Hans Biebow: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 124 bajty ,  4 lata temu
+fotografia, drobne merytoryczne, drobne redakcyjne
(drobne merytoryczne)
(+fotografia, drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
[[Plik:Hans Biebow.jpg|thumb|Hans Biebow (ok. 1942)]]
[[Plik:Chaim Rumkowski Hans Biebow.jpg|thumb|[[Chaim Rumkowski]] i Hans Biebow w [[Litzmannstadt Ghetto|łódzkim getcie]]]]
'''Hans Biebow''' (ur. [[1902]] w [[Brema|Bremie]], zm. [[23 czerwca]] [[1947]] w [[Łódź|Łodzi]]) – [[Zbrodnie niemieckie w Polsce (1939-1945)|niemiecki zbrodniarz wojenny]], członek [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] i szef cywilnej [[III Rzesza|niemieckiej]] administracji w [[Litzmannstadt Ghetto|łódzkim getcie]]. Przed wojną bremeński handlarz kawą.
 
== Życiorys ==
W kwietniu 1940, po utworzeniu [[Żydzi|żydowskiego]] getta w Łodzi, został mianowany szefem biura ekonomiczno-żywnościowego getta w okupacyjnym magistracie, które w październiku 1940 przemianowano na „Zarząd getta” („Ghettoverwaltung”). Biebow miał pod sobą 250 niemieckich pracowników administracji, a dzięki znajomości z [[Reinhard Heydrich|Reinhardem Heydrichem]] i [[Arthur Greiser|Arthurem Greiserem]], jego władza była bardzo szeroka. W codziennym zarządzie gettem kontaktował się z żydowską administracją getta, przede wszystkim z jej szefem – Przełożonym Starszeństwa Żydów w Litzmannstadt (Łodzi) – [[Chaim Rumkowski|Chaimem Mordechajem Rumkowskim]]).
 
Będąc szefem administracji niemieckiej getta łódzkiego, doszedł do bogactwa. Okradał Żydów, przywłaszczał sobie ich mienie oraz korzystał z ich darmowej niewolniczej pracy. W [[Pabianice|Pabianicach]] wybudował specjalne magazyny, w których składowano mienie pomordowanych ofiar [[Kulmhof|obozu zagłady Kulmhof]] (Chełmno nad Nerem). Mienie to następnie wysyłano do [[Niemcy|Niemiec]], a Biebow często przywłaszczał sobie jego część. Początkowo opowiadał się za wykorzystaniem Żydów do niewolniczej pracy, zamiast ich eksterminacji. Toczył nawet spory z [[Schutzstaffel|SS]] obawiając się pozbawienia władzy nad gettem i utraty źródła dochodów. Jednak już w grudniu 1941 rozpoczęły się deportacje do Chełmna i Biebow zaaprobował politykę eksterminacyjną, dążąc jednak przy tym do przedłużania istnienia getta (mając na uwadze tylko własne profity materialne).