Otwórz menu główne

Zmiany

sprecyzowanie dwóch dat (za stroną Sióstr, śmierć jej matki + druga kapituła)
 
== Biografia ==
Urodziła się w 1863 jako szóste z siedmiorga dzieci rodziców Antoniego i Franciszki z domu Skorupskiej, którzy utrzymywali się z pracy najemnej. 24 lipca tegoż roku została [[Chrzest|ochrzczona]] w pobliskiej [[Parafia św. Andrzeja Apostoła w Lubowidzu|parafii św. Andrzeja Apostoła w Lubowidzu]], a [[Rodzice chrzestni|rodzicami chrzestnymi]] byli Franciszek Szczęsny i Ewa Kowalska{{r|B}}. W dzieciństwie nie uczęszczała do żadnej szkoły, a w domu przyuczyła się do [[Krawiectwo|krawiectwa]], którego nauczyła ją matka z myślą o jej przyszłości. Pomiędzy 1870 a 1873 rodzina Szczęsnych przeprowadziła się na małą kolonię [[Borczyny]], gdzie we25 wrześniuwrześnia 1875 zmarła jej matka. Prawdopodobnie śmierć matki była powodem skierowania się jej w stronę życia duchowego, gdyż właśnie w tym czasie, zaczęła się ona coraz bardziej modlić do [[Maria z Nazaretu|Matki Bożej]]{{r|B}}. W cztery miesiące później, po śmierci żony Franciszki ojciec ponownie się ożenił, z bardzo młodą, osiemnastoletnią Antoniną Więckowską{{r|D}}.
 
Z książeczki meldunkowej, wydanej w 1878 możemy się dowiedzieć, że Ludwika była średniego wzrostu, miała okrągłą twarz, niebieskie oczy oraz jasne włosy{{r|B}}. Nakłaniana przez ojca do zamążpójścia, mając 17 lat około 1880 uciekła z domu do pobliskiej [[Mława|Mławy]], gdzie prawdopodobnie utrzymywała się pracując jako krawcowa. Nieznane są jednak bliżej szczegóły jej życia i pobytu w tym mieście. W sierpniu 1885 uczestniczyła w [[Zakroczym]]iu{{r|C}}, w rekolekcjach prowadzonych dla dziewcząt przez [[Zakon Braci Mniejszych Kapucynów|kapucyna]] o. [[Honorat Koźmiński|Honorata Koźmińskiego]], późniejszego [[Błogosławiony|błogosławionego]], założyciela wielu [[Zgromadzenie zakonne|zgromadzeń zakonnych]]. Spotkanie to miało kluczowe znaczenie w jej decyzji wyboru życia zakonnego, bowiem zachęcona przez niego oświadczyła, że chce poświęcić się [[Bóg Ojciec|Bogu]]. Została skierowana do działającego w ukryciu [[Siostry Sługi Jezusa|Zgromadzenia Sług Jezusa]], którego zadaniem była praca wśród służących. Siostra przełożona [[Eleonora Motylowska]] z tego zgromadzenia{{r|C}} wspominając, dzień w którym ją poznała zanotowała m.in.: {{cytat|''W tym czasie przyjechała na rekolekcje z Mławy biedna panienka, zajmująca się szyciem, Ludwika Szczęsna. Z całą prostotą oświadczyła pragnienie służenia Bogu, wszystkie fraszki światowe służące do próżności spaliła i okazała gotowość pojechania ze mną, nawet nie dopytując, gdzie ją zawiozę. Podobała mi się niezmiernie jej szczerość, męstwo w zerwaniu ze światem i oddanie się Bogu...''{{r|B}}}}
8 grudnia 1886 Ludwika rozpoczęła [[nowicjat]] w [[Warszawa|Warszawie]]{{r|B}}. Po roku nowicjatu złożyła obietnicę wierności, a po następnych dwóch latach, 8 grudnia 1889 przyjęła pierwsze [[śluby zakonne]], przyjmując imię zakonne Honorata{{r|B}}. Śluby te miały charakter prywatny, jako że Zgromadzenie Sług Jezusa było wspólnotą [[Tercjarze|tercjarską]], zorganizowaną na sposób życia zakonnego i nie posiadało w tym czasie zatwierdzenia ze strony Kościoła. Od października 1889 przełożeni Sług Jezusa powierzyli Ludwice obowiązki przełożonej w nowo otwartej placówce w [[Lublin]]ie, gdzie prowadzono pracownię krawiecką i zakonspirowane apostolstwo wśród służących{{r|B}}.
 
Gdy w 1893 [[Józef Sebastian Pelczar|ks. Józef Sebastian Pelczar]] poprosił o. Honorata o siostry do prowadzenia przytuliska dla służących w Krakowie przy ul. Mikołajskiej 11{{r|C}}, skierował on tam s. Ludwikę Szczęsną oraz s. Faustynę Rostkowską. Rok później Ludwika z inspiracji ks. Józefa Sebastiana Pelczara za zgodą biskupa [[Albin Dunajewski|Albina Dunajewskiego]]{{r|D}} założyli nową rodzinę zakonną: [[Sercanki|Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego]], co nastąpiło 15 kwietnia 1894, a którego celem było uwielbienie Boga w [[Trójca Święta|Trójcy Świętej Jedynego]] w Tajemnicy [[Serce Jezusa|Najświętszego Serca Jezusowego]] i szerzenie Królestwa Miłości Bożego Serca w życiu codziennym{{r|D}}. Pierwszą przełożoną została siostra Ludwika na okres trzech lat, przybierając imię zakonne Klara. 2 lipca 1895, po odbyciu rocznego nowicjatu, Klara Ludwika Szczęsna złożyła na ręce ks. Pelczara wieczyste śluby zakonne, będąc później pierwszą mistrzynią nowicjuszek{{r|D}}. W dniu jej profesji zakonnej został poświęcony [[kamień węgielny]] pod budowę nowego domu przy ul. Garncarskiej na parceli ofiarowanej Zgromadzeniu przez księżną Wandę Jabłonowską{{r|C}}. Osiem dni później również cztery inne siostry złożyły śluby roczne. 28 grudnia 1907 s. Klarę wybrano jednogłośnie na przełożoną generalną{{r|C}}. 19 marca 1912 nastąpiło ostateczne zatwierdzenie Zgromadzenia przez [[Stolica Apostolska|Stolicę Apostolską]]. Na drugiej kapitule w27 grudnia 1913 wybrano ją ponownie na przełożoną generalną. Zgromadzenie rozwijało się wówczas prężnie i podejmowało coraz to nowe rodzaje prac. Do początkowej opieki nad służącymi, robotnicami i chorymi przebywającymi w domach, doszła praca w szpitalach, prowadzenie ochronek i szkół, kursów kroju i szycia oraz katechizacja w tych wsiach, do których nie mogli dotrzeć kapłani. Przełożoną Zgromadzenia była przez 22 lata. Zmarła 7 lutego 1916 o godz. 12 w wyniku [[Choroba nowotworowa|choroby nowotworowej]] płuc{{r|B}}. Została pochowana początkowo na [[Cmentarz Rakowicki|Cmentarzu Rakowickim]]{{r|C}}.
 
== Beatyfikacja ==
22 289

edycji