Otwórz menu główne

Zmiany

m
→‎Sukcesy brytyjskie: drobne redakcyjne
=== Sukcesy brytyjskie ===
[[Plik:Benjamin West 005.jpg|thumb|Śmierć generała Jamesa Wolfe’a pod Quebekiem]]
Prideaux pomaszerował na czele swego oddziału w górę rzeki Mohawk i 27 czerwca 1759 roku spotkał się na ruinach Oswego z Irokezami. Rozkazał pułkownikowi Frederickowi Hildmandowi zostać w Oswego z połową milicji i 500 ochotnikami z Nowego Jorku i zacząć odbudowywać fort, by mieć za plecami silny punkt oporu{{odn|Borneman|2007|s=194}}. Sam na czele 2000 żołnierzy i 1000 wojowników powiosłował [[Wielorybnictwo#Łódź|łodziami wielorybniczymi]] i [[Bat (łódź)|''bateaux'']] wzdłuż południowych brzegów Jeziora Ontario. 6 lipca lądował – nie spotykając oporu – u ujścia rzeki [[Little Swamp (rzeka)|Little Swamp]] około 5 km na wschód od [[Fort Niagara|Fortu Niagara]]. Zaskoczenie było kompletnezupełne. Dowódca francuski, Pierre Pouchot miał za mało wojska: 150 żołnierzy piechoty, 23 artylerzystów, 180 kolonialnych marines, 133 kanadyjskich milicjantów i garstkę Indian{{odn|Gipson|1949|s=347}}. Ponadto fort miał, znaną Brytyjczykom, słabą stronę: przygotowany na ataki ze wschodu, od zachodu był niemal bezbronny. To postanowił wykorzystać Prideaux{{odn|Borneman|2007|s=195}}. Kazał ludziom przenieść łodzie wielorybnicze z trzema [[haubica]]mi i amunicją przez las do głębokiego wąwozu zwanego La Belle Famille, którym mała flotylla spłynęła do rzeki [[Niagara (rzeka)|Niagara]] i 7 lipca o świcie znalazła się na tyłach fortu{{odn|Gipson|1949|s=347–348}}.
{{osobny artykuł|oblężenie Fortu Niagara}}
Następnego dnia Prideaux kazał drążyć okopy i transzeje oblężnicze, a jednocześnie wysłał do fortu herolda z żądaniem poddania się. Pouchot nie odpowiedział, bowiem zdążył już rozesłać do pobliskich placówek francuskich i do Lignery’ego prośby o szybką pomoc. Jednocześnie rozpoczęły się rokowania między broniącymi fortu [[Senekowie|Senekami]] a „Irokezami Johnsona”. Senekowie próbowali namówić ziomków, by wspólnie oddalili się na zachód pozwalając Brytyjczykom i Francuzom toczyć bój samodzielnie. Powoływali się przy tym na tradycyjną jedność [[Irokezi|Konfederacji Irokeskiej]]. Irokezi zgodziliby się na odwrót, gdyby nie to, że Johnson obiecał im pierwszeństwo w rabowaniu fortu po jego zdobyciu{{odn|Gipson|1949|s=350}}. Z tych rokowań (a raczej z przedłużającego się czasu ich trwania) zadowoleni byli zarówno Pouchot, jak i Prideaux. Francuz liczył, że doczeka się przybycia odsieczy, Brytyjczyk wykorzystywał czas, by kopać transzeje coraz bliżej fortu{{odn|Borneman|2007|s=195}}.
14 049

edycji