Otwórz menu główne

Zmiany

Rozmiar się nie zmienił, 3 lata temu
dr
|przyczyna = okupacja Sahary Zachodniej przez siły marokańskie
|terytorium =
|strona1 =[[Plik:Flag of the Sahrawi Arab Democratic Republic.svg|22px]] [[Front Polisario]]<br />{{Państwo|ALG}} (1976, następnie wsparcie niemilitarne)
----
'''Wsparcie materialne:'''{{państwo|LBY|1977}} (1975–1984)
|strona2 ={{Państwo|MAR}}<br />{{Państwo|FRA}} (1976, następnie wsparcie niemilitarne)<br />[[Plik:Flag of Mauritania.svg|22px]] [[Mauretania]] (1975–1979)
|dowódca1 =
|dowódca2 =
{{Osobny artykuł|Zielony Marsz}}
[[Plik:El Uali.jpg|220px|right|thumb|[[El Wali Mustafa Sajed]], pierwszy Przewodniczący Rady Rewolucyjnej Sahary Zachodniej w strukturach Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej]]
Marokański król [[Hasan II (Alawici)|Hasan II]] wykorzystał moment słabości Hiszpanii i zmobilizował 300 tys. cywilów, którzy przekroczyli zieloną granicę z Saharą Hiszpańską w geście poparcia dla zgłaszanych przez Maroko roszczeń do tego terytorium. Hiszpanie, postawieni przed perspektywą wojny z Marokiem, wycofali się z planów przeprowadzenia referendum i zrzekli się praw do kolonii. W rezultacie Sahara Hiszpańska została podzielona na dwie części - północną pod kontrolą marokańską i południową, którą zajęła [[Mauretania]]<ref>[http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/Mauretania-Historia;4574765.html Mauretania. Historia.]</ref>. Front Polisario nie uznał zajęcia kraju i rozpoczął zbrojną kampanię wojskową przeciw okupantom. W 1976 roku działacze Frontu Polisario na kontrolowanych przez siebie terenach ogłosili niepodległość kraju pod nazwą Saharyjska Arabska Republika Demokratyczna, w odpowiedzi Marokańczycy kontynuowali kampanię przeciwko siłom Frontu a ponadto rozpoczęli bombardowania obiektów cywilnych za pomocą [[napalm]]u w których zginęły tysiące Saharyjczyków<ref>Surendra Bhutani, ''Conflict on Western Sahara'', Strategic Analysis, 1754-0054, Volume 2, Issue 7, 1978, s.251 – 256.</ref><ref>Tomás Bárbulo, ''La historia prohibida del Sáhara Español, Destino, Colección Imago mundi'', Vol. 21, 2002, s.284–285</ref>. W zbrojną kampanię przeciwko Polisario wdał się prezydent Mauretanii [[Moktar uld Daddah]]<ref name=rulers>{{cytuj stronę|url=http://www.rulers.org/indexh1.html|tytuł=Haidalla, Mohamed Khouna Ould|opublikowany=rulers.org|język=en|data dostępu=2009-07-23}}</ref> oraz [[Francja]] która w latach 1977-1978 prowadziła Operację Lamantin skierowaną przeciw partyzantom<ref>Thompson, Virginia and Adloff, Richard (1980), The Western Saharans. Background to Conflict, Barnes & Noble Books (ISBN 0-389-20148-0)</ref><ref>Hodges, Tony (1983), ''Western Sahara: The Roots of a Desert War'', Lawrence Hill Books (ISBN 0-88208-152-7)</ref>. Front Polisario został wsparty przez skonfliktowaną z Marokiem [[Algieria|Algierię]] oraz [[Libia|Libię]]. Wojska algierskie w 1976 roku stoczyły z wojskiem marokańskim bitwę o Amgalę w której udział wzięło 400 algierskich żołnierzy<ref>Thompson, Virginia McLean; Thompson, Virginia; Adloff, Richard (1980). ''The Western Saharans: Background to Conflict''. s.176, Croom Helm. ISBN 978-0-389-20148-9.</ref><ref>Barbier, Maurice (2003). ''Le conflit du Sahara occidental: Réédition d'un livre paru en 1982''. Harmattan. ISBN 978-2-296-27877-6.</ref>.
 
W 1979 roku po [[zamach stanu|wojskowym puczu]] z wojny wycofała się Mauretania<ref>''Przeglądowy Atlas Świata. Afryka.''/pod. red. Rajmunda Mydela i Jerzego Grocha Kraków, Wyd.FOGRA, 1998. s. 320</ref>. Prezydent [[Muhammad Chuna uld Hajdalla]] wycofał wojska z południowego [[Rio de Oro]] i uznał Polisario za reprezentanta ludności Sahrawi co doprowadziło to do zaognienia stosunków z Marokiem. W 1984 rząd Hajdalli oficjalnie uznał niepodległość Sahary Zachodniej<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.country-data.com/cgi-bin/query/r-8584.html|tytuł=Mauritania: Regional Security Concerns|opublikowany=Library of Congress Country Studies.|język=en|data dostępu=2009-07-23}}</ref>. W latach 80. wsparcie finansowe i techniczne dla osamotnionego w walce Maroka płynęło z [[Arabia Saudyjska|Arabii Saudyjskiej]], [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] i Francji<ref>Antonio Díaz Fernandez, ''Los Servicios de Inteligencia Españoles'', Alianza Editorial, Madrid, 2005, s. 176.</ref>.