Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 22 bajty ,  4 lata temu
drobne merytoryczne, drobne redakcyjne
W [[1940]] r. zaprzysiężony jako żołnierz [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]], został w czerwcu tr. aresztowany przez [[NKWD]] i był przez rok więziony w [[Baranowicze|Baranowiczach]]. Uwolniony w końcu czerwca [[1941]] r., po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, był następnie deportowany przez Niemców na [[roboty przymusowe]] do [[Kaliningrad|Królewca]].
 
W [[1943]] r. znalazł się w Warszawie, gdzie nawiązał kontakty z podziemiem. ZostałW styczniu 1944 został członkiem [[Agat (AK)|zgrupowania „Agat”]], który wkrótce zmienił nazwę na „Pegaz”, a następnie [[batalion Parasol|batalionu „Parasol”]]. Uczestniczył w udanym zamachu na [[Franz Kutschera|Franza Kutscherę]] – [[Dowódca SS i Policji|dowódcę SS i policji]] na [[dystrykt warszawski]] [[Generalne Gubernatorstwo|Generalnego Gubernatorstwa]], dokonanym [[1 lutego]] 1944 w w [[Aleje Ujazdowskie w Warszawie|Alejach Ujazdowskich]] w Warszawie.
{{Osobny artykuł|Akcja Kutschera}}
W czasie akcji Issajewicz był kierowcą wozu [[Adler (motoryzacja)|Adler-Triumph-Junior]] i trzecim wykonawcą ([[Pistolet P08 Parabellum|pistolet Parabellum]], granaty)wyroku. Zajechał drogę samochodowi z Kutscherą, zmuszając go do zatrzymania i umożliwiając ostrzelanie go przez pierwszego i drugiego wykonawcę wyrokukolegów – [[Bronisław Pietraszewicz|Bronisława Pietraszewicza]] „Lota” i [[Zdzisław Poradzki|Zdzisława Poradzkiego]] „Kruszynkę”. Sam oddał także strzał w kierunku dowódcy SS, doznając jednocześnie niegroźnego postrzału w głowę. Za udział w akcji rozkazem nr 267/BP Komendanta Głównego Armii Krajowej z dnia 25 marca 1944 został odznaczony [[Krzyż Walecznych|Krzyżem Walecznych]]<ref name="Rada7">{{Cytuj książkę | nazwisko = Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa | imię = | tytuł = Akcja Kutschera | wydawca = Wydawnictwo „Sport i Turystyka” | miejsce = Warszawa | data = 1967 | strony = 7}}</ref>. Później otrzymał także Order Virtuti Militari.
 
Aresztowany w kilka tygodni później przez Niemców i osadzony w więzieniu na [[Pawiak]]u, nie został jednak rozpoznany jako uczestnik zamachu na Kutscherę. [[24 maja]] [[1944]] r. wywieziono go do [[Stutthof (KL)|KL Stutthof]] wraz z pierwszym transportem 859 więźniów z Warszawy (otrzymał nr obozowy 36127). W obozie koncentracyjnym kontynuował działalność konspiracyjną, brał udział w przygotowaniach do powstania, prowadzonych przez akowców i jeńców sowieckich i ostatecznie zaniechanych (większość więźniów zginęłaby w czasie walk).
Po [[II wojna światowa|wojnie]] działał w środowisku byłych żołnierzy [[batalion Parasol|„Parasola”]] przy [[Związek Bojowników o Wolność i Demokrację|Związku Bojowników o Wolność i Demokrację]] (w latach 1974–1979 był członkiem Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD) oraz jako wychowawca w [[Szczep 208 WDHiZ|Szczepie 208 Warszawskich Drużyn Harcerskich i Zuchowych]] im. [[Batalion Parasol|Batalionu „Parasol”]]. W maju 1947 odznaczony [[Order Krzyża Grunwaldu|Orderem Krzyża Grunwaldu]] III klasy<ref>http://monitorpolski.gov.pl/MP/1947/s/78/516</ref>.
 
Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie. Pochowany został [[12 marca]] 2012 r. na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://tvp.info/informacje/ludzie/pozegnalismy-michala-issajewicza-ps-mis/6716334|tytuł=Pożegnaliśmy Michała Issajewicza ps. „Miś”|język=pl|data dostępu=2012-03-12}}</ref>.
 
== Ordery i odznaczenia ==