Attyka (architektura): Różnice pomiędzy wersjami

m
m (MalarzBOT: Cesarstwo rzymskie przeniesiono do Cesarstwo Rzymskie)
* grzebieniowe (zwane polskimi) – stosowane w 2. połowie [[XVI wiek]]u
 
Attyka stosowana była w starożytności ([[Grecja]], [[Cesarstwo Rzymskie|Rzym]]), a także ponownie (w zmienionej formie) od [[XVI wiek]]u. Charakterystyczna dla renesansowej architektury [[Polska|Polski]] i [[Czechy|Czech]] była ozdobą zamków, pałaców, kościołów, ratuszów oraz bram i kamienic. Do najpiękniejszych attyk polskich należą attyki: [[Kraków|krakowskich]] sukiennic ([[1557]]), ratuszów w [[Tarnów|Tarnowie]] i [[Sandomierz|Sandomierzu]]u (2. połowa XVI wieku) oraz [[Szydłowiec|Szydłowcu]].
 
Bardzo rozbudowane formy przyjmowała zwłaszcza w [[manieryzm (sztuka)|manieryzmie]] (mieszczańskie kamienice Celejowska oraz Przybyłów w [[Kazimierz Dolny|Kazimierzu Dolnym]]), [[Kamienica Konopiców]] w Lublinie, [[Kamienica Chociszewska]] w Lublinie, [[Kamienica Królewska we Lwowie]].
Na Dolnym Śląsku występuje odmiana attyki, charakterystyczna dla tego regionu - attyka śląska - o zakończeniu w formach półkoli, ćwierćkoli, np. attyka w kamienicy "[[Pod Złotą Koroną]]" przy Rynku nr 29 we [[Wrocław]]iu.
 
Attyki były też stosowane na Kresach na terenie dzisiejszej Ukrainy ([[Ostróg (miasto)|Ostróg]], [[Międzybóż]], Lwów) i Litwy ([[Ostra Brama w Wilnie]], [[Zamek Dolny w Wilnie]])
 
W okresie socrealizmu w Warszawie attykami ozdobiono między innymi [[Pałac Kultury i Nauki]], a w Krakowie budynek "S" Centrum Administracyjnego w Nowej Hucie.
170 050

edycji