8 Regiment Pieszy Buławy Polnej Koronnej: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Żołnierze regimentu: drobne merytoryczne
(→‎Hierarchia regimentu: drobne merytoryczne)
(→‎Żołnierze regimentu: drobne merytoryczne)
Regimentem dowodził zazwyczaj [[pułkownik]]. Stanowisko szefa regimentu, związane z wielkimi poborami, było najczęściej uważane za synekurę. Szefowie posiadali prawo fortragowania (przedstawiania do awansu) oficerów{{odn|Machynia|Srzednicki|1998|s=XI}}.<br>
 
W 1777 roku kadra oficerska regimentu składała się etatowo z dziewięciu oficerów w sztabie: szefa, pułkownika, podpułkownika, majora, regimentskwatermistrza, adiutanta, audytora i regimentsfelczera. W dowodzeniu kompanią szefa zastępował kapitan sztabowy. W kompaniach było: trzech kapitanów z kompanią, sześciu poruczników i sześciu chorążych. Razem 24 oficerów, czyli właściwą dla regimentu sześciokompanijnego, a było wynikiem przeprowadzonej z końcem 1772 roku redukcji. W 1777 roku, w wyniku decyzji Departamentu Wojskowego o rozbudowie regimentu, zapełniono na nowo zredukowane etaty. Doszli: jeden kapitan z kompanią, jeden kapitan sztabowy, dwóch poruczników i dwóch chorążych, co dało wymaganą dla ośmiokompanijnego regimentu liczbę 30 oficerów{{odn|Machynia|Srzednicki|1998|s=228}}.
 
Każdorazowo szefem miał być hetman polny koronny. Po śmierci hetmana wielkiego koronnego Adama Mikołaja Sieniawskiego w 1726 roku następca na tym urzędzie, Stanisław Rzewuski, zabrał ze sobą na hetmaństwo wielkie regiment buławy polnej, któremu dotychczas szefował jako hetman polny koronny. Tym samym dotychczasowy regiment buławy wielkiej koronnej spadł w hierarchii na miejsce regimentu buławy polnej. Sytuacja zmieniła się za sprawą Jana Klemensa Branickiego, który po śmierci Józefa Potockiego w 1751 roku został hetmanem wielkim koronnym i przynależny mu regiment buławy polnej podniósł z powrotem do rangi regimentu buławy wielkiej, a dawny regiment buławy polnej powrócił na swoje miejsce. Nowym szefem został hetman polny koronny Wacław Rzewuski; po nim na krótko (1773—1774) Franciszek Ksawery Branicki i w końcu Seweryn Rzewuski z przerwą od 13 stycznia 1792 r (zniesienie buławy polnej) do sierpnia 1792 roku czyli do czasu reaktywacji buławy polnej przez konfederację targowicką). Tuż przed powrotem na stanowisko Seweryna Rzewuskiego jedynie formalnym szefem przez kilka dni był Tadeusz Kościuszko (4-10 VIII 1792){{odn|Machynia|Srzednicki|1998|s=227}}.
 
'''Szefowie regimentu'''{{odn|Gembarzewski|1925|s=28}}:
* [[Stanisław Mateusz Rzewuski|Stanisław Rzewuski]] (hetm. pol. kor.) (od 30 kwietnia 1706 do 12 października 1726)
* [[Stanisław Chomętowski]] (hetm. pol. kor.) (11 października 1726 zm. 2 września 1728)
177 643

edycje