Otwórz menu główne

Zmiany

drobne redakcyjne
Po utracie swoich głównych sił, komuniści przegrupowali się i wycofali do północno-zachodniej części kraju. Pokonano 12 tys. km, a wydarzenie to znane jest w historii jako [[Długi Marsz|Wielki Marsz]]. Na przywódcę Wielkiego Marszu, został wypromowany, wcześniej mało znany, [[Mao Zedong]].
 
Wielki Marsz posłużył siłom [[Czang Kaj-szek]]a do przywrócenia jedności kraju, gdyż militaryści, przestraszeni perspektywą ustanowienia władzy komunistycznej, przechodzili na jego stronę. Mimo to siły komunistów zostały jednak zachowane, a do ich zniszczenia zabrakło jak to określał Czang Kaj-szek: "Historycznych„Historycznych 5 minut"minut”. Powodem zaprzestania walki z komunistami było wkroczenie Japończyków do Chin. Wobec potężnego zagrożenia, KPCh stała się łącznikiem pomiędzy siłami nacjonalistów a [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Sowietami]], obiecującymi dostawy broni i zaopatrzenia. Zniszczenie sił Mao nie wchodziło więc w grę. Pozwoliło to odbudować im nadwątlone siły, a nawet ponownie zaatakować domniemanego sojusznika w czasie "wspólnej"„wspólnej” wojny z Japonią.
 
Od lat 30. w Japonii narastały nastroje skrajnie faszystowskie i szowinistyczne. Słabe rządy cywilne, w tym sam cesarz [[Hirohito]] (Shōwa), były bezsilne wobec nacjonalistycznych militarystów. Pod pretekstem wyzwolenia Azjatów spod panowania Europejczyków (głosili oni hasło: "Azja„Azja dla Azjatów"Azjatów”) dążyli oni do zdobycia nowych terytoriów bogatych w surowce strategiczne, niezbędne dla funkcjonowania nowoczesnego państwa.
 
18 września [[1931]] doszło do tzw. [[Incydent mukdeński|"incydentu mukdeńskiego"]], po którym [[Armia Kwantuńska]] zajęła Mandżurię. Utworzono z niej marionetkowe państwo zwane [[Mandżukuo]]. Państwem tym rządził od [[1934]], osadzony na tronie przez Japończyków, cesarz [[Puyi]] z mandżurskiej dynastii Qing (wcześniej [[Cesarze Chin|cesarz chiński]], obalony w [[1912]] r. przez [[Yuan Shikai]]a).
 
== Początek wojny ==
{{osobny artykuł|Wojna na Pacyfiku}}
7 lipca 1937 r. japońskie oddziały sprowokowały tzw. "[[incydent na moście Marco Polo]]" (albo inaczej "bitwę„bitwę o most Lugou"Lugou”), który miał być pretekstem do rozpoczęcia kolejnego etapu wojny. Po bitwie Japończycy zajęli [[Szanghaj]], Nankin<ref>Stolicę republiki – według źródeł chińskich wymordowano tutaj około 300 tysięcy cywilów</ref> i południowe [[Shanxi]].
 
Jednak w połowie [[1938]] r. japońskie postępy osłabły, a przeciwnik przeszedł do taktyki [[partyzantka|walk partyzanckich]]. Sytuacja taka trwała praktycznie do końca wojny i mimo że armia Kuomintangu (mająca przeciw sobie Japończyków i lokalnych władyków) poniosła wiele porażek, to nie została nigdy pokonana ze względu na duże rezerwy oraz na nieprzerwaną pomoc amerykańską (od [[1940]] r.).