Ronald Cartland: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 911 bajtów ,  3 lata temu
brak opisu edycji
m (Przenoszenie nazw kategorii)
Jego dziadek ze strony ojca był bogatym finansistą w Birmingham. Z powodu bankructwa popełnił samobójstwo cztery lata przed narodzinami Ronalda. Bez szans na uzyskanie spadku na sfinansowanie rodziny, ojciec Ronalda i jego rodzina przeniosła się do wynajętego domu w pobliżu miasta Pershore, w Worcestershire{{odn|Olson|2008|s=34}}. W 1910 Bertram Cartland udał się do pracy w lokalnym biurze Partii Konserwatywnej. Podczas [[Wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w 1910 roku|wyborów parlamentarnych]] w 1910 kierował kampanią kandydata na posła torysów. Po zwycięstwie zaproponował Bertramowi stanowisko osobistego sekretarza w Westminsterze{{odn|Olson|2008|s=34}}. Gdy w 1914 wybuchła [[I wojna światowa]] Bertram zgłosił się na ochotnika do służby wojskowej i został wysłany do Francji. Zginął w pobliżu [[Berry-au-Bac]] w 1918 roku, tylko pięć miesięcy przed Armistice{{odn|Olson|2008|s=34}}.
 
W 1919 roku Mary Cartland - wraz z Ronaldem, jej 18-letnią córką Barbarą i 8-letnim synem Anthonym - przenieśli się do Londynu<ref name="Olson">{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=34|isbn=83-60532-12-6}}</ref>. Ronald zdobył stypendium w [[Charterhouse School]]{{odn|Olson|2008|s=35}}. Chociaż nie wyraził pragnienia, aby stać się posłem konserwatystów - równocześnie głosił postępowe poglądy, które były sprzeczne z linią partii torysów i panującymi normami społecznymi. W dzieciństwie, Mary Cartland brała go ze sobą do pracy w ubogich obszarach Pershore. Bieda wywarła na Cartlandzie duże wrażenie{{odn|Olson|2008|s=35}}. Po opuszczeniu Charterhouse, Mary Cartland nie mogła sobie pozwolić, aby wysłać syna na studia, więc Ronald poszedł do pracy w Centrali Partii Konserwatywnej w Londynie{{odn|Olson|2008|s=36}}.
 
== Kariera polityczna ==
W 1933 po decyzji Lionela Beaumonta Thomasa o przejściu na emeryturę z powodów zdrowotnych, Cartland został wybrany jako następca w dawnym okręgu Herberta Austina z Norton King, Birmingham. Jego wybór był wspierany przez rodzinę Chamberlain, będącą długo najpotężniejszą siłą w konserwatywnych kręgach Birmingham. Cartland wygrał wybory w 1935, stając się jednym z najmłodszych posłów w Izbie Gmin{{odn|Olson|2008|s=36}}.
 
Cartland do czasu usunięcia w maju 1936 r. krytykował rząd ministra a następnie premiera [[Stanley Baldwin|Stanleya Baldwina]], m.in mniej niż entuzjastyczne nastawienie w pomoc "zagrożonym obszarom" - tych częściach Wielkiej Brytanii które cierpią z powodu ekstremalnych trudności gospodarczych, z bezrobocia nawet do 40%<ref>{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=37|isbn=83-60532-12-6}}</ref>. Mimo że Chamberlain odegrał dużą rolę w wyborze Cartlanda jako kandydata na posła do Izby Gmin w 1936 roku wygłosił on naganę do Skarbu Państwa potępiając próby zachowania równowagi budżetu kosztem biednych, atakując [[Neville Chamberlain|Neville'a Chamberlaina]], gdy był kanclerzem skarbu w rządzie Baldwina{{odn|Olson|2008|s=39}}.
 
Po nominacji Chamberlaina, [[Winston Churchill]] jak również Cartland byli jednymi z przeciwników prowadzonej przez jego rząd polityki ustępstw wobec [[III Rzesza|III Rzeszy]] i [[Zjednoczone Królestwo Włoch|faszystowskich Włoch]]. Przed [[Wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w 1935 roku|wyborami w 1935]] Cartland i jego siostra Barbara odwiedzili Niemcy. Ronald był przerażony prześladowaniami Żydów{{odn|Olson|2008|s=39}}.
 
Po powrocie, ostrzegł swoich kolegów posłów o hitlerowskich planach ekspansji w Austrii i innych krajach Europy Środkowej. Twierdził że prędzej czy później, Wielka Brytania byłaby w stanie wojny z Niemcami<ref>{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=175|isbn=83-60532-12-6}}</ref>.
 
W okresie rządów Neville'a Chamberlaina pełnił rolę [[Backbencher]]a. W swoim najbardziej znanym przemówieniu, w sierpniu 1939 roku, oskarżył premiera o "bycie dyktatorem". Chamberlain postanowił odroczyć posiedzenie Izby Gmin do 3 października i powiedział konserwatywnym deputowanym, że większość głosów za odroczeniem obrad będzie postrzegana jako [[wotum zaufania]] dla rządu. Wywołało to oburzenie w Izbie Gmin, skłoniło młodego Cartlanda, aby wstać i wygłosić mowę, która okazała się prorocza:'' "Jesteśmy w sytuacji, że w ciągu miesiąca możemy być walczyć - i możemy być może zginąć".''<ref name="campblog">{{Cytuj stronę|url=http://www.mikecampbell.net/the_campblog_01oct_15oct_2004.htm|tytuł=The Campblog Archive|data dostępu=15 września 2007 |archiveurl = http://web.archive.org/web/20071019070355/http://www.mikecampbell.net/the_campblog_01oct_15oct_2004.htm <!-- Bot retrieved archive --> |archivedate = 19 października 2007}}</ref>
== Kariera wojskowa ==
Ronald Cartland osiągnął rangę majora w [[British Army]]. W 1937 roku dołączył do [[Armia Terytorialna (Wielka Brytania)|Armii Terytorialnej]].
W sierpniu 1939 r. był porucznikiem. Ćwiczył z żołnierzami służby ochotniczej z [[Worcestershire]] i [[Oxfordshire]]<ref>{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=185|isbn=83-60532-12-6}}</ref>. Kiedy naziści [[Kampania francuska 1940|najechali]] [[Holandia|Holandię]], [[Belgia|Belgię]] i [[Francja|Francję]] w maju 1940. Cartland został majorem służył w 53. Pułku Artylerii Przciwpancernej. Jednostka została przyporządkowana do obrony miasta Cassel, na wzgórzu miejscu w pobliżu jednej z głównych dróg prowadzących do [[Dunkierka|Dunkierki]]<ref>{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=287|isbn=83-60532-12-6}}</ref>. Cartland i jego ludzie powstrzymali Niemców na prawie cztery dni, od 27 do 29 maja<ref>{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=288|isbn=83-60532-12-6}}</ref>.
 
Wieczorem 29 maja 1940 r., Cartland i jego jednostka podzielona, i dołączył wycofującego się [[Brytyjskie Siły Ekspedycyjne (OdB 1940)|Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego]] kierunku [[Dunkierka|Dunkierki]]. 30 maja 1940 r., podczas próby ewakuacji z pozycji został zastrzelony podczas odwrotu do Dunkierki<ref name="Olson4">{{cytuj książkęodn|nazwisko=Olson|imię=Lynne|autor=Lynne Olson|tytuł=Buntownicy|miejsce=Warszawa|data=2008|stronys=289|isbn=83-60532-12-6}}</ref>.
 
Ponieważ żołnierze z jednostki dostali się do niewoli Major Cartland był początkowo na liście zaginionych w akcji, i jego rodzina w Anglii nie otrzymała informacji o jego prawdziwym losie aż do 4 stycznia 1941 roku. Mary Cartland otrzymała 2 telegramy z informacją o zaginięciu Rolanda i Tony'ego.
Informację o okolicznościach śmierci Rolanda przekazała matka jednego z oficerów której syn przebywał w niewoli<ref name{{odn|Olson|2008|s="Olson4"/>289}}.
Był pierwszym członkiem [[Parlament Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej|parlamentu Brytyjskiego]] który poległ podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]{{odn|Olson|2008|s=290}}.
Jego brat, James AH, zmarł dzień wcześniej i jest pochowany w [[Zuidschote]]<ref>[http://www.cwgc.org/search/casualty_details.aspx?casualty=2726329 CWGC entry]</ref> Msza żałobna za Ronalda Cartlanda odbyła się w dniu 18 lutego 1941 roku w Londynie, w kościele [[St-Martin-in-the-Fields]]{{odn|Olson|2008|s=290}}. Pochowany jest na cmentarzu wojennym w Hotton, niedaleko [[Liège]] w [[Belgia|Belgii]].
Anonimowy użytkownik