Bolesław Jaźwiński: Różnice pomiędzy wersjami

m
→‎Życiorys: lit, wikizacja
(drobne merytoryczne)
m (→‎Życiorys: lit, wikizacja)
 
== Życiorys ==
Jaźwiński urodził się 30 listopada 1882 w majątku Buczemel, z ziemi grodzieńskiegrodzieńskiej, pochodzipochodził ze staroszlacheckiej rodziny herbu [[Pomian (herb szlachecki)|"Pomian"]]. Wykształcenie ogólne odebrał w domu, a gimnazjum ukończył w Brześciu Litewskim.
 
Do służby wojskowej powołany w 1900. Po roku służby wstąpił do [[Tbilisi|Tyfliskiej]] Szkoły Wojskowej i Mikołajewskiej Inżynieryjnej Akademii, którą ukończył w 1904 r. Zawodowy oficer rosyjskich [[saper]]ów. Uczestnik [[Wojna rosyjsko-japońska|wojny rosyjsko -japońskiej]] 1904–1905, w której wyróżnił się odwagą i bohaterstwem. W latach 1906-19081906–1908 dowódca kompanii oddziału ekspedycyjnego na [[Kreta|Kretę]]. W latach 1911–1913 był słuchaczem Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w [[Petersburg]]u. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] kierował fortyfikowaniem [[Grodno|Grodna]].
 
W 1917 roku był członkiem [[Polski Wojskowy Komitet Wykonawczy|Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego]]<ref>Adam Miodowski, Związki Wojskowych Polaków w Rosji (1917-1918), Białystok 2004, s. 66.</ref>. W okresie od kwietnia 1917 do lutego 1918 organizator pułków inżynieryjnych w [[I Korpus Polski w Rosji|I Korpusie Polskim w Rosji]] (na Wschodzie), luty 1918 – marzec 1918 komendant twierdzy [[Bobrujsk]], marzec – maj 1918 dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej 1 Korpusu Polskiego na Wschodzie. W lutym 1918 na czele swego pułku wyruszył na pomoc [[2 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)|2 Dywizji strzeleckiejStrzelców Polskich]] walczącej w Bobrujsku.
 
Od 1 listopada 1918 w [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsku Polskim]]. Listopad 1918 – marzec 1919 dowódca 21. Pułku Piechoty, marzec – kwiecień 1919 dowódca [[Dowództwo Okręgu Korpusu nr I w Warszawie|Okręgu Wojskowego Warszawa]]. Czerwiec – sierpień 1919 dowódca XVI Brygady Piechoty, sierpień 1919 – styczeń 1920 dowódca Grupy Operacyjnej "Wschód". Styczeń – lipiec 1920 szef [[Wojskowy Instytut Geograficzny|Wojskowego Instytutu Geograficznego]]<ref>Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 4 z 07.02.1920 str. 52</ref>. W czasie [[Wojna polsko-bolszewicka|wojny z bolszewikami]] w okresie lipiec – październik 1920 dowódca [[11 Karpacka Dywizja Piechoty|11. Dywizji Piechoty]] i odcinka obrony [[Warszawa|Warszawy]]. W okresie od października 1920 do maja 1926 szef Wojskowego Instytutu Geograficznego.
 
W czasie [[Przewrót majowy|przewrotu majowego]] 1926 opowiedział się po stronie rządowej. Po przewrocie spotkała go zemsta ze strony marszałka [[Józef Piłsudski|Piłsudskiego]]. Aresztowany i więziony bez sądu, a nawet postawienia zarzutów, w Warszawie i [[Wilno|Wilnie]]. Załamał się i nie odzyskał równowagi psychicznej do końca swoich dni. Ciężko chorował, był sparaliżowany. Od 30 listopada 1928 w stanie spoczynku. Osiadł i zmarł w Warszawie w 1935.
33 329

edycji