Książę: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 13 bajtów ,  3 lata temu
W [[Polska|Polsce]] tytuł księcia przysługiwał początkowo tylko członkom dynastii panującej. Książęta [[Piastowie|piastowscy]] władający [[rozdrobnienie feudalne|dzielnicami]] mieli według nomenklatury europejskiej tytuł księcia – princepsa, jako członkowie rodu panującego, i tytuł księcia – diuka, jako władcy księstw dzielnicowych. W stosunku do najbliższych spadkobierców króla stosowano zwykle tytuł królewicz, królewna. Używanie tytułów arystokratycznych, jako sprzeciwiające się równości szlacheckiej było zabronione, czego początkowo ściśle przestrzegano. Jednak po [[Unia lubelska|unii lubelskiej]] zezwolono na używanie tytułów książęcych potomkom dynastii książęcych Litwy i Rusi, później zezwolono na używanie tytułów książęcych kilku rodom magnackim, które otrzymały zagraniczne nadania godności (od cesarza, papieża, królów Francji, Czech, Węgier). Pod koniec istnienia I Rzeczypospolitej sejm zaczął również nadawać polskie tytuły książęce.
 
Wobec braku feudalnych tradycji i odpowiedniej nomenklatury tym samym tytułem '''książę''' określano zarówno książąt z rodu [[Giedyminowicze|Giedyminowiczów]] (m.in. [[Czartoryscy]], [[Sanguszkowie]], [[Wiśniowieccy]], Trubeccy, [[Koreccy]]) i [[Rurykowicze|Rurykowiczów]] ([[Ostrogscy]], [[Czetwertyńscy]]), potomków [[kniaź|kniaziów]] tatarskich ([[Glińscy]], Baranowscy), [[Książę#Dux|diuków]] ([[Lubomirscy]], [[Ossolińscy]]), książąt krwi ([[Sobiescy]], [[Poniatowscy herbu Ciołek|Poniatowscy]]), jak i książąt tytularnych ([[Radziwiłłowie herbu Trąby]], [[Sapiehowie]]).
 
Tytuł książęcy przysługiwał też niektórym polskim hierarchom kościelnym:
280 753

edycje