Otwórz menu główne

Zmiany

m
drobne merytoryczne, ort.
Parcelowaną ziemię dzielono między [[Chłopi|chłopów]] bezrolnych oraz mało- i średniorolnych. Za przydzieloną ziemię dekret ustalał zapłatę stanowiącą równowartość przeciętnych [[Zbiór (rolnictwo)|zbiorów]] rocznych. Spłata następowała w ciągu 10–20 lat. Uzyskane w ten sposób sumy przekazywano do powstałego [[Państwowy Fundusz Ziemi|Państwowego Funduszu Ziemi]], z którego pokrywano wszystkie wydatki związane z reformą<ref>Irena Kostrowicka, Zbigniew Landau, Jerzy Tomaszewski, ''Historia gospodarcza Polski XIX i XX wieku", Warszawa 1978, s.476.</ref>. W pierwszym okresie realizacja reformy przebiegała powoli, powstawały gospodarstwa 2–3 ha. W październiku 1944 odwołano ze stanowiska kierownika resortu rolnictwa [[Andrzej Witos|Andrzeja Witosa]] i powołano [[Edward Osóbka-Morawski|Edwarda Osóbkę-Morawskiego]] oraz utworzono specjalne brygady [[Parcelacja|parcelacyjne]]. Do końca 1944 roku rozparcelowano ponad 212 tys. ha ziemi między 110 tys. rodzin. W marcu [[1945]] roku przyjęto zasadę tworzenia większych gospodarstw do 5 ha. Natomiast na ziemiach poniemieckich nadziały ziemi wynosiły od 7 do 15 ha.
 
O nieruchomościach ziemskich należących do [[Kościół katolicki|Kościoła]] i [[Związek wyznaniowy|związków wyznaniowych]] zadecydował Sejm ustawą z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo [[Dobra martwej ręki|dóbr martwej ręki]], poręczeniu proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu [[Fundusz Kościelny|Funduszu Kościelnego]], jako rekompensaty za przejętą na rzecz skarbuSkarbu państwaPaństwa ziemię ({{Dziennik Ustaw|rok=1950|numer=9|pozycja=87}}, z późn. zm.).
 
== Skutki reformy ==