Bolesław Jaźwiński: Różnice pomiędzy wersjami

drobne merytoryczne
(drobne redakcyjne)
(drobne merytoryczne)
 
== Życiorys ==
Jaźwiński urodził się 30 listopada 1882 w majątku Buczemel, z ziemi grodzieńskie, pochodzi ze staroszlacheckiej rodziny herbu [[Pomian (herb szlachecki)|"Pomian"]]. Wykształcenie ogólne odebrał w domu, a gimnazjum ukończył w Brześciu Litewskim.
Jaźwiński urodził się 30 listopada 1882 w majątku Buczemel, z ziemi grodzieńskie, pochodzi ze staroszlacheckiej rodziny herbu [[Pomian (herb szlachecki)|"Pomian"]]. Wykształcenie ogólne odebrał w domu , a gimnazjum ukończył w Brześciu Litewskim. Do służby wojskowej powołany w 1900. Po roku służby wstąpił do [[Tbilisi|Tyfliskiej]] Szkoły Wojskowej i Mikołajewskiej Inżynieryjnej Akademii, którą ukończył w 1904 r. Zawodowy oficer rosyjskich [[saper]]ów. Uczestnik [[Wojna rosyjsko-japońska|wojny rosyjsko japońskiej]] 1904–1905, w której wyróżnił się odwagą i bohaterstwem. W latach 1906-1908 dowódca kompanii oddziału ekspedycyjnego na [[Kreta|Kretę]]. W latach 1911–1913 był słuchaczem Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w [[Petersburg]]u. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] kierował fortyfikowaniem [[Grodno|Grodna]]. W 1917 roku był członkiem [[Polski Wojskowy Komitet Wykonawczy|Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego]]<ref>Adam Miodowski, Związki Wojskowych Polaków w Rosji (1917-1918), Białystok 2004, s. 66.</ref>. W okresie od kwietnia 1917 do lutego 1918 organizator pułków inżynieryjnych w [[I Korpus Polski w Rosji|I Korpusie Polskim w Rosji]] (na Wschodzie), luty 1918 – marzec 1918 komendant twierdzy [[Bobrujsk]], marzec – maj 1918 dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej 1 Korpusu Polskiego na Wschodzie. W lutym 1918 na czele swego pułku wyruszył na pomoc 2 Dywizji strzeleckiej walczącej w Bobrujsku.
 
Jaźwiński urodził się 30 listopada 1882 w majątku Buczemel, z ziemi grodzieńskie, pochodzi ze staroszlacheckiej rodziny herbu [[Pomian (herb szlachecki)|"Pomian"]]. Wykształcenie ogólne odebrał w domu , a gimnazjum ukończył w Brześciu Litewskim. Do służby wojskowej powołany w 1900. Po roku służby wstąpił do [[Tbilisi|Tyfliskiej]] Szkoły Wojskowej i Mikołajewskiej Inżynieryjnej Akademii, którą ukończył w 1904 r. Zawodowy oficer rosyjskich [[saper]]ów. Uczestnik [[Wojna rosyjsko-japońska|wojny rosyjsko japońskiej]] 1904–1905, w której wyróżnił się odwagą i bohaterstwem. W latach 1906-1908 dowódca kompanii oddziału ekspedycyjnego na [[Kreta|Kretę]]. W latach 1911–1913 był słuchaczem Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w [[Petersburg]]u. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] kierował fortyfikowaniem [[Grodno|Grodna]]. W 1917 roku był członkiem [[Polski Wojskowy Komitet Wykonawczy|Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego]]<ref>Adam Miodowski, Związki Wojskowych Polaków w Rosji (1917-1918), Białystok 2004, s. 66.</ref>. W okresie od kwietnia 1917 do lutego 1918 organizator pułków inżynieryjnych w [[I Korpus Polski w Rosji|I Korpusie Polskim w Rosji]] (na Wschodzie), luty 1918 – marzec 1918 komendant twierdzy [[Bobrujsk]], marzec – maj 1918 dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej 1 Korpusu Polskiego na Wschodzie. W lutym 1918 na czele swego pułku wyruszył na pomoc 2 Dywizji strzeleckiej walczącej w Bobrujsku.
 
W 1917 roku był członkiem [[Polski Wojskowy Komitet Wykonawczy|Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego]]<ref>Adam Miodowski, Związki Wojskowych Polaków w Rosji (1917-1918), Białystok 2004, s. 66.</ref>. W okresie od kwietnia 1917 do lutego 1918 organizator pułków inżynieryjnych w [[I Korpus Polski w Rosji|I Korpusie Polskim w Rosji]] (na Wschodzie), luty 1918 – marzec 1918 komendant twierdzy [[Bobrujsk]], marzec – maj 1918 dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej 1 Korpusu Polskiego na Wschodzie. W lutym 1918 na czele swego pułku wyruszył na pomoc 2 Dywizji strzeleckiej walczącej w Bobrujsku.
 
Od 1 listopada 1918 w [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsku Polskim]]. Listopad 1918 – marzec 1919 dowódca 21. Pułku Piechoty, marzec – kwiecień 1919 dowódca [[Dowództwo Okręgu Korpusu nr I w Warszawie|Okręgu Wojskowego Warszawa]]. Czerwiec – sierpień 1919 dowódca XVI Brygady Piechoty, sierpień 1919 – styczeń 1920 dowódca Grupy Operacyjnej "Wschód". Styczeń – lipiec 1920 szef [[Wojskowy Instytut Geograficzny|Wojskowego Instytutu Geograficznego]]<ref>Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 4 z 07.02.1920 str. 52</ref>. W czasie [[Wojna polsko-bolszewicka|wojny z bolszewikami]] w okresie lipiec – październik 1920 dowódca [[11 Karpacka Dywizja Piechoty|11. Dywizji Piechoty]] i odcinka obrony [[Warszawa|Warszawy]]. W okresie od października 1920 do maja 1926 szef Wojskowego Instytutu Geograficznego.
 
W czasie [[Przewrót majowy|przewrotu majowego]] 1926 opowiedział się po stronie rządowej. Po przewrocie spotkała go zemsta ze strony marszałka [[Józef Piłsudski|Piłsudskiego]]. Aresztowany i więziony bez sądu, a nawet postawienia zarzutów, w Warszawie i [[Wilno|Wilnie]]. Załamał się i nie odzyskał równowagi psychicznej do końca swoich dni. Ciężko chorował, był sparaliżowany. Od 30 listopada 1928 w stanie spoczynku. Osiadł i zmarł w Warszawie w 1935.
 
Żonaty z Jadwigą Julią z Fiszerów Makomaską.
 
== Awanse ==
* [[generał brygady]] – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem od 15 sierpnia 1924 i 23. lokatą w korpusie generałów.
 
== OdznaczeniaOrdery i odznaczenia ==
* [[Order Virtuti Militari|Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari]] (1922, L 5260)<ref>Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 12 z 10 maja 1922</ref>
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]]
67 817

edycji