Estoński Kościół Ewangelicko-Luterański: Różnice pomiędzy wersjami

U luteranów nie ma kapłanów, są pastorzy.
(nowy arcybiskup)
(U luteranów nie ma kapłanów, są pastorzy.)
Kościół został utworzony w [[1949]] roku, po ucieczce hierarchii poprzedniego kościoła, ''Eesti Evangeeliumi Luteriusu Kirik'', wraz z biskupem Johanem Kõppem do [[Szwecja|Szwecji]] w [[1944]] roku. Kiedy [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związek Radziecki]] rozpoczął okupację [[Estonia|Estonii]] w [[1940]] roku, rozwiązano większość organizacji chrześcijańskich, dobra kościelne zostały skonfiskowane, teolodzy i duchowni zostali zesłani na [[Syberia|Syberię]], a edukacja religijna została zakazana. [[II wojna światowa]] przyniosła ponadto zniszczenie wielu budynków kościelnych. Stan taki trwał aż do [[1988]] roku, kiedy to odnowiła się aktywność kościoła w związku z wprowadzeniem tolerancji religijnej w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]].
 
Pomimo tego, że od [[1920]] roku kobiety studiowały [[teologia|teologię]] na [[Uniwersytet w Tartu|Uniwersytecie w Tartu]], dopiero w [[1967]] roku pierwsza z nich, Laine Villenthal, została ordynowana na kapłanapastora.
 
W [[2009]] Estoński Kościół Ewangelicko-Luterański posiadał 160.000 ochrzczonych członków, a ponadto 8.000 członków zagranicznej misji EELK z siedzibą w [[Kanada|Kanadzie]].
Anonimowy użytkownik