Rakieta: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięty 1 bajt ,  4 lata temu
poprawianie wielu blędów i nieścislości. Dalsze poprawki będę wnosił w miarę możliwości.
(Meteor (rakieta) - polska)
(poprawianie wielu blędów i nieścislości. Dalsze poprawki będę wnosił w miarę możliwości.)
Rakiety służą między innymi do przenoszenia ładunku, np. [[statek kosmiczny|statku kosmicznego]], [[głowica bojowa|głowic bojowych]], [[Sztuczny satelita|sztucznych satelitów]] w warunkach [[Przestrzeń kosmiczna|przestrzeni kosmicznej]], gdzie nie ma żadnej zewnętrznej substancji, której pojazd mógłby użyć jako elementu napędzającego.
 
Jest to obiekt latający poruszający się na zasadzie odrzutu, we współczesnej wersji napędzany silnikiem rakietowym. Może poruszać się zarówno w atmosferze ziemskiej, jak i poza nią, często osiągając prędkość wielokrotnie przekraczającą prędkość dźwięku. Zależnie od zastosowania rakiety dzielą się na: bojowe, czyli pociski rakietowe, [[Rakieta nośna|rakiety nośne]] - do wynoszenia ładunków w [[Przestrzeń kosmiczna|przestrzeń kosmiczną]], rakiety badawcze (np. do obserwacji meteorologicznych), rakiety startowe - ułatwiające start samolotu lub pocisku (po określonym czasie zwykle odrzucane), rakiety ratownicze (np. do przerzucania liny na ratowany statek). Główne elementy rakiety poza jej ładunkiem to: kadłub, silnik rakietowy, zbiornik materiałów pędnych do silnika, czasami układ kierowania oraz aparatura radiowa (głównie do łączności z Ziemią). Elementy konstrukcyjneKonstrukcja rakiet wymaga wykonywanewysokich ztechnologii. wysokogatunkowychPrzykładowo: stalikomory (osłonyspalania silników) orazrakietowych lekkichmuszą materiałówwytrzymać owysokie dużejtemperatury wytrzymałości mechanicznej, m.in. stopów aluminium z litem lubi kompozytówciśnienia. Silniki rakietowe na paliwo stałe mają prostą budowę i cechuje je duża niezawodność, toteż są często stosowane do napędu rakiet i pocisków rakietowych. Wadą silników rakietowych na paliwo stałe jest brak możliwości regulacji siły ciągu oraz mniejszy niż w silnikach na paliwo ciekłe stosunek uzyskiwanego ciągu do masy paliwa. Prototypem współczesnych rakiet były rakiety prochowe, najwcześniej (XIII w.) używane w Chinach, w Europie w XIV w. Miały one postać strzał zapalających zbudowane z rurek wypełnionych prochem. DoskonalenieW broniciągu palnejkolejnych spowodowałowieków brakrakiety zainteresowaniauzywane rakietamibyły przezjako kilkarodzaj wiekówartylerii, jako fajewerki i środki sygnalizacyjne. Szybki rozwój balistyki, techniki rakietowej i astronautyki nastąpił dopiero w XX w. W roku 1903 [[Konstantin Ciołkowski]] ogłosił teorię ruchu i zasady budowy rakiety kosmicznej. W latach 20. i 30. konstruktorzy prowadzili pracę nad silnikami rakietowymi na paliwo płynne i wkrótce zastosowano je w pociskach (1942, pociski V2, V-pociski), a następnie w rakietach kosmicznych. W czasie II wojny światowej walczące armie używały pocisków rakietowych artyleryjskich. Wielkie koszty rakiet kosmicznych miały wpływ na rozwój budowy wahadłowców.
 
== Historia ==
[[Chiny|Chiński]] wynalazek [[Proch|prochu strzelniczego]] i użycie go w różnych formach, jako element broni: płonących strzał, bomb, dział, doprowadził w rezultacie do opanowania technologii pierwszych rakiet. Pierwsze rakiety były w użyciu w Chinach, około roku 970. Rakiety były używane w religijnych obrzędach na cześć bogów chińskich, tak jak dziś są używane „sztuczne ognie”. Jednak po pracach badawczych chińskich uczonych od X wieku do XII wieku używano rakiet jako broni artyleryjskiej ([[pocisk rakietowy|pocisków rakietowych]]), co pozostało jedynym przeznaczeniem rakiet aż doi XXjako wiekufajewerków. Rakiety były instalowane w fortach [[Wielki Mur Chiński|Wielkiego Muru Chińskiego]] i obsługiwane przez elitarne oddziały specjalistów rakietowych. Technologia budowy rakiet trafiatrafiła do [[Europa|Europy]] wraz z hordamiwojskami [[Czyngis-chan]]a i jego syna [[Ugedej]]a. [[Mongolia|Mongołowie]] wykradliuzyskali technologię budowy rakiet z podbitej północnej części Chin, jak i zatrudnilizatrudniając chińskich ekspertów rakietowych. Pierwsi Europejczycy mający doświadczenie z rakietami to [[Rosja]]nie i narody [[Europa Wschodnia|Europy Wschodniej]] oraz część [[Europa Środkowa|Europy Środkowej]] (Austria) podbite przez Imperium Czyngis-chana. Dodatkowo Europa miała kontakt z rakietami podczas oblężenia [[Konstantynopol]]a. [[Imperium osmańskie]] użyło tej broni, najprawdopodobniej pozyskało ją dzięki kontaktowi z Mongołami dwa wieki wcześniej. Przez następne dwa wieki rakiety stanowiły tajemnicę dla Europy.
 
Z rakietami eksperymentował polski inżynier wojskowy i artylerzysta [[Kazimierz Siemienowicz]] (ok. 1600-1651). W 1650 roku opublikował w [[Amsterdam]]ie fundamentalne dzieło "Artis Magnae Artilleriae pars prima" ("Wielkiej sztuki artylerii część pierwsza"), przez prawie 200 lat podstawowy podręcznik artylerii w Europie.
W podręczniku Kazimierz Siemienowicz omawia między innymi technologię wytwarzania rakiet, w tym rakiet wielostopniowych, charakterystyki [[Balistyka|balistyczne]] rakiet, użycie wielu rakiet naraz, w tak zwanej baterii rakiet, jak i opisuje stateczniki w kształcie litery delta.
 
W XIX wieku Anglicy rozwijali technologię rakietową, a główną postacią w badaniach i eksperymentach z rakietami był [[William Congreve (wynalazca)|William Congreve]] angielski wynalazca, pracujący nad udoskonaleniem celności rakiet. WRakiety używane były szeroko podczas wojen napoleońskich, także w Ameryce, np. w roku 1814 użyto rakiet w bitwie o [[Baltimore]] w [[Stany Zjednoczone|USA]].
 
[[Plik:Fusée V2.jpg|200px|left|thumb|Rakieta [[V2 (pocisk rakietowy)|V2]]]]