Daktyloskopia: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 87 bajtów ,  4 lata temu
doprecyzowanie + małe uzupełnienie wg. źródła
(Wiktor Ludwikowski)
(doprecyzowanie + małe uzupełnienie wg. źródła)
Linie papilarne każdego człowieka charakteryzują się trzema cechami, tzw. '''zasada 3N''' – niezmienności, nieusuwalności i niepowtarzalności. Nowoczesne metody ich rejestracji, przechowywania, katalogowania i wykorzystania praktycznego opracowano już w [[lata 30. XX wieku|latach 30. XX wieku]]. Dopiero jednak po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] daktyloskopia stała się powszechna przy ustalaniu tożsamości sprawcy. Pobieranie odcisków linii papilarnych od osób mogących mieć związek z jakimś zdarzeniem przestępczym, świadków, zatrzymanych itp., odbywa się zazwyczaj przy wykorzystaniu nasączonej poduszki daktyloskopijnej, płytki (metalowej bądź szklanej), wałka nasączonego tuszem, a następnie przetoczeniu palców daktyloskopowanej osoby po odpowiednich polach na karcie rejestracyjnej lub daktyloskopijnej.
 
{{fakt|Pomysłodawcą metody był [[Jan Evangelista Purkyně]]|data=2014-09}}. PionieremJednym z pionierów wprowadzenia daktyloskopii do prac [[Policja Państwowa|Policji Państwowej]] w [[II Rzeczpospolita|II Rzeczpospolitej]] był insp. [[Wiktor Ludwikowski]]. Był on też autorem pierwszego polskiego "Podręcznika dla Służby Daktyloskopijnej"<ref>{{Cytuj stronę | url = http://gazeta.policja.pl/997/informacje/99834,Zolnierz-i-policjant-nr-111052014.print | tytuł = Żołnierz i policjant | autor = Bogusław Rogowski | opublikowany = [[Gazeta Wyborcza]]2014-06 | data dostępu = 2015-04-16}}</ref>.
 
Ujawnianie śladów daktyloskopijnych na miejscu zdarzenia polega na opyleniu przy użyciu odpowiedniego pędzelka przedmiotu lub jego części właściwym proszkiem daktyloskopijnym [[argentorat]]em, a w razie konieczności usunięciu jego nadmiaru drugim, czystym pędzelkiem. Preparat przykleja się do '''substancji potowo-tłuszczowej''' tworzącej ślad, dając wyraźny jego obraz. Zabezpieczanie polega na fotograficznej rejestracji, a następnie przeniesieniu śladów na odpowiednio przyciętą folię daktyloskopijną. Żelatynową warstwę przykleja się do podłoża, w pobliżu ujawnionego śladu i następnie stopniowo przykłada się pozostałą część, dociskając kciukiem. Należy uważać, by pod powierzchnią nie pozostały pęcherzyki powietrza, ponieważ spowoduje to powstanie ubytków w obrazie śladów, których nie da się później uzupełnić. Następnie należy przykleić warstwę żelatynową na podkładkę, stosując się do zasady kontrastowości (jeśli używany był jasny proszek, wybiera się podkładkę w kolorze ciemnym, i odwrotnie). Ślad zabezpiecza się pod względem formalno-procesowym przyszywając do niego tzw. metryczkę z opisem, kolejnym numerem śladu i nazwiskiem zabezpieczającego, oraz umieszcza się te informacje w protokole oględzin.
 
Pobieranie, katalogowanie, przetwarzanie odcisków linii papilarnych metodametodą tradycyjną, tj. przy pomocy czarnego tuszu, było zawsze kłopotliwe. Dlatego prowadzono rozliczne badania nad wprowadzeniem innych metod. W [[Polska|Polsce]] [[Krzysztof Wrona]] próbował w [[lata 80. XX wieku|latach 80. XX w]]. zastosować [[fotografia kirlianowska|fotografię kirlianowską]], w [[Stany Zjednoczone|USA]] 20 lat później opracowano metodę polegającą na skanowaniu opuszek palców, która została powszechnie wprowadzona na amerykańskich lotniskach i w konsulatach (wizy) po wydarzeniach z [[11 września]] [[2001]] r.
 
Bada się również ślady linii papilarnych z wewnętrznych powierzchni dłoni (''chejroskopia'') oraz z palców i powierzchni oporowych stóp (''podoskopia''). W podobny sposób badać można również ślady czerwieni wargowej (''[[cheiloskopia]]'').