Rondo Kaponiera: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 42 bajty ,  4 lata temu
m
m (drobne redakcyjne)
W latach 70. XIX wieku w związku z modernizacją sieci kolejowej [[Twierdza Poznań|Twierdzy Poznań]] przeniesiono dworzec kolejowy w Poznaniu z [[Jeżyce|Jeżyc]] z dzisiejszej ul. Zwierzynieckiej w [[Poznań Główny|obecne miejsce]]. Wraz z tą zmianą tory kolejowe położono na najbliższym przedpolu zachodniej części rdzenia poligonalnego twierdzy. Wymusiło to też zorganizowanie skrzyżowania torów kolejowych z ciągiem komunikacyjnym wychodzącym z [[Brama Berlińska w Poznaniu|Bramy Berlińskiej]]. Zbudowano wówczas [[wiadukt]] nad torami, [[rampa (budownictwo)|rampę]] w kierunku południowym do nowego dworca (dziś ul. Dworcowa) zaś w zachodnim [[przyczółek|przyczółku]] wiaduktu powstała [[Kaponiera Kolejowa]] (oddana do użytku w 1872 roku) mająca bronić torów. Dała ona wówczas nazwę całemu wiaduktowi (w 1910 roku zmieniono ją na most Zamkowy, a obecnie [[Most Uniwersytecki w Poznaniu|Most Uniwersytecki]]).
 
Kolejna znacząca przebudowa miała miejsce w latach 1968-1973. W miejscu Kaponiery Kolejowej zbudowano rondo z przejściem podziemnym, które otrzymało imię [[Mikołaj Kopernik|Mikołaja Kopernika]] w rocznicę jego 500 urodzin. Prace rozpoczęto 1 kwietnia 1968 i prowadzono etapami, przy czym przez cały czas czynne były zelektryfikowane linie kolejowe biegnące pod rondem. Podczas przebudowy skrzyżowania konieczne było wyburzenie części starych przyczółków po stronie kolejowego 'toru szczecińskiego' i w konstrukcji tzw. 'dziury toruńskiej'. W tym zakresie prace saperskie wykonywał pododdział Wojska Polskiego. Przez 2 miesiące (1 sierpnia 1971-30 września 1971) wyburzono 3000m³ starej konstrukcji, wywieziono 2500 ton gruzu. Przy okazji budowy ronda w [[Ulica Franklina Roosevelta w Poznaniu|ulicy Roosevelta]] ułożono dodatkowy trzeci tor tramwajowy dla pojazdów zjeżdżających z ronda i skręcających w ulicę Bukowską. Rondo oficjalnie oddano do użytku w 19 maja 1973 roku, przekazaniem ostatniego etapu budowy - tunelu podziemnego.
 
Tunel posiadał wentylatornie i system ogrzewania elektrycznego, oraz możliwość podłączenia do ogólnomiejskiego systemu ciepłowniczego. Przy temperaturze zewnętrznej -18 °C zakładano wewnętrzną temperaturę w tunelu +5 °C.
44 242

edycje