Janina Karasiówna: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 31 bajtów ,  4 lata temu
Nie dodano nic nowego.
(→‎Biogram: int., ort., drobne redakcyjne)
(Nie dodano nic nowego.)
== Biogram ==
Urodziła się 3 maja 1903 roku w Niżnym Nowogrodzie (obecnie Gorki) w rodzinnym majątku. jako córkaCórka Klemensa (inżyniera) i matki Bronisławy Brzozowskiej. Początkowo uczyła się w szkole żeńskiej Polskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Moskwie. Przybyła do kraju w roku 1918 i zamieszkała w [[Wilno|Wilnie]]. Kontynuowała naukę w [[Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej w Wilnie|gimnazjumGimnazjum im. Elizy Orzeszkowej]], w którym otrzymała świadectwo dojrzałości w czerwcu 1922. rokuStudiowała otrzymała świadectwo dojrzałości. Odod stycznia 1923 roku studiowała na Wydziale Humanistycznym [[Uniwersytet Wileński|Uniwersytetu Stefana Batorego]] w Wilnie<ref>Do końca 1924 roku zaliczyła dwa lata</ref>,. a poPóźniej przeniesieniuprzeniosła się do Warszawy i kontynuowała studia od października 1925 roku na Wydziale Lekarskim UW, studiując jednocześnie ucząc się w Studium Pracy Społeczno-Oświatowej WWP (w którym zaliczyła do 1927 roku zaliczyła następne dwa lata),. aKontynuowała następniestudia od listopada 1931 roku na Wydziale Pedagogicznym WWP. ZatrudnionaByła również zatrudniona jako referentka Instytutu Oświaty Dorosłych przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Była również instruktorką PCK. OdByła związana od czasów studenckich związana z Polskim Towarzystwem Teozoficznym, i czynnie działała w loży Międzynarodowego Mieszanego Zakonu „Le Droit Humain” powstałej w Warszawie w roku 1924 z inicjatywy teozofów loży Międzynarodowego Mieszanego Zakonu „Le Droit Humain”. Kiedy utworzono w 1934 roku polską federację rytu „Le Droit Humain” weszła do składu jego władz. Od 27 września 1939 była w konspiracji i już wówczas należała do pierwszej kilkunastoosobowej grupy współzałożycieli [[Służba Zwycięstwu Polski|Służby Zwycięstwu Polski]]. Zorganizowała w początkowym okresie zawiązki służby kancelaryjnej i łączności, a od połowy października kierowała całością łączności konspiracyjnej w Dowództwie Głównym SZP. Występowała wówczas pod pseudonimem „Bronka”. Od stycznia 1940, po utworzeniu [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]] przez kilka miesięcy zastępczyni mjr. Leona Chendyńskiego<ref>Szef Oddziału V-K (łączności konspiracyjnej) w Komendzie Okupacji Niemieckiej ZWZ</ref>. Uczestniczyła pod ps. „Rybczyńska” jako przedstawiciel gen. Stefana Roweckiego w konferencji belgradzkiej (29 maja – 2 czerwca 1940). Objęła krótko przed wyjazdem do Belgradu funkcję szefa [[Oddział V Łączności|Oddziału V-K]] KG ZWZ-AK i pełniła ją aż do zakończenia p[[Powstanie warszawskie|owstania warszawskiego]]<ref> Było to najwyższe stanowisko w AK zajmowane przez kobietę</ref>. Dział łączności konspiracyjnej, którym kierowała podlegał płk. Józefowi Kazimierzowi Plucie-Czachowskiemu<ref>Szef Oddziału V KG, a od kwietnia 1944 r. podporządkowany był bezpośrednio Szefowi Sztabu KG AK, gen. Tadeuszowi Połczyńskiemu</ref>. W latach 1941-1943 używała ps. „Jadwiga Berg”, a następnie „Haka”, „HK”, „Henryk Kościesza”. Była uczestniczką powstania warszawskiego. Mianowana majorem rozkazem L.876/BP z 23 września 1944. Przebywała w niewoli niemieckiej po kapitulacji oddziałów powstańczych, gdzie w [[Oflag IX C Molsdorf|Oflagu Molsdorf]] pełniła funkcję zastępczyni komendantki mjr [[Wanda Gertz|Wandy Gertz]]. Pozostała po zakończeniu wojny na emigracji w Londynie. Od grudnia 1945 była członkinią Komitetu Organizacyjnego Koła AK, a po jego utworzeniu w marcu 1947 członkinią RN Koła AK. Była również w 1947 współzałożycielką Studium Polski Podziemnej w Londynie. Wyjechała w lipcu 1948 do Indii na zaproszenie teozofów i utonęła 25 października 1948 przy ujściu rzeki Adyar do Oceanu Indyjskiego koło [[Ćennaj|Madrasu]].
 
Od 27 września 1939 roku działała w konspiracji i już wówczas należała do pierwszej kilkunastoosobowej grupy współzałożycieli [[Służba Zwycięstwu Polski|Służby Zwycięstwu Polski]]. Zorganizowała w początkowym okresie zawiązki służby kancelaryjnej i łączności, a od połowy października kierowała całością łączności konspiracyjnej w Dowództwie Głównym SZP. Występowała wówczas pod pseudonimem „Bronka”. Od stycznia 1940 roku, po utworzeniu [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]] przez kilka miesięcy zastępczyni mjr. Leona Chendyńskiego<ref>Szef Oddziału V-K (łączności konspiracyjnej) w Komendzie Okupacji Niemieckiej ZWZ</ref>. Uczestniczyła pod ps. „Rybczyńska” jako przedstawiciel gen. Stefana Roweckiego w konferencji belgradzkiej (29 maja – 2 czerwca 1940). Objęła krótko przed wyjazdem do Belgradu funkcję szefa [[Oddział V Łączności|Oddziału V-K]] KG ZWZ-AK i pełniła ją aż do zakończenia p[[Powstanie warszawskie|owstania warszawskiego]]<ref> Było to najwyższe stanowisko w AK zajmowane przez kobietę</ref>. Dział łączności konspiracyjnej, którym kierowała podlegał płk. Józefowi Kazimierzowi Plucie-Czachowskiemu<ref>Szef Oddziału V KG, a od kwietnia 1944 r. podporządkowany był bezpośrednio Szefowi Sztabu KG AK, gen. Tadeuszowi Połczyńskiemu</ref>. W latach 1941-1943 używała ps. „Jadwiga Berg”, a następnie „Haka”, „HK”, „Henryk Kościesza”. Była uczestniczką powstania warszawskiego. Mianowana majorem rozkazem L.876/BP z 23 września 1944 r. Po kapitulacji oddziałów powstańczych przebywała w niewoli niemieckiej, w [[Oflag IX C Molsdorf|Oflagu Molsdorf]] pełniła funkcję zastępczyni komendantki mjr [[Wanda Gertz|Wandy Gertz]].
 
Po zakończeniu wojny pozostała na emigracji w Londynie. Od grudnia 1945 roku była członkinią Komitetu Organizacyjnego Koła AK, a po jego utworzeniu w marcu 1947 roku - członkinią RN Koła AK. Była również w 1947 roku współzałożycielką Studium Polski Podziemnej w Londynie. Wyjechała w lipcu 1948 roku do Indii na zaproszenie teozofów i tam utonęła 25 października 1948 przy ujściu rzeki Adyar do Oceanu Indyjskiego koło [[Ćennaj|Madrasu]].
 
== Awanse ==