Eleonora Krystyna Oldenburg: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
m (MalarzBOT: poprawiam wywołania szablonu {{Szlachcic infobox}})
m (lit.)
 
[[File:Corfitz Ulfeldt and Leonora Christina.jpg|thumb|left|180px|Corfitz Ulfeldt i Eleonora Krystyna]]
Uważa się, że Christian IV był ojcem czternaściorga dzieci jego drugiej żony Kirsten Munk, z których trójka urodziła się przed ślubem obojga w [[1615]] i ośmioro z czternastu potomków króla Danii dożyło wieku dorosłego. Ród Munków był rodem duńskich i szwedzkich dworzan o niemieckich korzeniach, za ślubem szlachcianki i króla stała matka Kirsten Munk, wielka posiadaczka ziemska i dziedziczka kikukilku tytułów [[Ellen Marsvin]], która zgodziła się na ten związek tylko i wyłącznie pod warunkiem, że uświęci go publiczne małżeństwo. Morganatyczny związek rodziców sprawił, że Eleonora Krystyna nie była księżniczką, a nosiła tytuł hrabianki [[Szlezwik-Holsztyn|Szlezwiku-Holsztynu]] podarowanzpodarowany pryeyprzez krlakróla jej matce w [[1629]] roku (była to tytularna godność odróżniana od tytułu ''Księcia Szlezwiku-Holsztynu'' należącego do jednej z linii dynastii [[Oldenburgowie|oldenburskiej]]). Elżbieta Krystyna dorastała w [[Christiansborg|pałacu królewskim]] otoczona licznym rodzonym i przyrodnim rodzeństwem (w tym z księciem [[Fryderyk III Oldenburg|Fryderykiem]], synem Chrystiana z pierwszego małżeństwa z [[Anna Katarzyna Hohenzollern|Anną Katarzyną Hohenzollern]]), z służbą i rodzicami. W kilka lat po jej narodzinach król oskarżył jej matkę o cudzołóstwo z innymi mężczyznami i rozwiódł się z Kirsten Munk na początku [[1630]] roku. Miał już wówczas romans z damą dworu swojej żony, niejaką Vibeke Kruse. Mimo wygnania matki, Chrystian IV nigdy nie oddalił od siebie swoich dzieci - Eleonora Krystyna była wręcz jego ulubienicą.
 
Jej małżeństwo było częścią polityki Chrystiana IV polegającej na wzmacnianiu potęgi dynastii - od kiedy w [[1448]] Oldenburgowie poprzez na małżeństwo odziedziczyli tron [[Dania|Danii]], [[Norwegia|Norwegii]] i [[Szwecja|Szwecji]], korona była przekazywana z ojca na syna i dopiero w kilkanaście lat po śmierci Chrystiana IV w [[1660]] roku sukcesja tronu stała się dziedziczna. Do tej pory król zaprzysięgał przed [[Rigsdag]]iem wierność przywilejów szlacheckich i musiał ożenić się z członkinączłonkinią jednej z zagranicznych rodzin królewskich bądź książęcych, ponieważ duńska szlachta była zbyt nisko urodzona dla monarchy. Legitymizowany status Eleonory Krystyny i jej sióstr był wielce pomocny dla wzmacniania władzy wewnętrznej ich ojca, a do tego wnosił królewską krew do szlacheckich rodzin. Sześć córek Chrystiana IV zawarło takie małżeństwa. W [[1636]] piętnastoletnia Eleonora Krystyna poślubiła trzydziestodziewięcioletniego hrabiego Corfitza Ulfeldta, syna zmarłego już Kanclerza Królestwa Duńskiego Jakoba Ulfeldta ([[1567]]-[[1630]]), z którym była zaręczona odkąd skończyła dziewięć. Krok ten zapewnił Chrystianowi IV wierność Ulfeldtów i spokrewnionych z nimi rodami. Sama Eleonora Krystyna była szaleńczo zakochana w swoim mężu do śmierci i towarzyszyła mu niemal wszędzie, odmówiła kiedyś nawet wydania szwagierce jego bezcennej kolekcji klejnotów mimo, że ta oferowała jej wolność.
 
== Podróże zagraniczne ==
Przez następne dwadzieścia dwa lata była przetrzymywana w niesławnej ''Białej Wieży'' kopenhaskiego zamku. Żyła w niegodnych i upokarzających warunkach niegodnych córki króla, pozbawiona wszystkich wygód. Przez cały czas swojego więzienia okazywała niezwykłą godność i stoicyzm, pisała swoje słynne ''Pamiętniki'' opisując w nich chłód ścian, ból i to jak z głodu zjadała zostawiane jej na noc świece. Używała dawanego jej cukru do suszenia pisanych sowim piórem kart. Mimo wszystko jej zapiski pełne są humoru, małych radości i modlitw za zawistną królową.
 
Jedynymi ludźmi jacy ją odwiedzali byli strażnicy więzienni, kucharki i królowa, która na te okazje zakładała najpiękniejsze ze swoich sukien i klejnotów by jeszcze bardziej pognębić - groziła jej śmiercią w męczarniach i wymordowaniem jej dziećmi. Eleonora Krystyna okazywała szwagierce pogardę i współczucie, co jeszcze bardziej rozwścieczało Zofię Amalię. Uwięzionej kobiecie usługiwały młode służące wobec których zawsze była czuła i uprzejma.
 
[[Plik:Leonora Christina by Kristian Zahrtmann.jpg|thumb|right|200px|''Eleonora Krystyna w więzieniu'', obraz autorstwa Kristiana Zahrtmanna, [[1875]]]]
35 097

edycji