Otwórz menu główne

Zmiany

m
drobne redakcyjne
===Drugi okres służby wojskowej===
Ponownie wstąpił do wojska w [[1787]] r. Został przyjęty w stopniu majora kawalerii do swojej starej jednostki, którą później w latach [[1794]]-[[1819]] dowodził. Był to późniejszy słynny [[5 Pułk Huzarów im. Księcia Blüchera von Wahlstatt (Pomorski)|5 Pomorski Regiment Husarski]], zwany od koloru kurtek Regimentem Czerwonych Huzarów. Jednostka stacjonowała w Słupsku, jednak w tamtym czasie żołnierze nie byli skoszarowani, lecz mieszkali u mieszkańców miasta w kwaterach prywatnych. Aby regiment nie stanowił ciężaru dla Słupska, część jego pododdziałów była rozlokowana w okolicznych miejscowościach. Jeden ze szwadronów, którego dowódcą w 1787 został jako major, stacjonował od [[1774]] w [[Miastko|Miastku]].
Problemy finansowe z czasów ziemiańskich sprawiły, że sprzedał majątek i sprowadził żonę z dziećmi do Miastka. W 1788 awansowany na podpułkownika, a w 1790 na pułkownika. [[17 czerwca]] [[1791]] zmarła jego żona, którą pochowano pod posadzką [[Kościół Najświętszej Marii Panny Wspomożenia Wiernych w Miastku|miasteckiego kościoła]]. Po śmierci małżonki wziął udział ze swoim regimentem w wojnie z Francją w latach [[1792]]-[[1795]]. W roku 1807 mianowano Blüchera dowódcą okręgu pomorskiego i gubernatorem, dwa lata później zaś skierowano go do [[Stargard Szczeciński|Stargardu]] i awansowano do stopnia generała broni. Tam zajmował się modernizacją i szkoleniem armii. W czasie ofensywy Napoleona w 1806/1807 brał czynny udział. W czasie VI koalicji antynapoleońskiej i odwrocie armii Napoleona został wybrany głównym wodzem armii Prus. W bitwie pod Lipskiem dowodził prawym skrzydłem koalicji. Po zwycięstwie i rozpoczęciu kongresu wiedeńskiego utrzymywał armie Prus. Pod Waterloo w 1815 głównodowodzący prawym skrzydłem koalicji. Po kongresie otrzymał dom pod Krobielowicami (poprzednio klasztor). Zmarł w swoim domu. 28 sierpnia 1853 r. zwłoki przeniesiono i pochowano w [[Mauzoleum Blüchera w Krobielowicach]].
==Próba oceny==
Jeden z najważniejszych pruskich dowódców okresu wojen napoleońskich. Był człowiekiem wielkiej odwagi – brał czynny udział w walkach pomimo podeszłego wieku; był wielokrotnie ranny. Jego żołnierze nazywali go ''papą Blücherem''.
9362

edycje