Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięty 1 bajt, 3 lata temu
ort.
Jeszcze za życia Zygmunta Augusta pojawiały się propozycje wyboru Piasta, księcia brzesko-legnickiego [[Fryderyk III legnicki|Fryderyka III]], jednak ten zmarł w 1570 roku, a jego syn Henryk XI ze względu na utracjuszowski styl życia nie był brany pod uwagę<ref>S. Grzybowski, ''Dzieje Polski i Litwy (1506-1648)'', pod red. S. Grodziskiego, w: Wielka Historia Polski, Kraków 2003, s. 476.</ref>. Wybór zaś ''króla Piasta'', czyli obywatel Rzeczyspolitej był na tyle ryzykowny, że z powodu zazdrości, wzorem Węgier (elekcja Jana Zapolyi) mogłaby wybuchnąć wojna domowa.
[[Plik:Kremlinpic4.jpg|thumb|left|200px|[[Iwan IV Groźny]], autor nieznany]]
Poważnym kandydatem do tronu Rzeczypospolitej był car moskiewski [[Iwan IV Groźny]] bądź jego młodszy synasyn Fiodor Iwanowicz. Pomimo powszechnie znanych skłonności sadystycznych cara oraz wiedzy o okrucieństwach [[opricznina|opriczniny]], kandydaturę wysuniętą przez zjazdy litewskie popierali Radziwiłłowie oraz liczna szlachta koronna. W obiorze Iwana IV na króla Rzeczyspolitej widziano możliwość zakończenia nieustannych konfliktów granicznych. Sposób w jaki car rozprawił się z bojarami mógł podobać się polskiej szlachcie, zaangażowanej w ruch egzekucyjny. Powszechnie uważano, że o ile król Habsburg może jedynie uszczuplić praw szlachcie to z królem Rurykowiczem istniała szansa poszerzenia praw i przywilejów. Nie obawiano się przy tym uprzywilejowania religii prawosławnej i prześladowania innowierców.
 
Sam car, choć przyjmował poselstwa litewskie, nie był zainteresowany tronem ani dla siebie ani dla swojego syna. Chociaż gwarantował prawa i wolności szlacheckie to wysunął żądania nie do przyjęcia: inkorporację do państwa moskiewskiego terytoriów Wielkiego Księstwa Litewskiego aż po Dźwinę oraz połączenie Polski, Litwy i Moskwy w jeden organizm polityczny z dziedzicznym tronem. Ostatecznie kandydatura upadła, gdy na sejm elekcyjny car nie wysłał żadnego poselstwa<ref>U. Augustyniak, ''Historia Polski 1572-1795'', Warszawa 2008, s. 535.</ref>. Poparcie Radziwiłłów dla cara w było zapewne wynikiem gry politycznej, mającej na celu ograniczenie ryzyka najazdu moskiewskiego na Wielkie Księstwo Litewskie w okresie bezkrólewia<ref>S. Grzybowski, Dzieje Polski i Litwy (1506-1648), s. 477.</ref>.
Anonimowy użytkownik