Jan Rodowicz: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 125 bajtów ,  4 lata temu
brak opisu edycji
m (poprawiam martwe linki zewnętrzne)
 
=== Okres powojenny ===
Po długim leczeniu w szpitalu w [[Otwock]]u, przyjechał na początku 1945 r. do rodziny w [[Milanówek|Milanówku]]. Tam nawiązał kontakt z dawnymi kolegami z Batalionu „Zośka”, którzy przeżyli powstanie warszawskie, m.in. z Henrykiem Kozłowskim ps. „Kmita”, byłego p.o. dowódcy 1. kompanii „Maciek”. Dzięki niemu został dowódcą oddziału dyspozycyjnego szefa Obszaru Centralnego [[Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj|Delegatury Sił Zbrojnych]] płk J. Mazurkiewicza. Prowadził akcje propagandowe skierowane przeciwko rządom komunistycznym, rozpoznawał urzędy bezpieczeństwa publicznego, więzienia, ochraniał odprawy dowództwa DSZ. W sierpniu 1945 r. po rozwiązaniu DSZ i swojego oddziału ukrył część broni. Przeniósł się do Warszawy, gdzie jego rodzina otrzymała mieszkanie. Zajął się z byłymi żołnierzami Batalionu „Zośka” ekshumacją i pogrzebami na Cmentarzu Powązkowskim poległych towarzyszy broni, tworzył też kwatery powstańcze. 19 września wskutek apelu płk. J. Mazurkiewicza ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną b. AK Okręgu Centralnego. Krótko pracował w kancelarii Komisji Likwidacyjnej. Wykorzystał ten czas do sporządzenia przy pomocy kolegów z Batalionu „Zośka” list ewidencji poległych i zaginionych żołnierzy Batalionu. Był też inicjatorem utworzenia „Archiwum Baonu Zośka”. Zachęcał i nakłaniał kolegów do poszukania i zabezpieczenia materiałów historycznych dotyczących oddziału oraz pisania wspomnień. Na jesieni 1945 r. podjął studia na [[Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej|Wydziale Elektrycznym]] [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]], po czym w 1947 r. przeniósł się na 2. rok [[Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej|Wydziału Architektury]] [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]]. 24 grudnia 1948 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|MBP]], których zwierzchnikiem był ppłk [[Wiktor Herer]], naczelnik Wydziału IV w [[Departament V MSW|Departamencie V]] [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://wyborcza.pl/magazyn/1,128596,12552857,Przezyl_cudem__A_potem_go_dopadli.html?as=3|tytuł=Przeżył cudem. A potem go dopadli|opublikowany=wyborcza.pl|data=2012-09-28}}</ref><ref>[http://katalog.bip.ipn.gov.pl/showDetails.do?idx=HE&katalogId=2&subpageKatalogId=2&pageNo=1&nameId=24592&osobaId=49054& Wiktor Herer – Informacje w BIP IPN].</ref>. Podczas brutalnego śledztwa w siedzibie MBP przy ul. Koszykowej zmarł 7 stycznia 1949 r. Według prokuratury i UB przyczyną jego śmierci był skok samobójczy z okna IV piętra budynku. Być może został jednak z niego wyrzucony, lub został zamordowany w innych okolicznościach<ref>„W 1968 r. matka por. „Anody” – Zofia Rodowicz, we wspomnieniach o Synu napisała, że została w sekrecie poinformowana przez dyrektora [[Szpital Dzieciątka Jezus|Szpitala Dzieciątka Jezus]], dr Konrada Okolskiego (ojca [[Konrad Okolski|„Kuby”]] – przyjaciela „Anody”), który przekazał jej w wielkiej tajemnicy opinię prof. Grzywo-Dąbrowskiego, ówczesnego kierownika Zakładu Medycyny Sądowej w Warszawie przy ul. Oczki 6, w którym była dokonana sekcja zwłok Janka. Z relacji tej wynikało, że Janek nie popełnił samobójstwa, lecz został w czasie śledztwa zamordowany. „Miał wgniecioną klatkę piersiową, o czym w protokóle nie wspominano”. Protokół opiewał, że przyczyną śmierci był krwotok z tętnicy głównej, spowodowany skokiem z okna. Profesor nie chciał tego protokółu podpisać i miał w związku z tym poważne przykrości. W 1991 r. na wniosek rodziny przekonanej, że Janek został zamordowany, ówczesny Minister Sprawiedliwości [[Wiesław Chrzanowski (polityk)|Wiesław Chrzanowski]] polecił wznowić śledztwo. Wiosną 1995 r. szczątki Janka zostały ekshumowane i zbadane w Zakładzie Medycyny Sądowej w Warszawie. Nie udało się ustalić przyczyny śmierci i prokurator Stefan Szustakiewicz umorzył dalsze postępowanie” [http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Jan_Rodowicz/?q=jan+rodowicz Muzeum Powstania Warszawskiego biogramy powstańcze – Jan Rodowicz].</ref>. 12 stycznia 1949 r. jego ciało zostało w tajemnicy przewiezione do zakładu pogrzebowego, a następnie anonimowo pogrzebane na Cmentarzu Powązkowskim. Rodzinę o jego śmierci powiadomiono dopiero 1 marca. 16 marca powiadomiona przez grabarza o miejscu pochówku rodzina przeprowadziła ekshumację i trumnę umieszczono w rodzinnym grobie na Starych Powązkach<ref>Możliwe było to to dzięki pomocy grabarzy – pracowników Zakładu Pogrzebowego, z którymi wcześniej „Anoda” współpracował przy ekshumacjach i pogrzebach żołnierzy, łączniczek i sanitariuszek baonu „Zośka”. [http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Jan_Rodowicz/?q=jan+rodowicz Muzeum Powstania Warszawskiego biogramy powstańcze – Jan Rodowicz].</ref>. Grób symboliczny znajduje się także w [[Kwatera na Łączce|Kwaterze „na Łączce”]] Cmentarza Wojskowego w Warszawie.
 
== Odznaczenia ==