Daktyloskopia: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 9 bajtów ,  4 lata temu
m
m (drobne redakcyjne)
'''Daktyloskopia''' (gr. ''dáktylos'' – palec + ''skopeín'' – oglądać) – [[technika śledcza]] zajmująca się badaniami porównawczymi [[linie papilarne|linii papilarnych]] w celu ustalenia sprawcy czynu zabronionego ([[przestępstwo|przestępcy]]).
 
Linie papilarne każdego człowieka charakteryzują się trzema cechami, tzw. '''zasada 3N''' – niezmienności, nieusuwalności i {{fakt|niepowtarzalności}}. Nowoczesne metody ich rejestracji, przechowywania, katalogowania i wykorzystania praktycznego opracowano już w [[lata 30. XX wieku|latach 30. XX wieku]]. Dopiero jednak po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] daktyloskopia stała się powszechna przy ustalaniu tożsamości sprawcy. Pobieranie odcisków linii papilarnych od osób mogących mieć związek z jakimś zdarzeniem przestępczym, świadków, zatrzymanych itp., odbywa się zazwyczaj przy wykorzystaniu nasączonej poduszki daktyloskopijnej, płytki (metalowej bądź szklanej), wałka nasączonego tuszem, a następnie przetoczeniu palców daktyloskopowanej osoby po odpowiednich polach na karcie rejestracyjnej lub daktyloskopijnej.
 
{{fakt|Pomysłodawcą metody był [[Jan Evangelista Purkyně]]|data=2014-09}}. Jednym z pionierów wprowadzenia daktyloskopii do prac [[Policja Państwowa|Policji Państwowej]] w [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] był insp. [[Wiktor Ludwikowski]]. Był on też autorem pierwszego polskiego „Podręcznika dla Służby Daktyloskopijnej”<ref>{{Cytuj stronę | url = http://gazeta.policja.pl/997/informacje/99834,Zolnierz-i-policjant-nr-111052014.print | tytuł = Żołnierz i policjant | autor = Bogusław Rogowski | opublikowany = 2014-06 | data dostępu = 2015-04-16}}</ref>.