Andrew Jackson: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 14 bajtów ,  5 lat temu
drobne redakcyjne
(drobne redakcyjne)
Po czterech miesiącach pełnienia urzędu gubernatora, Jackson powrócił do [[Nashville]], a 20 lipca 1822 legislatura Tennessee zaproponowała by ubiegał się o prezydenturę{{r|Pastusiak172}}. Uzyskał także propozycję wejścia do rządu [[James Monroe|Jamesa Monroe]], ale ją odrzucił, by w 1823 roku zostać [[senator]]em{{r|Pastusiak172}}.
 
Zgodził się kandydować w [[Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1824 roku|wyborach prezydenckich w 1824 roku]], gdzie jego kontrkandydatem był [[John Quincy Adams]]{{r|Pastusiak172}}. W głosowaniu [[Kolegium Elektorów Stanów Zjednoczonych|Kolegium Elektorów]] Jackson uzyskał 99 głosów, wobec 84 głosów Adamsa{{r|Pastusiak172}}. W sytuacji gdzie żaden kandydat nie uzyskał wymaganej większości, o wyborze decydowała Izba Reprezentantów, głosująca stanami{{r|Pastusiak172}}. Dzięki porozumieniu, które Adams zawarł z [[Henry Clay|Henrym Clayem]], to właśnie on został prezydentem, pomimo, że przegrał z Jacksonem, zarówno w głosowaniu powszechnym, jak i w Kolegium Elektorskim{{r|Pastusiak172}}.
 
== Prezydentura ==
Przed wyborami w 1828 roku dokonano nowelizacji [[ordynacja wyborcza|ordynacji wyborczej]], według której kandydatów na prezydenta wybierają legislatury stanowe, a w głosowaniu powszechnym wybiera się elektorów{{r|Pastusiak172}}. Jackson wystartował jako kandydat [[Partia Demokratyczna (USA)|Partii Demokratycznej]], a jego przeciwnikiem z ramienia [[Narodowa Partia Republikańska (USA)|Narodowej Partii Republikańskiej]] był urzędujący prezydent, John Quincy Adams{{r|Pastusiak172}}. Generał zwyciężył w głosowaniu powszechnym i otrzymał 178 głosów elektorskich wobec 83 głosów Adamsa i został zaprzysiężony jako siódmy [[prezydent Stanów Zjednoczonych]]{{r|Pastusiak172}}.
 
W początkowym etapie swojejjego prezydentury, członkowie gabinetu Jacksona wzajemnie się zwalczali, a główną antagonizującą osobą antagonizującą był [[Wiceprezydenci Stanów Zjednoczonych|wiceprezydent]] [[John C. Calhoun]]{{r|Pastusiak173}}. Z tego też powodu, prezydent powołał grupę zaufanych współpracowników, spotykających się nieoficjalnie w kuchni [[Biały Dom|Białego Domu]]{{r|Pastusiak173}}. Jeden z członków tych spotkań, [[Amos Kendall]], nazwał ich skład „gabinetem kuchennym”{{r|Pastusiak173}}. Jackson ustalił także zwyczaj rotacji urzędów w administracji – odwoływanie urzędników z poprzedniej kadencji i zastępowanie ich ludźmi z klucza partyjnego ([[patronaż]]){{r|Pastusiak173}}.
 
Prezydent był zdecydowanym przeciwnikiem Banku Stanów Zjednoczonych, którego kadencja wygasała w 1836 roku{{r|Pastusiak173}}. Tuż po wyborach obie izby [[Kongres Stanów Zjednoczonych|Kongresu]] potwierdziły działalność Banku, więc Jackson postanowił skorzystać z prawa [[weto|weta]]{{r|Pastusiak173}}. Po jego orędziu 10 lipca 1832 weto zostało utrzymane{{r|Pastusiak173}}, a bank ostatecznie został przeniesiony do [[Pensylwania|Pensylwanii]] jako bank lokalny, który wkrótce potem zbankrutował{{r|Pastusiak181}}.
W [[wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1832 roku|wyborach prezydenckich w 1832 roku]], Jackson wystartował z [[Martin Van Buren|Martinem Van Burenem]] (Partia Demokratyczna), przeciwko duetowi Henry Clay i [[John Sergeant]] (Narodowa Partia Republikańska){{r|Pastusiak181}}. Były to pierwsze wybory, w których kandydaci zostali wybrani na konwencjach partyjnych{{r|Pastusiak181}}. Ubiegający się o reelekcję prezydent zwyciężył w głosowaniu powszechnym i uzyskał 219 głosów w Kolegium Elektorskim wobec 49 głosów dla Claya{{r|Pastusiak181}}. Został zaprzysiężony na prezydenta przez [[Prezesi Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych|prezesa Sądu Najwyższego]] [[John Marshall (prawnik)|Johna Marshalla]]{{r|Pastusiak181}}.
 
Prezydent, jako zdecydowany ekspansjonista był zdecydowanym zwolennikiem rozszerzenia ówczesnych granic Stanów Zjednoczonych{{r|Pastusiak176}}. Jeszcze w czasie pierwszej kadencji wystosował do [[Meksyk]]u propozycję zakupu [[Teksas]]u za 4-5 milionów dolarów{{r|Pastusiak176}}. Pomimo, zeże napływ [[Kolonizacja|kolonistów]] amerykańskich został częściowo ograniczony przez ustawę antyimigracyjną z kwietnia 1830, to obecni w Teksasie koloniści zaczęli wzniecać powstania wyzwoleńcze{{r|Pastusiak176}}. Tymczasem w samym Meksyku także wybuchło powstanie, na którego czele stanął [[Antonio López de Santa Anna]]{{r|Pastusiak176}}. Santa Anna zwyciężył, natomiast koloniści teksańscy zebrali się w [[San Felipe (Teksas)|San Felipe]] na konwencji stanowej wiosną 1833, gdzie opracowali projekt konstytucji{{r|Pastusiak176}}. Ponieważ, wybrany na [[Prezydenci Meksyku|prezydenta Meksyku]], Santa Anna nie zgodził się na autonomię Teksasu, 2 października 1835 rozpoczęły się walki zbrojne{{r|Pastusiak177}}. Po kilku początkowych zwycięstwach pod koniec 1835 roku, armia meksykańska pod dowództwem Santa Anny otoczyła i pokonała garnizon rewolucjonistów [[Bitwa o Alamo|pod Alamo]]{{r|Pastusiak177}}. Po kolejnej porażce w bitwie pod Goliad, delegaci kolonistów opracowali projekty deklaracji niepodległości i konstytucji Republiki Teksasu, wzorując się na amerykańskich dokumentach{{r|Pastusiak178}}. Na dowódcę sił zbrojnych, a także na prezydenta Teksasu powołany został [[Sam Houston]], który w jednym ze starć wziął do niewoli generała Santa Annę{{r|Pastusiak178}}. W 1836 roku, kiedy Houston sprawował swój urząd, społeczeństwo teksańskie zdecydowanie opowiadało się za przyłączeniem do Stanów Zjednoczonych{{r|Pastusiak178}}. Amerykańska opinia publiczna także przychylnie patrzyła na pomysł aneksji Teksasu, jednak wśród członków gabinetu prezydenta pojawiły się wątpliwości, ze względu na praktykowane w Teksasie [[niewolnictwo]] (przyłączenie tego stanu zaburzyłoby dotychczasową równowagę ilości stanów zezwalających i zabraniających niewolnictwa){{r|Pastusiak179}}. Z tego powodu, aneksja Teksasu została opóźniona – obie izby Kongresu rekomendowały uznanie niepodległości stanu, lecz prezydent Jackson wystosował orędzie 21 grudnia 1836, w którym zajął ostrożne stanowisko{{r|Pastusiak179}}. W ostatnim dniu swojej drugiej kadencji (3 marca 1837) zaaprobował wysłanie [[chargé d’affaires]] do [[Republika Teksasu|Republiki Teksasu]], jednak nie wyraził chęci do przyłączenia go do Unii{{r|Pastusiak179}}.
 
Prezydent zabiegał także o nabycie od Meksyku [[Kalifornia|Kalifornii]] (powyżej 37. równoleżnika), [[Nowy Meksyk|Nowego Meksyku]] i Teksasu za 5 milionów dolarów{{r|Pastusiak179}}. Żaden z tych planów się jednak nie powiódł{{r|Pastusiak179}}. W 1836 roku ponowił próby zakupu samej Kalifornii (tym razem na północ od 38. równoleżnika), za kwotę 3,5 miliona dolarów{{r|Pastusiak180}}. Podobnie jak wcześniej – nie udało się tego zrealizować – dopiero administracja Jamesa Polka podjęła poważniejsze kroki w tej sprawie{{r|Pastusiak180}}.
30 319

edycji