przypisy}}
 
== Bibliografia ==
* John Black ''Słownik Ekonomii'' PWN S.A. 2008 Warszawa
 
{{Przypisy}}
 
[[Kategoria:Polityka gospodarcza]]
29 449

edycji