Eleonora Krystyna Oldenburg: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  4 lata temu
m
→‎Podróże zagraniczne: poprawa literówek
m (autopoprawka po zrobieniu błędu w regeneracji)
m (→‎Podróże zagraniczne: poprawa literówek)
W chwili wstąpienia na tron jej starszego, przyrodniego brata Fryderyka III młode małżeństwo zostało zmuszone do opuszczenia królewskiego dworu i niemal wygnane do posiadanych przez Ulfeldta bajecznych zamków i pałaców. Właśnie wtedy Zofia Amalia okazała się być najbardziej bezwzględnym wrogiem Eleonory Krystyny. Nieprzyjaźń obu kobiet zaczęła się kilka lat wcześniej kiedy Eleonora Krystyna nie chciała oddać niedawno poślubionej Fryderykowi Zofii Amalii pierwszego miejsca na dworze.
 
Kiedy na męża Eleonory Krystyny padła królewska niełaska i podejrzenia w [[1651]] roku, ta podążyła za nim do [[Amsterdam]]u i [[Sztokholm]]u, byli zmuszeni do emigracji przez nienawiść dzielącą obie kobiety i nakaz aresztowania wydany przez króla, który wyjął szwagra spod prawa. Małżonkowie byli goszczeni na dworach wrogich Oldenburgom przez kilka lat, z nadzieją, że gdy wrócą już do Kopenhagi staną się posłusznymi szpiegami w ręku wrogich mocarstw. W Szwecji czekało na nich niezwykłe wyróżnienie - król nadał Corfitzowi Ulfeldtowi dziedziczny tytuł hrabiego Sölvesborg w zamian za wyjawienie kilku tajemnic duńskiej korony, jednak już w [[1659]] roku został skazany na dożywotnie więzienie za szpiegostwo dla obu zainteresowanych stron. Eleonora Krystyna broniła go przed sądem i królem [[Karol X Gustaw|Karolem X]], zyskując w ten sposób szacunek samego króla jak i dworu. W końcu udało im się przekonać sąd królewski o niewinności Corfitzia i oboje udali się innymi statkami do Kopenhagi, gdzie Eleonora Krystyna została uwięziona w zamku Hammershus na wyspie [[Bornholm]] w latach [[1660]]-[[1661]], do pókidopóki nie zgodzili się oddać królestwu najwspanialszych ze swoich posiadłości.
 
Kiedy Ulfeldt znowu został oskarżony o zdradę, Eleonora Krystyna wyjechała do Anglii, gdzie omawiała z królem [[Karol II Stuart|Karolem II]] zwrot udzielonej mu przez nich pożyczki, kiedy znajdował się na wygnaniu. Król spłacił swój dług witając hrabinę (swoją kuzynkę) przy stole, aresztując ją i odsyłając jednym ze statków handlowych do Danii w [[1663]].
400 515

edycji