Rochus Misch: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 722 bajty ,  5 lat temu
Nie linkujemy do de:Wiki, ani żadnej innej w przyp., wycofano ostatnie 3 zmiany treści (wprowadzone przez Andr-opole) i przywrócono wersję 41612453 autorstwa Andr-opole
(Nie linkujemy do de:Wiki, ani żadnej innej w przyp., wycofano ostatnie 3 zmiany treści (wprowadzone przez Andr-opole) i przywrócono wersję 41612453 autorstwa Andr-opole)
Ojciec zmarł 2 godziny przed urodzeniem chłopca. Matka zmarła, gdy R. Misch miał 2,5 roku. Od tego czasu wychowywali go dziadkowie ze strony matki.
 
Po ukończeniu szkoły podstawowej zdobył zawód malarza-tapeciarza oraz dekoratora wnętrz w mieście Hoyerswerda. Później pracował jakiś czas jako czeladnik malarski, po czym założył wraz ze starszym kolegą firmę malarską w [[Hornberg (powiat Ortenau)|Hornbergu]] (Schwarzwald).
 
W 1937 wstąpił do ''Verfügungstruppe'', jednostki, która z założenia przeznaczona była dla Hitlera. Odbył w niej czteroletnią służbę wojskową, co miało mu zapewnić stanowisko w sektorze publicznym. Po wybuchu II wojny światowej został ranny podczas oblężenia [[Twierdza Modlin|Modlina]] w czasie [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]]. Kula przeszła dwa centymetry od jego serca, trafiając w płuco.
 
== Po wojnie ==
Został wzięty do niewoli sowieckiej, w której przebywał do roku 1954 jako jeniec obozu pracy. Po powrocie z niewoli wrócił do Berlina, gdzie aż do śmierci mieszkał w tym samym domu. Za pożyczone 28.000 DM otworzył po powrocie sklep z artykułami malarsko-dekoracyjnymi w Berlinie-Schöneberg, który prowadził aż do 1985 roku, kiedy go sprzedał przechodząc na zasłużoną emeryturę. Był ostatnim żyjącym świadkiem (po śmierci [[Otto Günsche]]go w 2003 i [[Siegfried Knappe|Siegfrieda Knappe]] w 2008) ostatnich dni w bunkrze Hitlera pod Kancelarią Rzeszy.
 
Jeszcze podczas wojny (w sylwestra 1941) roku ożenił się z Gerdą Lachmann, której pozostał wierny aż do jej śmierci w 1997 roku. Mieli jedną córkę. Gerda Misch była działaczką partii socjaldemokratycznej (SPD), w imieniu której zasiadała w latach 1975-78 w berlińskim Domu Radnych (Abgeordnetenhaus).<ref>[https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Mitglieder_des_Abgeordnetenhauses_von_Berlin_(7._Wahlperiode)] Lista delegatów do Berlinskiego Abgeordnetenhaus</ref>
 
W roku 2005 udzielił obszernych wywiadów dziennikarzowi francuskiemu Nicolasowi Bourcier. W rezultacie powstała biografia ''J'étais garde du corps d'Hitler 1940–1945'' (''Byłem ochroniarzem Hitlera 1940–1945'') tłumaczona na szereg języków; w Polsce wydana pod tytułem ''Byłem z Hitlerem do końca 1940–1945''. Pracował jako konsultant pisarza [[Christopher McQuarrie|Christophera McQuarrie]] nad filmem ''[[Walkiria (film)|Walkiria]]''. Udzielił również wywiadu [[BBC]]{{r|news-bbc-europe-8234018}}.