USS New Jersey (BB-62): Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 95 347 bajtów ,  4 lata temu
Nowy artykuł - po latach leżakowania w brudnopisie.
m (Removing Link FA template (handled by wikidata))
(Nowy artykuł - po latach leżakowania w brudnopisie.)
{{Okręt infobox
|nazwa = USS New„New JerseyJersey”
|grafika = USS New JeseyJersey (1968)Sails.JPGjpg
|podpis grafiki = USS „New Jersey” na [[Ocean Spokojny|Oceanie Spokojnym]] w [[1968]]
|klasa = [[pancernik]]
|typ = ''[[pancerniki typu Iowa|Iowa]]''
|projekt =
|kod NATO =
|stocznia = Philadelphia Naval Shipyard
|rozpoczęcie budowy =
|położenie stępki = 16 września [[1940]]
|wodowanie = 7 grudnia [[1942]]
|1. bandera = Stany ZjednoczoneUSA
|1. nazwa =
|1. wersja bandery = wojenna-50
|1. wejście do służby = 23 maja 1943
|1. wycofanie ze służby = 8 lutego [[1991]]
|los okrętu = [[Okręt-muzeum]]
|wyporność = standardowa: 49&nbsp;202 t<br />bojowa: 56&nbsp;314 t<br />pełna: 58&nbsp;464<ref name="FAQ"/>
|długość = 270,43&nbsp;m
|szerokość = 32,97&nbsp;m
|zanurzenie = 11,03&nbsp;m
|zanurzenie testowe =
|zanurzenie maksymalne =
|rodzaj kadłuba =
|materiał kadłuba =
|napęd = 8 kotłów + 4 turbiny parowe o łącznej mocy 230 000 SHP, 4 śruby, 2 stery
|prędkość = 32-33 węzły nominalna<br />35 węzłów maksymalna
|prędkość taktyczna =
|zasięg = maksymalny 16 000 mil (27&nbsp;000&nbsp;km)
|załoga = 1921 oficerów i marynarzy<ref name="FAQ"/>
|sensory =
|wyrzutnie torpedowe =
|uzbrojenie = [[Pancerniki typu Iowa#Uzbrojenie|''patrz rozdział Uzbrojenie'']]
|opancerzenie =
|wyposażenie lotnicze =
|wyposażenie =
|commons = Category:USS New Jersey (BB-62)
}}
'''USSNew „New Jersey”Jersey (BB-62)''' (przezwisko to „Big J”) to[[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[pancernik]] typu [[Pancerniki typu Iowa|typu ''Iowa'']] nazywany także „Big J” ([[język angielski|ang.]] Jest''Wielkie drugimJ'') okrętemlub w„Black Dragon” (ang. ''Czarny Smok''); drugi okręt [[United States Navy|US Navy]], którynazwany nosina nazwęcześć pochodzącą[[Podział odterytorialny Stanów Zjednoczonych|stanu]] [[New Jersey]]. PodobnieOkręt jakten inneuzyskał jednostki typunajwięcej ''Iowagwiazd bojowych'' należy(ang. do''battle ostatniegostar'') typuza pancerników ukończonychudział w Stanachmisjach Zjednoczonych.bojowych Z czterechspośród jednostek typu ''Iowa'' otrzymał najwięcej odznaczeń za walkę i byłjako jedynymjedyny pancernikiempancernik tegowspierał typu,ogniem któryartyleryjskim służyłwojska wamerykańskie czasiepodczas [[wojna wietnamska|wojny wietnamskiej]].
 
Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] „New Jersey” ostrzeliwał cele na wyspach [[Guam]] i [[Prefektura Okinawa|Okinawie]], a także zapewniał osłonę [[lotniskowiec|lotniskowcom]] podczas walk w archipelagu [[Wyspy Marshalla|Wysp Marshalla]]. W czasie [[wojna koreańska|wojny koreańskiej]] pancernik „New Jersey” pełnił służbę patrolową u wybrzeży [[Korea Północna|Korei Północnej]], a po powrocie do Stanów Zjednoczonych został wycofany do rezerwy i przesunięty do [[Flota Rezerwowa Stanów Zjednoczonych|Floty Rezerwowej Stanów Zjednoczonych]] bardziej znanej pod nazwą ''mothball fleet'' (''naftalinowa flota''<ref>Naftalinowa flota – nazwa sugerująca zakonserwowanie jednostek, w przenośni, [[naftalen|naftaliną]] środkiem owadobójczym przeciw [[Mól włosienniczek|molom]] tak jak konserwuje się nieużywaną odzież w szafie.</ref>). Wkrótce jednak, bo już w 1968, został na krótko przywrócony do służby i wysłany do Wietnamu z zadaniem wspierania ogniem artyleryjskim amerykańskiej piechoty. W 1969 roku ponownie wycofany do rezerwy. Po raz kolejny przywrócono go do służby w [[lata 80. XX wieku|latach 80. XX wieku]] w ramach planu [[Marynarka 600 okrętów|marynarki 600 okrętów]] (ang. ''600-ship Navy''), kiedy to okręt został zmodernizowany i przystosowany do przenoszenia [[pocisk odrzutowy|pocisków rakietowych]]. W [[1983]] „New Jersey” uczestniczył w amerykańskiej operacji wojskowej podczas [[Wojna domowa w Libanie (1975-1990)|libańskiej wojny domowej]].
Wodowany 7 grudnia [[1942]] w stoczni [[Philadelphia Naval Shipyard]]. Służbę rozpoczął w styczniu [[1944]]. Podczas swojej kariery „New Jersey” uczestniczył w walkach [[II wojna światowa|II wojny światowej]] m.in. w ostrzeliwaniu [[Guam]] i Okinawy oraz w rajdach lotniskowców na [[Walki o Wyspy Marshalla|Wyspy Marshalla]]. Podczas [[wojna koreańska|wojny koreańskiej]] uczestniczył w rajdach wzdłuż wybrzeża Północnej Korei. Później został przeniesiony do floty rezerwowej, bardziej znanej jako „Mothball Fleet” (wolne tłumaczenie ''naftalinowa flota''). Został reaktywowany w 1968 i wysłany do Wietnamu w ramach [[wojna wietnamska|wspierania żołnierzy amerykańskich]]. Został ponownie wycofany do rezerwy w 1969. Ponownie został reaktywowany i zmodernizowany (zainstalowano m.in. rakiety Tomahawk) w latach osiemdziesiątych XX wieku jako część programu „[[Marynarka 600 okrętów|600-ship Navy]]”, później uczestniczył w misji podczas pierwszej [[wojna libańska|wojny libańskiej]] w 1983 roku.
 
Po raz ostatni USS „New Jersey” został wycofany ostatecznie ze służby w 1991 roku, poz otrzymaniudorobkiem 1519 odznaczeńgwiazd bojowych (''[[battle star]]'') za misje bojowe podczas służbyII wojny światowej, wojny koreańskiej, wietnamskiej, wojny domowej w różnychLibanie konfliktach.i Obecniesłużbę cumujepodczas jakowojny w [[okręt-muzeumZatoka Perska|Zatoce Perskiej]], oraz odznaczeniem [[Navy Unit Commendation]]. Po krótkim pobycie w rezerwie jednostka została przekazana do Home Port Alliance w [[Camden (New Jersey)|Camden]] w stanie [[New Jersey, gdzie od 15 października 2001 pełni rolę [[okręt-muzeum|okrętu-muzeum]].<ref name="voyage">{{cytuj stronę
| url = http://www.ussnewjersey.com/voy.htm
| tytuł = The Final Voyage Is Over!!
| data = 15 stycznia 2004
| data dostępu = 25 lipca 2009
| język = en}}</ref>.
 
== Zobacz teżBudowa ==
{{osobny artykuł|Pancerniki typu Iowa|Uzbrojenie pancerników typu Iowa}}
Inne okręty o nazwie [[USS New Jersey|USS "New Jersey"]]
[[Plik:New Jersey crest.jpg|80px|left]]USS „New Jersey” był jednym z sześciu zaplanowanych „szybkich pancerników” [[Pancerniki typu Iowa|typu ''Iowa'']], których projekt opracowano w [[1938]] roku w Wydziale Przygotowawczym Biura Konstrukcji i Napraw. Ostatecznie pomimo rozpoczęcia budowy wszystkich sześciu pancerników jedynie cztery zostały ukończone, a „New Jersey” był drugim zbudowanym okrętem tego typu<ref name="Order">{{cytuj stronę
| tytuł = Naval Vessel Register
| url = http://www.nvr.navy.mil/nvrships/details/BB63.htm
| opublikowany = United States Navy
| data dostępu = 25 lipca 2009}}</ref>. Wodowanie jednostki odbyło się 12 grudnia 1942 roku, a jej matką chrzestną została Carolyn Edison, żona gubernatora New Jersey i byłego sekretarza Floty [[Charles Edison|Charlesa Edisona]]. Oficjalne przyjęcie pancernika do służby nastąpiło 23 maja 1943, a jego pierwszym kapitanem mianowano Carla F. Holdena<ref name="DANFS">{{cytuj stronę
| tytuł = USS New Jersey (BB 62) History
| url = http://www.history.navy.mil/danfs/n4/new_jersey-ii.htm
| praca = [[Dictionary of American Naval Fighting Ships]]
| opublikowany = United States Navy
| data dostępu = 25 lipca 2009}}</ref>.
 
W przeciwieństwie do pozostałych pancerników typu ''Iowa'', decyzję o nazwie „New Jersey” wydał [[Prezydenci Stanów Zjednoczonych|Prezydent Stanów Zjednoczonych]] [[Franklin Delano Roosevelt]] w odpowiedzi na polityczny dług wobec nowego gubernatora stanu New Jersey Charlesa Edisona. Podczas jego pracy w departamencie Floty, to właśnie Edison doprowadził do realizacji budowy pancerników typu ''Iowa'', oraz do wybudowania jednego z nich w stoczni [[Philadelphia Navy Yard]] czym zapewnił Roosveltowi głosy wyborców w stanach [[Pensylwania]] i New Jersey podczas wyborów w 1940<ref>{{Cytuj pismo
|url = http://www.courierpostonline.com/battleship/u010600a.htm
|tytuł = Historian details the role politics played in battleship's creation
|imię = Carol
|nazwisko = Comegno
|czasopismo = Courier-Post
|data = 6 stycznia 2000
|data dostępu = 25 lipca 2009
|język = en}}</ref>.
 
Pancerniki typu ''Iowa'' mają rozmiary 271 metrów długości i prawie 33 metry szerokości, które zostały tak dobrane ze względu na konieczność zachowania specyfikacji [[Panamax]] określającej maksymalne rozmiary jednostki pływającej jaka może być śluzowana przez [[Kanał Panamski]]. Dzięki temu pancerniki mogły być w krótkim czasie przemieszczane pomiędzy akwenami [[Ocean Atlantycki|Atlantyku]] i [[Ocean Spokojny|Pacyfiku]]. Wyporność pustego okrętu USS „New Jersey”, która została określona na 45000 ton [[Traktat londyński (1936)|traktatem londyńskim]] z [[1936]] roku, zgadzała się z jego postanowieniami jedynie na papierze<ref>{{cytuj stronę
| url = http://web.mst.edu/~rogersda/american&military_history/World's%20Fastest%20Battleships.pdf
| tytuł = Devolopment of World's Fastest Battleships
| data dostępu = 25 lipca 2009
| nazwisko = Rogers
| imię = J. David
| język = en
| format = pdf
| strony = 7
}}</ref>, gdyż w rzeczywistości pełna wyporność jednostki po załadowaniu i uzbrojeniu wyniosła około 58000 ton.
 
Bateria główna „New Jersey” tak jak pozostałych pancerników typu ''Iowa'' składała się z dziewięciu [[Broń odtylcowa|odtylcowych]] dział morskich Mark 7 kalibru 406&nbsp;mm (16 [[cal]]i) i długości luf wynoszącej 50 kalibrów<ref>Początkowo główne uzbrojenie artyleryjskie miało stanowić dziewięć dział morskich Mark 2 kalibru 406&nbsp;mm długości 50 kalibrów planowanych do wykorzystania na [[Pancerniki typu South Dakota (1920)|pancernikach typu South Dakota]], których program budowy ostatecznie odwołano. Zła komunikacja między biurami konstrukcyjnymi doprowadziła jednak do wyposażenia pancerników typu Iowa w inne działa morskie – Mark 7. Tony DiGiulian [http://www.navweaps.com/Weapons/WNUS_16-50_mk7.htm United States of America 16"/50 (40,6 cm) Mark 7]. Dostęp 2009-07-25.</ref> zainstalowanych w trzech [[Wieża artyleryjska|wieżach artyleryjskich]]: dwóch w części dziobowej i jednej na rufie okrętu, określanych jako konfiguracja „2-A-1”. Działa te były zdolne do wystrzeliwania 1225 kg pocisków [[Amunicja przeciwpancerna#pełnokalibrowy z czepcem|przeciwpancernych]] na odległość do 44 km (24 [[mila morska|Mm]]).
Artyleria średnia okrętu składała się z dział kalibru 127 mm ulokowanych w dziesięciu dwudziałowych wieżach, po pięć na każdej burcie i mogących ostrzeliwać cele oddalone o 14 km (9 Mm).
 
Ze względu na rozwój lotnictwa wojskowego i konieczność utrzymania przewagi powietrznej pojawiła się potrzeba ochrony własnych lotniskowców przed siłami powietrznymi nieprzyjaciela. Z tego powodu USS „New Jersey” został wyposażony w szeroki wachlarz uzbrojenia przeciwlotniczego składającego się z armat, które miało zwalczać zagrożenie ze strony nieprzyjacielskich [[samolot myśliwski|myśliwców]] i [[bombowiec nurkujący|bombowców nurkujących]]<ref>{{cytuj stronę
| url = http://www.hazegray.org/navhist/battleships/us_wwii.htm
| tytuł = World Battleships List: US Treaty and Post-Treaty Battleships
| data dostępu = 18 lipca 2007
| autor = Andrew Toppan
| rok = 2001
| miesiąc = październik
| dzień = 6
}}</ref><ref>{{cytuj stronę
| url = http://www.microworks.net/pacific/ships/battleships/iowa.htm
| tytuł = The United States Navy in the Pacific War website (subsection:''Iowa'' class)
| data dostępu = 18 lipca 2007
| autor = Tim Lanzendoerfer
}}</ref>. W jego skład wchodziły dwudziestomilimetrowe [[Oerlikon 20 mm|działka automatyczne Oerlikona]] oraz
uznawane za najlepszą lekką broń przeciwlotniczą II wojny światowej<ref name="Bofors">{{cytuj stronę
| url = http://www.navweaps.com/Weapons/WNUS_4cm-56_mk12.htm
| tytuł = ''United States of America 40 mm/56 (1,57") Mark 1, Mark 2 and M1''
| data dostępu = 15 lipca 2007
| autor = Tony DiGiulian
| rok = 2006
| miesiąc = listopad
}}</ref> [[Bofors 40 mm|40 mm armaty Boforsa]]. Po przywróceniu do służby w 1968 roku zarówno działka Oerlikona jak i Boforsa zdemontowano dostosowując pancernik do specyfiki jego nowej misji – bombardowania celów naziemnych. Kolejna reaktywacja okrętu w 1982 roku pociągnęła za sobą demontaż czterech wież artylerii średniej. Zamiast nich zamontowano cztery zestawy systemu artyleryjskiego [[Phalanx CIWS]], którego zadaniem była ochrona przed samolotami i pociskami rakietowymi nieprzyjaciela, oraz 2 kontenery MK-143 Armored Box Launcher dla 8 pocisków [[BGM-109 Tomahawk]] i 4 czterokontenerowe wyrzutnie Mk 141 dla 16 pocisków [[Harpoon|RGM-84 Harpoon]]<ref name="The Battleships I">{{cytuj książkę
|autor = Ian Johnston
|autor2 = Rob McAuley
|tytuł = The Battleships
|opublikowany = Channel 4 Books (Pan Macmillian, LTD)
|data = 2002
|miejsce = Londyn
|strony = str. 120
|url = http://www.panmacmillan.com/
|isbn = 0752261886}}</ref><ref name="FAS Iowa">{{cytuj stronę
| url = http://www.fas.org/man/dod-101/sys/ship/bb-61.htm
| tytuł = ''BB-61 IOWA-class (Specifications)''
| data dostępu = 15 lipca 2007
| opublikowany = Federation of American Scientists
| język = en
}}</ref>.
 
Maszynownia okrętu mieści osiem [[kocioł parowy|kotłów parowych]] [[Babcock and Wilcox]] typu M zasilających cztery [[turbina parowa|turbiny parowe]] [[General Electric]] z podwójnym rozprężaniem pary, z których każda napędza wał zakończony [[Śruba okrętowa|śrubą]]. Zewnętrzne śruby pancernika mają średnicę 5,5&nbsp;m i cztery łopaty, natomiast nieznacznie mniejsze wewnętrzne o średnicy 5,3&nbsp;m mają po pięć łopat<ref name="FAQ">{{cytuj stronę
| tytuł = USS Missouri (BB-63) Frequently Asked Questions
| url = http://www.factplace.com/mightymo.htm#Ship FactPlace.com
| autor = Ben M. Schorr
| data dostępu = 14 listopada 2007}}</ref>. Maszyny te pozwalają pancernikowi rozwinąć prędkość ponad 33 [[węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]] (61&nbsp;km/h) co czyni pancerniki typu ''Iowa'' najszybszymi tej klasy jednostkami jakie kiedykolwiek pływały.
 
<center>
{| class="wikitable"
| colspan=2 bgcolor="FFF2B2" |<center>'''Grubość opancerzenia pancerników typu ''Iowa'''''<ref name="The Battleships I"/>
|-
| '''Pas pancerny'''
| 310&nbsp;mm (12,2&nbsp;cala)<br />+ 22 mm (0,75&nbsp;cala)<br />+ 38 &nbsp;mm (1,5&nbsp;cala)<br />+ 16 mm (0,625&nbsp;cala)
|-
| '''Grodzie cytadeli'''
| 368&nbsp;mm (14,5&nbsp;cala)
|-
| '''Barbety'''
| 439&nbsp;mm (17,3&nbsp;cala)
|-
| '''Wieże'''
| '''przód:''' 495&nbsp;mm (19,7&nbsp;cala)<br />'''boki:''' 305-241&nbsp;mm (12-9,5&nbsp;cala)<br />'''strop:''' 184&nbsp;mm (7,25&nbsp;cala)
|-
| '''Pokłady'''
| '''górny:''' 38&nbsp;mm (1,5&nbsp;cala)<br />'''pancerny:''' 153-184&nbsp;mm (6-7,2&nbsp;cala)<br />'''p. odłamkowy:''' 16&nbsp;mm (0,625&nbsp;cala)<br />'''dolny:''' 16-13&nbsp;mm (0,625-0,5&nbsp;cala)
|}
</center>
 
== Druga wojna światowa (1944–1945) ==
=== Testy morskie i służba w Piątej Flocie admirała Spruance'a ===
Uzupełnienie wyposażenia, oraz ćwiczenia pierwszej załogi USS „New Jersey” odbyły się na zachodnim [[Ocean Atlantycki|Atlantyku]] i [[Karaiby|Karaibach]]. 7 stycznia 1944 roku okręt przepłynął [[Kanał Panamski]] udając się w kierunku [[Funafuti]] na [[Tuvalu|Wyspach Ellice]], gdzie 22 stycznia dołączył do Amerykańskiej Piątej Floty. Trzy dni później pancernik wypłynął w składzie ''Grupy Uderzeniowej 58.2'' (Task Force 58.2, w skrócie TF 58.2) z misją wsparcia lądujących na [[Wyspy Marshalla|Wyspach Marshalla]] oddziałów amerykańskiej [[United States Army|armii]] i [[United States Marine Corps|piechoty morskiej]]. Jego głównym zadaniem była ochrona [[lotniskowiec|lotniskowców]] grupy uderzeniowej przed samolotami [[Japonia|japońskimi]] podczas nalotów prowadzonych od 29 stycznia do 2 lutego przez samoloty amerykańskie przeciw celom zlokalizowanych na [[atol]]ach [[Atol Kwajalein|Kwajalein]] i [[Atol Eniwetok|Eniwetok]]. W międzyczasie, 31 stycznia, okręt udzielił wsparcia artyleryjskiego lądującym wojskom amerykańskim<ref name="DANFS"/>.
 
4 lutego w [[Majuro]] USS „New Jersey” stał się [[okręt flagowy|okrętem flagowym]], gdy dowodzący Piątą Flotą admirał [[Raymond Spruance]] przeniósł na jego pokład swoją banderę. Pierwszą akcją pancernika jako okrętu flagowego była [[Atak na Truk|operacja ''Hailstone'']], trwający dwa dni atak amerykańskiej grupy uderzeniowej na zlokalizowaną na [[Chuuk (wyspy)|Truk]] główną bazę floty japońskiej na [[Karoliny|Karolinach]]. Skoordynowanie operacji z atakiem na Kwajalein skutecznie uniemożliwiło kontruderzenie na właśnie zdobyte wyspy Marshalla. W dniach 17 i 18 lutego amerykańska grupa uderzeniowa natknęła się na japońskie siły morskie w składzie dwóch [[Krążownik lekki|lekkich krążowników]], czterech [[niszczyciel]]i, trzech [[Krążownik pomocniczy|krążowników pomocniczych]], dwóch okrętów zaopatrzenia łodzi podwodnych, dwóch [[Ścigacz okrętów podwodnych|ścigaczy okrętów podwodnych]], [[Uzbrojony trawler|uzbrojonego trawlera]], okrętu do transportu samolotów, a także 23 innych jednostek pomocniczych nie licząc mniejszych statków. USS „New Jersey” zniszczył trawler, a także wraz z innymi okrętami grupy, zatopił japoński [[Niszczyciele typu Kagerō|niszczyciel typu Kagerō]] „Maikaze”. Ostrzelał również jeden samolot usiłujący zaatakować amerykańskie okręty. Grupa uderzeniowa wróciła na Wyspy Marshalla 19 lutego<ref name="DANFS"/>.
 
Pomiędzy 17 marca a 10 kwietnia USS „New Jersey”, wraz z okrętem flagowym [[kontradmirał]]a [[Marc Mitscher|Marca Mitschera]], lotniskowcem [[USS Lexington (CV-16)|USS „Lexington”]] wspierał działania przeciwko celom na atolu [[Mili (atol)|Mili]], a później powtórnie wszedł w skład Task Force 58.2, której celem było zwalczanie jednostek pływających wroga w akwenie [[Palau]], oraz ostrzeliwanie miasta [[Woleai]]. Po powrocie do Majuro admirał Spruance przeniósł swoją flagę na pokład krążownika [[USS Indianapolis (CA-35)|USS „Indianapolis”]]<ref name="DANFS"/>.
 
W kolejną misją pancernik „New Jersey” wypłynął z Majuro 13 kwietnia 1944 roku z zadaniem ochrony lotniskowców wspierających przeprowadzoną 22 kwietnia inwazję na położone na północnym wybrzeżu [[Nowa Gwinea|Nowej Gwinei]] miasto [[Aitape]], [[Zatoka Tanahmerah|zatokę Tanahmerah]] i [[Zatoka Teluk Yos Sudarso|zatokę Humboldta]]. W dniach 29 i 30 kwietnia pancernik ostrzeliwał cele morskie i instalacje nabrzeżne na wyspie Truk. 1 maja w wyniku ostrzału wyspy [[Pohnpei (wyspa)|Pohnpei]] pociskami artylerii głównej pancernika zniszczeniu uległy składy paliw, poważnym uszkodzeniom lotnisko, oraz budynki sztabowe wojsk japońskich<ref name="DANFS"/>. Do portu Majuro okręt ponownie wpłynął po zakończeniu misji w dniu 4 maja.
 
Po przebazowaniu na wyspy Marshalla tuż przed inwazją na [[Mariany]], „New Jersey” wypłynął 6 czerwca z zadaniem ochrony i wspierania ogniem artyleryjskim grupy bojowej admirała Mitschera. 12 czerwca, drugiego dnia poprzedzających uderzenie na wyspy ataków z powietrza, artyleria pancernika zniszczyła jeden samolot torpedowy, a przez kolejne dwa dni prowadziła ostrzał celów na wyspach [[Saipan]] i [[Tinian]] przed planowanym lądowaniem piechoty morskiej, które odbyło się 15 czerwca<ref name="DANFS"/>.
 
W odpowiedzi na amerykańskie działania na Marianach, dowództwo japońskie wydało własnej flocie rozkaz ataku i unicestwienia nieprzyjacielskich sił inwazyjnych. Dzięki informacjom wywiadowczym uzyskanym z okrętu podwodnego, który zaobserwował japońska flotę zmierzającą w kierunku [[Morze Filipińskie|Morza Filipińskiego]], grupy uderzeniowe admirała Spruance'a i admirała Mitschera połączyły swe siły przygotowując się na przybycie przeciwnika. Gdy 19 czerwca samoloty amerykańskie i japońskie rozpoczęły [[Bitwa na Morzu Filipińskim|bitwę na Morzu Filipińskim]], USS „New Jersey” zajął pozycję w pobliżu własnych lotniskowców w celu ich ochrony. W ciągu dwóch dni amerykańskie samoloty zadały dotkliwe straty lotnictwu japońskiemu zestrzeliwując ponad 400 wrogich maszyn przy minimalnych stratach własnych. Ogrom strat samolotów japońskich określany przez Amerykanów ''strzeleniem do mariańskich indyków'' dopełniła strata trzech lotniskowców. Pierwszy z nich „[[Taihō]]” został trafiony [[torpeda|torpedą]] wystrzeloną z okrętu podwodnego [[USS Albacore (SS-218)|USS „Albacore”]] i w wyniku uszkodzenia zbiorników paliwa lotniczego eksplodował 6 godzin później. Drugi lotniskowiec „[[Shōkaku]]” padł ofiarą trzech torped wystrzelonych z pokładu okrętu podwodnego [[USS Cavalla (SS-244)|USS „Cavalla”]], a kolejny „[[Hiyō]]” dwóch torped zrzuconych przez operujące z lekkiego lotniskowca [[USS Belleau Wood (CVL-24)|USS „Belleau Wood”]] [[samolot torpedowy|samoloty torpedowe]] [[Grumman TBF Avenger]]. Ponadto uszkodzeniu uległy dwa inne lotniskowce i pancernik. Prowadzony przez artylerię przeciwlotniczą „New Jersey” ogień zaporowy okazał się na tyle skuteczny, że jedynymi stratami Amerykanów było 17 samolotów i dwa lekko uszkodzone okręty<ref name="DANFS"/>.
 
=== Służba w Trzeciej Flocie admirała Halseya ===
USS „New Jersey” zakończył swój wkład w zdobycie Marianów atakami na wyspy Guam i Palau, po czym odpłyną w kierunku [[Pearl Harbor]], gdzie dotarł 9 sierpnia. W dniu 24 sierpnia na pokład pancernika przeniósł swoją banderę [[Admirał floty|admirał]] [[William Halsey]] głównodowodzący Trzeciej Floty<ref>{{Cytuj stronę
| url = http://www.history.navy.mil/faqs/faq36-5.htm
| tytuł = Fleet Admiral William Frederick Halsey, Jr.
| opublikowany = Naval Historical Center
| data = 2 czerwca 1996
| data dostępu = 6 września 2009}}</ref>. Sześć dni później pancernik obrał kurs na [[Ulithi]], gdzie stacjonował przez następnych osiem miesięcy, wspierając operujące w rejonie Filipin siły [[Alianci II wojny światowej|Aliantów]]. Podczas dalszych działań wojennych na Pacyfiku wody wokół Filipin, Okinawy i [[Tajwan (wyspa)|Formozy]] przemierzały grupy uderzeniowe szybkich lotniskowców prowadząc ataki na bazy lotnicze, cele morskie i instalacje nabrzeżne wroga<ref name="DANFS"/>.
 
We wrześniu celem ataków były wyspy [[Visayas]] i południowych Filipin, głównie w prowincjach [[Manila]] i [[Cavite]], oraz wyspy [[Panay (wyspa)|Panay]], [[Negros]], [[Leyte]] i [[Cebu (wyspa)|Cebu]]. Na początku października prowadzono również ataki na siły japońskie stacjonujące na Okinawie i Formozie, poprzedzając nimi lądowanie na Leyte 20 października 1944<ref name="DANFS"/>.
 
[[Plik:USS Intrepid CV-11 kamikaze strike.jpg|thumb|left|Widok ze stanowiska artylerii przeciwlotniczej na pokładzie USS „New Jersey” w kierunku atakowanego przez japońskiego [[kamikaze]] lotniskowca [[USS Intrepid (CV-11)|USS „Intrepid”]].]]
Lądowanie na Leyte sprowokowało rozpoczęcie ostatniej wielkiej misji [[Japońska Cesarska Marynarka Wojenna|Floty Cesarskiej]] zmierzającej do zniszczenia amerykańskich lotniskowców i odzyskania kontroli nad Filipinami. Plan Japończyków zakładał wykorzystanie fortelu polegającego na wystawienie na przynętę zlokalizowanej na północ od wyspy grupy pozbawionych samolotów lotniskowców, kilku krążowników i niszczycieli w celu odciągnięcia uwagi Amerykanów od wyspy, oraz sprowokowanie ich ataku przez siły morskie dowodzone przez Halseya. Manewr taki umożliwiłby głównym siłom japońskim wdarcie się do zatoki Leyte przez [[Cieśnina San Bernardino|cieśninę San Bernardino]]. Na początku [[Bitwa morska o Leyte|bitwy o Leyte]] samoloty z ochranianych przez „New Jersey” lotniskowców zaatakowały zarówno centralną jak i południową grupę sił japońskich w efekcie zatapiając w dniu 23 października jeden pancernik. Kolejnego dnia siły dowodzone przez Halseya udały na północ w kierunku stanowiącej przynętę grupy japońskich okrętów. W trakcie ataku samoloty amerykańskie zatopiły cztery lotniskowce oraz krążownik i niszczyciel, a USS „New Jersey” udał się z prędkością alarmową w kierunku nowo odkrytego zagrożenia ze strony centralnej grupy okrętów japońskich, ale gdy tam dotarł [[Bitwa morska o Leyte#Bitwa koło wyspy Samar|bitwa koło wyspy Samar]] zakończyła się, a japońskie okręty były w odwrocie<ref name="DANFS"/>.
 
27 października 1944 USS „New Jersey” dołączył, w pobliżu San Bernardinodo, do swojej grupy szybkich lotniskowców atakującej cele w południowej i środkowej części wyspy [[Luzon]]. Dwa dni później grupa stała się celem ataków samobójczych. Podczas silnego ostrzału przeciwlotniczego prowadzonego z pokładów okrętów i samolotów amerykańskich „New Jersey” zestrzelił japoński samolot, którego pilot próbował skierować maszynę w kierunku pokładu artyleryjskiego lotniskowca [[USS Intrepid (CV-11)|USS „Intrepid”]]. W tym samym czasie ogień karabinów maszynowych z tego lotniskowca przypadkowo zranił trzech członków załogi pancernika. Podobny atak miał miejsce 25 listopada, gdy wspólnym ogniem przeciwlotniczym grupy zestrzelono trzy japońskie samoloty, a płonące szczątki jednego z nich spadły na pokład lotniskowca [[USS Hancock (CV-19)|USS „Hancock”]]. „Intrepid” został zaatakowany po raz kolejny, ale artylerzyści z pokładu „New Jersey” zestrzelili wrogą maszynę. Zniszczyli również samolot usiłujący w ataku samobójczym trafić lekki lotniskowiec [[USS Cabot (CVL-28)|USS „Cabot”]], a drugi uszkodzili doprowadzając do jego rozbicia o prawą burtę okrętu<ref name="DANFS"/>.
 
18 grudnia 1944 okręty ''Grupy Uderzeniowej 38'' (Task Force 38) dostały się w rejon [[tajfun]]u Cobra. Tajfun ten uderzył w grupę okrętów w składzie 13 lotniskowców, ośmiu pancerników, 15 krążowników i około 50 niszczycieli podczas próby tankowania na morzu. Jednostki znajdowały się wówczas około 300 [[mila morska|mil morskich]] (500 km) na wschód od wyspy Luzon<ref name="PT">{{Cytuj stronę
| tytuł = Third Fleet in Typhoon Cobra, December 1944
| url = http://web.archive.org/web/20051018002436/http://www.compass.dircon.co.uk/cobra2.htm
| opublikowany = Department of the Navy – Navy Historical Center
| data = 10 kwietnia 2001
| data dostępu = 6 września 2009}}</ref> wracając z trzydniowego rajdu przeciwko japońskim lotniskom w celu uniemożliwienia startu samolotów podczas amerykańskich [[desant morski|desantów morskich]] na filipińską wyspę [[Mindoro]]. Grupa Uderzeniowa spotkała się 17 grudnia z okrętami grupy paliwowej [[kapitan]]a Jaspera T. Acuffa z zamiarem zatankowania wszystkich okrętów, oraz uzupełnienia utraconych samolotów<ref name="Cobra">{{Cytuj stronę
| tytuł = Third Fleet in Typhoon Cobra, December 1944
| url = http://web.archive.org/web/20051018002436/http://www.compass.dircon.co.uk/cobra2.htm
| praca = History of US Naval Operations in World War II
| opublikowany = Dave James' homepage
| imię = Samuel Eliot
| nazwisko = Morison
| data dostępu = 6 września 2009}}</ref>. Chociaż pogoda psuła się od początku dnia oznaki nadchodzącego tajfunu były względnie niewielkie. Na pokładzie każdego z lotniskowców Trzeciej Floty pełnił służbę meteorolog, a na flagowym okręcie „New Jersey” funkcję funkcję tę pełnił bardzo doświadczony specjalista [[komandor porucznik]] G. F. Kosco, absolwent [[Massachusetts Institute of Technology|MIT]], który badał tajfuny w [[Karaiby|Indiach Zachodnich]], mimo to żaden z nich nie potrafił przewidzieć nadchodzącego tajfunu<ref name="Cobra"/>. 18 Grudnia, gdy okręty przygotowywały się do tankowania rozpętała się potężna burza. Trzy niszczyciele [[USS Hull (DD-350)|USS „Hull”]], [[USS Monaghan (DD-354)|USS „Monaghan”]] i [[USS Spence (DD-512)|USS „Spence”]] wywróciły się i zatonęły z niemal całą załogą. Krążownik, pięć lotniskowców i trzy inne niszczyciele zostały ciężko uszkodzone<ref name="PT"/>. Około 790 oficerów i marynarzy utonęło lub zaginęło, a 80 kolejnych zostało rannych. Na skutek pożarów, które wybuchły na trzech lotniskowcach, zmycia z pokładów i ciężkich uszkodzeń stracono 146 samolotów<ref name="Cobra"/>. Dzięki staraniom załogi pancernik USS „New Jersey” przetrwał tajfun bez poważnych uszkodzeń i porócił do Ulithi w Wigilię Bożego Narodzenia dołączając do floty admirała [[Chester Nimitz|Chestera Nimitza]]<ref name="DANFS"/>.
 
=== Służba w ''Battleship Division Seven'' admirała Badgera ===
USS „New Jersey” wypłynął w trwający od od 30 grudnia 1944 do 25 stycznia 1945 ostatni rejs jako okręt flagowy admirała Halseya. Jego zadaniem była ochrona lotniskowców działających u brzegów Formozy, Okinawy i Luzonu, później także u wybrzeży [[Indochiny|Indochin]], Hongkongu, [[Shantou|Swatow]] i [[Xiamen|Amoy]], oraz znów Formozy i Okinawy. Do Ulithi okręt zawinął 27 stycznia. W tym dniu admirał Halsey przeniósł swoją banderę z „New Jersey”, a na jej miejscu, dwa dni później, zawisła bandera kontradmirała [[Oscar C. Badger II|Oscara C. Badgera]] dowodzącego [[Battleship Division 7|Siódmym Dywizjonem Pancerników]] (''Battleship Division Seven'')<ref name="DANFS"/>.
 
W okresie od 19 do 21 lutego, w ramach wsparcia dla [[Iō-jima|Iwo Jimy]], „New Jersey” ochraniał grupę bojową lotniskowca [[USS Essex (CV-9)|USS „Essex”]] podczas ataków powietrznych na wyspę, które w konsekwencji 25 lutego pozwoliły na przeprowadzenie pierwszego zmasowanego ataku samolotów pokładowych na zlokalizowane w okolicach Tokio zakłady lotnicze. Podczas następnych dwóch dni pancernik uczestniczył w kolejnych atakach na Okinawę<ref name="DANFS"/>.
 
Pancernik „New Jersey” był bezpośrednio zaangażowany w działania bojowe na Okinawie w dniach od 14 marca do 16 kwietnia. Podczas, gdy lotniskowce przygotowywały się do ostatecznego uderzenia atakując Okinawę i [[Honsiu]], pancernik odpierał ataki powietrzne Japończyków, prowadził akcje ratowania zestrzelonych pilotów przy pomocy własnych wodnosamolotów, oraz chronił lotniskowce przed atakami samobójczymi zestrzeliwując przynajmniej trzy wrogie maszyny i współuczestnicząc w zniszczeniu wielu innych. Poczynając od 24 marca 1945 „New Jersey” rozpoczął ostrzeliwanie plaż na tych wyspach przed uderzeniem wojsk amerykańskich, które nastąpiło tydzień później<ref name="DANFS"/>.
 
W ostatnich miesiącach wojny dokonano remontu USS „New Jersey” w stoczni [[Puget Sound Naval Shipyard]] skąd wypłynął on 4 lipca do [[San Pedro (Kalifornia)|San Pedro]], Pearl Harbor, a później atolu Eniwetok i Guam, gdzie 14 sierpnia kolejny raz stał się okrętem flagowym Piątej Floty admirała Spruance'a. Krótkie postoje w Manili i na Okinawie poprzedziły przybycie okrętu 17 września do [[Zatoka Tokijska|Zatoki Tokijskiej]], gdzie pełnił funkcję okrętu flagowego kolejnych dowódców amerykańskich sił morskich na wodach Japonii do czasu, gdy funkcję tę przejął [[USS Iowa (BB-61)|USS „Iowa”]]. W ramach operacji [[Operacja Magic Carpet (1945)|„Magic Carpet”]] (''latający dywan'') na pokład pancernika zaokrętowano prawie tysiąc wracających do domu żołnierzy amerykańskich. 10 lutego USS „New Jersey” zawinął do portu w [[San Francisco]]<ref name="DANFS"/>.
 
== Okres powojenny (1946–1950) ==
[[Plik:New Jesery Mothballed (1948).jpg|thumb|300px|Fotografia USS „New Jersey” wykonana krótko po wycofaniu do rezerwy w 1948 roku]]
Po zakończeniu operacji na zachodnim wybrzeżu i remoncie w [[Puget Sound Naval Shipyard and Intermediate Maintenance Facility|Puged Sound]], „New Jersey” wyruszył do macierzystego portu w [[Bayonne (New Jersey)|Bayonne]], aby 23 maja 1947 uświetnić czwartą rocznicę przyjęcia pancernika do służby. Wśród obecnych na uroczystości dygnitarzy był ówczesny gubernator stanu Alfred E. Driscoll, oraz jego poprzednik na tym stanowisku Walter E. Edge<ref name="DANFS"/>.
 
W okresie od 7 czerwca do 26 sierpnia „New Jersey” wypłynął w rejs na północne akweny Europy w składzie pierwszej ćwiczebnej eskadry, która zawitała na te wody od rozpoczęcia II wojny światowej. 23 czerwca w [[Szkocja|szkockim]] [[Rosyth]] na pokład pancernika przeniesiono banderę głównodowodzącego amerykańskimi siłami morskimi na wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym admirała Richarda L. Connolly'ego. Pod jego komendą na pokładzie okrętu zdobywało doświadczenie morskie ponad dwa tysiące kadetów [[United States Naval Academy|Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych]] oraz [[Naval Reserve Officer Training Corps|Korpusu Szkolenia Oficerów Rezerwy Marynarki]]. Podczas wizyty w Europie na pokładzie USS „New Jersey” goszczono oficjalne delegacje między innymi w [[Oslo]], gdy [[Władcy Norwegii|król Norwegii]] [[Haakon VII]] wizytował załogę 2 lipca, oraz w [[Anglia|angielskim]] [[Portsmouth]]. Eskadra skierowała się na zachód 18 lipca w celu kontynuowania ćwiczeń na akwenach Karaibów i zachodniego Atlantyku<ref name="DANFS"/>.
 
W okresie od 12 września do 18 października USS „New Jersey” służył w Nowym Jorku jako okręt flagowy kontradmirała Hebera H. McLeana, dowódcy 1. Dywizjonu Pancerników, a później wycofano go ze służby cumując w [[New York Naval Shipyard]]. Oficjalne wycofanie okrętu z czynnej służby i przesunięcia go nowojorskiej grupy [[Flota Rezerwowa Stanów Zjednoczonych|Floty Rezerwowej Stanów Zjednoczonych]] nastąpiło w [[Bayonne (New Jersey)|Bayonne]] 30 czerwca 1948<ref name="DANFS"/>.
 
== Wojna koreańska (1950–1953) ==
W 1950 [[Korea Północna]] zaatakowała [[Korea Południowa|Koreę Południową]] dając powód do interwencji Stanów Zjednoczonych działających z ramienia [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]]. Prezydent Stanów Zjednoczonych [[Harry S. Truman]] w momencie inwazji przebywał na urlopie<ref>Sekretarz Stanu [[Dean Acheson]] poinformował 20 czerwca Kongres, że nie przewiduje wybuchu wojny.</ref>, ale dość szybko wydał amerykańskim siłom zbrojnym stacjonującym w Japonii rozkaz przebazowania do Korei Południowej. Ponadto, polecił wysłanie ze Stanów Zjednoczonych dodatkowych sił piechoty, czołgów, samolotów myśliwskich i bombowych, oraz silnych sił morskich w celu wsparcia Republiki Korei. W ramach mobilizacji odwołano z rezerwowej floty atlantyckiej także pancernik „New Jersey”, któremu przydzielono zadanie wsparcia artyleryjskiego dla wojsk ONZ i Korei Południowej. Oficjalne przywrócenie pancernika do służby odbyło się w Bayonne 21 listopada 1950. Dowództwo okrętu powierzono kapitanowi Davidowi M. Tyree, którego pierwszym zadaniem było przeprowadzenie na Karaibach ćwiczeń przygotowujących załogę do pełnienia służby w warunkach [[Wojna koreańska|wojny koreańskiej]]. Pancernik wypłynął w kierunku Korei 16 kwietnia 1951 z [[Norfolk (Wirginia)|Norfolk]] w stanie [[Wirginia]] osiągając wschodnie wybrzeże [[Półwysep Koreański|Półwyspu Koreańskiego]] 17 maja. Dowodzący [[Siódma Flota Stanów Zjednoczonych|Siódmą Flotą Stanów Zjednoczonych]] admirał Harold M. Martin zawiesił swoją banderę na pokładzie „New Jersey” na kolejnych sześć miesięcy<ref name="DANFS"/>.
 
Pierwsze bombardowanie wybrzeża koreańskiego pociskami artylerii głównej rozpoczęto 20 maja w okolicy [[Wŏnsan]]. Podczas dwóch tur służby na wodach Korei pancernik pełnił rolę mobilnej artylerii morskiej wspierając bezpośrednio ogniem artyleryjskim nacierające wojska ONZ lub ostrzeliwując pozycje wroga przed ofensywą sił sprzymierzonych. Bombardował szlaki komunikacyjne uniemożliwiając transport zaopatrzenia dla komunistów, niszczył również umocnione pozycje wroga. Główna artyleria pokładowa „New Jersey” kalibru 405 mm umożliwiała ostrzał celów położonych daleko poza zasięgiem artylerii lądowej, a szybko przemieszczający się pancernik mógł atakować kolejne cele będąc jednocześnie w zasięgu ochranianych przez niego lotniskowców. Podczas misji pod Wŏnsan tylko raz zdarzyło się, że pocisk wystrzelony przez północnokoreańską [[Artyleria nadbrzeżna|baterię nadbrzeżną]] trafił w wieżę numer 1 artylerii głównej. W wyniku ostrzału zginął jeden z marynarzy, a dwóch innych zostało poważnie rannych<ref name="DANFS"/>.
 
[[Plik:New Jersey in Korea.jpg|thumb|left|300px|USS „New Jersey” ostrzeliwujący pozycje komunistów w okolicach 38. równoleżnika]]
Pomiędzy 23 i 27 maja, oraz ponownie 30 maja 1951 roku „New Jersey” zbombardował cele w okolicach [[Yangyang]] i [[Kansong]], powodując rozproszenie skoncentrowanych sił lądowych wroga, oraz zniszczenie trzech wielkich składów amunicji. Wywiad lotniczy potwierdził, że po zakończeniu ataku w Yangyang nie stwierdzono już sił wroga, a infrastruktura kolejowa i transportowa w Kansong została całkowicie zniszczona. 24 maja jeden ze [[śmigłowiec|śmigłowców]] pokładowych pancernika został utracony podczas akcji ratowania zestrzelonego pilota. Maszyna lądowała awaryjnie z powodu braka paliwa, ale załoga zdołała wydostać się z wrogiego terytorium i wróciła szczęśliwie na pokład „New Jersey”<ref name="DANFS"/>.
 
W dniu 4 czerwca z admirałem [[Arthur W. Radford|Arthurem W. Radfordem]], głównodowodzącym Floty Pacyfiku i wiceadmirałem [[C. Turner Joy|C. Turnerem Joyem]], dowódcą Sił Morskich Dalekiego Wschodu na pokładzie, „New Jersey” bombardował cele w Wŏnsan. Dwa dni później ogniem artylerii głównej pancernik ostrzelał jednostkę artylerii nieprzyjaciela, oraz zgrupowanie ciężarówek pod Kansong. Cele te wykrył zwiad lotniczy Siódmej Floty, który potwierdził również ich zniszczenie. 28 czerwca w okolicach Wŏnsan „New Jersey” został ostrzelany ogniem artylerii nadbrzeżnej. Kilka pocisków spadło w pobliżu jego lewej burty nie czyniąc żadnych szkód, a celny kontratak artylerii pokładowej skutecznie unieszkodliwił nieprzyjacielski stanowiska<ref name="DANFS"/>.
 
Pomiędzy 4 a 12 lipca „New Jersey” wspierał natarcie na obszar Kansong sił ONZ ostrzeliwując wrogie pozycje. Gdy Pierwsza Dywizja południowokoreańska ruszyła do ataku, obserwatorzy na wybrzeżu zaobserwowali bezpośrednie trafienie salwami z pancernika pozycji [[moździerz]]y, składów zaopatrzenia i amunicji, oraz zgrupowań wojsk przeciwnika. „New Jersey” powrócił do Wŏnsan 18 lipca<ref name="DANFS"/>.
 
Z kolejną misją pomocy wojskom Korei Południowej pancernik wypłynął 17 sierpnia, kiedy to powrócił w rejon Kansong, aby przez kolejne cztery doby nękać nieprzyjaciela nocnym ostrzałem i uniemożliwiając kontratak za dnia. Okręt powrócił w ten rejon raz jeszcze 29 sierpnia, aby wspomóc południowokoreańskie siły atakiem na cele poza linią wroga. Przez następne trzy dni „New Jersey” prowadził ciężki ostrzał obszaru [[Changjon]]. Po zakończeniu ataku załoga śmigłowca pokładowego zaobserwowała cztery zniszczone budynki, skrzyżowania, płonące instalacje kolejowe, kompletnie zdemolowane torowiska, rozproszone zapasy węgla. Ponadto wiele innych budynków i magazynów płonęło<ref name="DANFS"/>.
 
Poza krótka przerwą w ostrzale 23 września, gdy na pokład pancernika przyjęto rannych z zaatakowanej przez samoloty nieprzyjaciela południowokoreańskiej fregaty „Apnok” (PF-62), „New Jersey” był znacząco zaangażowany w bombardowanie obszarów w okolicy Kansong wspierając ogniem artyleryjskim X Korpus Armii Stanów Zjednoczonych. Nocą artyleria pancernika prowadziła ostrzał nękający, a w czasie dnia niszczyła wyznaczone cele, powodując w ten sposób znaczące ograniczenie ruchu wojsk przeciwnika. Zniszczono miedzy innymi most, [[zapora wodna|zaporę]], kilka gniazd artyleryjskich, stanowisk moździerzy, [[schron]]ów, oraz dwa składy amunicji<ref name="DANFS"/>.
 
W dniu 1 października 1951 przewodniczący [[Połączone Kolegium Szefów Sztabów|Połączonego Kolegium Szefów Sztabów]] generał [[Omar Bradley]], oraz [[Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych]] na Dalekim Wschodzie generał [[Matthew Ridgeway]] weszli na pokład pancernika celem odbycia narady z admirałem Martinem<ref name="DANFS"/>.
 
Między 1 a 6 października „New Jersey” prowadził ostrzał Kansong, Hamhung, [[Hungnam]], [[Tanchon]] i [[Songjin]]. Głównym celem na obszarze Kansong były schrony i składy zaopatrzenia wojsk północnokoreańskich, w pozostałych lokalizacjach ostrzał był prowadzony w kierunku linii kolejowych, tuneli, mostów, rafinerii, pociągów i baterii nadbrzeżnych. Do ostrzału instalacji nieprzyjaciela, oprócz głównej artylerii pancernika, z powodzeniem wykorzystywano również działa artylerii średniej kalibru 127 mm. W dniu 16 października celem ostrzału był obszar miasta Kojo, gdzie USS „New Jersey” udał się wraz z lekkim krążownikiem brytyjskim [[HMS Belfast|HMS „Belfast”]], oraz w asyście samolotów z australijskiego lotniskowca [[HMAS Sydney (R17)|HMAS „Sydney”]]. Operacja jako dobrze zaplanowana i skoordynowana przyniosła nadzwyczaj dobre wyniki<ref name="DANFS"/>.
 
Następnie USS „New Jersey” wyruszył w kierunku północnokoreańskiego wybrzeża gdzie w dniach od 1 do 6 listopada ostrzeliwał infrastrukturę transportową przeciwnika niszcząc mosty, drogi, oraz instalacje kolejowe w okolicach Wŏnsan, Hungnam, Tanchon, [[Iowon]], Songjin i Chongjin. Efektem ataków były cztery zniszczone mosty, kilka kolejnych poważnie uszkodzonych, dwie [[Stacja rozrządowa|stacje rozrządowe]] znacznie uszkodzone, oraz wiele metrów całkowicie zniszczonych torów. Kolejną serią ataków na cele w okolicach Kansong oraz na półwyspie Chang-San-Got w dniach od 11 do 13 listopada pancernik zakończył pierwszą turę służby w Korei<ref name="DANFS"/>.
 
USS „New Jersey” zastąpiony w roli okrętu flagowego przez inny pancernik klasy Iowa USS „New Wisconsin” opuścił [[United States Fleet Activities Yokosuka|bazę morską Yokosuka]] i udał się w kierunku for Hawajów, [[Long Beach (Kalifornia)|Long Beach]] i Kanału Panamskiego, aby dotrzeć do Norfolk 20 grudnia na sześciomiesięczny przegląd. W dniach od 19 lipca 1952 do 5 sierpnia pancernik pełnił rolę okrętu flagowego kontradmirała H. R. Thurbera, który dowodził rejsem szklonym dla oficerów rezerwy marynarki do [[Cherbourg]]a, [[Lizbona|Lizbony]] i na Karaiby. Następnie „New Jersey” rozpoczął przygotowania do drugiej tury służby w Korei, dokąd wypłynął z 5 marca 1953<ref name="DANFS"/>.
 
[[Plik:New Jersey in Korea II.jpg|thumb|300px|USS „New Jersey” u wybrzeży Japonii, 1953]]
Trasa okrętu wiodła przez Kanał Panamski, Long Beach i Hawaje do bazy Yokosuka, gdzie pancernik dotarł 5 kwietnia, aby następnego dnia przejąć banderę z USS „Missouri” stając się okrętem flagowym wiceadmirała Josepha H. Clarka, dowódcy Siódmej Floty. 12 kwietnia „New Jersey” wrócił do akcji rozpoczynając ostrzeliwanie celów w okolicy Chongjin. Dwa dni później w [[Pusan]] na pokładzie pancernika powitano prezydenta Korei Południowej [[Li Syng Man]]a z żoną, oraz amerykańskiego ambasadora and Ellisa O. Briggsa<ref name="DANFS"/>.
 
16 kwietnia pancernik ostrzeliwał baterie nadbrzeżne i budynki w okolicach Kojo, a dwa dni później linię kolejową i tunele niedaleko Hungnam. 20 kwietnia artyleria okrętu ostrzeliwała stanowiska artyleryjskie wokół Wŏnsan ostatecznie niszcząc wszystkie. Kilkukrotnie baterie przeciwnika ostrzelały pancernik, ale nie otrzymał on żadnego trafienia. Kolejnym celem było miasto Songjin, w okolicach którego 23 kwietnia artyleria USS „New Jersey” zniszczyła przez bezpośrednie trafienia pociskami 406 mm infrastrukturę kolejową, tunel i dwa mosty<ref name="DANFS"/>.
 
W dniu 1 maja pancernik zapewnił wsparcie artyleryjskie dla głównego uderzenia sił powietrznych i piechoty na Wŏnsan, współpracując z samolotami Siódmej Floty, które zarówno atakowały cele jaki wyznaczały je dla artylerii okrętu. Łącznie w ciągu tego dnia zniszczono jedenaście stanowisk baterii nadbrzeżnej, a cztery dni później główny punkt obserwacyjny na półwyspie [[Hodo-pando]]. Kolejne dwa dni później celem pancernika był przylądek [[Kalma-gak]]<ref name="DANFS"/>.
 
W dziesiątą rocznicę przyjęcia do służby USS „New Jersey”, 23 maja 1953, na pokładzie okrętu zacumowanego w [[Inch'ŏn]] odbyła się uroczystość, na której gościł między innymi prezydent Korei Południowej Li Syng Man z żoną, generał [[Maxwell Taylor]], oraz wielu innych dygnitarzy. Dwa dni później pancernik wrócił do służby wzdłuż zachodniego wybrzeża od [[Chinampo]] atakując pozycje obrony wybrzeża<ref name="DANFS"/>.
 
[[Plik:USS New Jersey BB-62 salvo Jan 1953.jpeg|thumb|left|300px|USS „New Jersey” strzelający salwą artylerii głównej w kierunku zgrupowania nieprzyjacielskiej piechoty w okolicy [[Kaesong]], Korea.]]
W dniach od 27 do 29 maja USS „New Jersey” znalazł się pod ostrzałem w okolicach Wŏnsan, ale jego artyleria średnia (kalibru 127 mm) skutecznie uciszyła nieprzyjacielskie działa. W tym samym czasie artyleria główna zniszczyła pięć stanowisk artyleryjskich i pięć stanowisk artyleryjskich ukrytych w jaskiniach. Trafiono również w rafinerię oraz skład amunicji<ref name="DANFS"/>.
 
Pancernik wrócił do swoich głównych zadań bezpośredniego wsparcia piechoty w okolicy [[Kosong]] 7 czerwca. Podczas pierwszej misji okręt zniszczył dwa stanowiska artyleryjskie wroga, wraz z punktem obserwacyjnym i infrastrukturą. Następnie okręt udał się ponownie w okolice Wŏnsan, gdzie przez cały dzień 24 czerwca ostrzeliwał nieprzyjacielskie stanowiska artyleryjskie ukryte w jaskiniach. Kolejnego dnia okręt powrócił do zadania wsparcia piechoty w okolicy Kosong, które wykonywał do 10 lipca z przerwami na uzupełnienie<ref name="DANFS"/>.
 
W dniach 11 i 12 lipca koło Wŏnsan USS „New Jersey” dokonał najbardziej zmasowanego bombardowania w całej kampanii koreańskiej. Przez dziewięć godzin pierwszego dnia i siedem drugiego działa pancernika ostrzeliwały umocnienia i stanowiska artyleryjskie przeciwnika zlokalizowane na półwyspie Hodo-pando i na stałym lądzie. Efektem ataku było dziesięć zniszczonych stanowisk artyleryjskich, a wiele innych poważnie uszkodzonych. Zniszczeniu uległy również liczne jaskinie i tunele. Kolejnego dnia, 13 lipca, artyleria pancernika rozbiła stację radarową, oraz mosty w okolicy Kojo. Kolejną misją okrętu było wsparcie ogniem artyleryjskim południowokoreańskiej piechoty w okolicach Kosong w dniach od 22 do 24 lipca<ref name="DANFS"/>.
 
O wschodzie słońca 25 lipca 1953 „New Jersey” rozpoczął niszczenie infrastruktury portowej, kolejowej i komunikacyjnej Hangnam, bombardując również baterie nadbrzeżne, mosty, obiekty przemysłowe oraz składy paliw. Po południu okręt odpłynął w kierunku północnym ostrzeliwując linie i tunele kolejowe<ref name="DANFS"/>.
 
=== Po wojnie koreańskiej (1953–1957) ===
Ostatnią misją „New Jersey” w wojnie koreańskiej był ostrzał Wŏnsan. Tym razem celem dział pancernika były stanowiska artylerii wielkiego kalibru, schrony, jaskinie i umocnienia zlokalizowane wokół miasta. Dwa dni później w [[Panmundżom]] został podpisany rozejm między stronami konfliktu, a okręt udał się do Hong Kongu, gdzie zakotwiczył 20 sierpnia i pozostał przez kolejnych siedem dni. Następnie pancernik operował wokół Japonii i Tajwanu, a następnie zawinął do Pusan, gdzie z rąk prezydenta Korei otrzymał odznaczenie ''Korean Presidential Unit Citation'' dla Siódmej Floty Stanów Zjednoczonych<ref name="DANFS"/>.
 
Po przekazaniu bandery na pancernik „Wisconsin”, USS „New Jersey” udał się 14 października w drogę powrotną do bazy macierzystej w Norfolk, gdzie dotarł 14 listopada. Przez kolejne dwa letnie sezony okręt odbywał rejsy szkoleniowe po Atlantyku, oraz wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych i Karaibów<ref name="DANFS"/>.
 
USS „New Jersey” opuścił bazę w Norfolk 7 września 1955 rozpoczynając pierwszą turę służby w [[VI Flota Stanów Zjednoczonych|VI Flocie Stanów Zjednoczonych]] stacjonującej na [[Morze Śródziemne|Morzu Śródziemnym]]. Po drodze okręt zawijał kolejno do portów [[Gibraltar]]u, [[Walencja|Walencji]], [[Cannes]], [[Stambuł]]u, zatoki [[Suda]] i [[Barcelona|Barcelony]]. Następnie wrócił do Norfolk 7 stycznia 1956, aby rozpocząć wiosenną turę rejsów szkoleniowych. Latem popłynął drugi raz do Europy w rejsie szkoleniowym dla podoficerów, kończąc go w [[Annapolis]] 31 lipca. Kolejny raz w stronę Europy pancernik wypłynął 27 sierpnia, tym razem jako okręt flagowy wiceadmirała Charlesa Wellborna dowódcy [[II Flota Stanów Zjednoczonych|II Floty Stanów Zjednoczonych]]. Pierwszym portem docelowym była Lizbona, później Szkocja, gdzie okręt wziął udział w manewrach [[NATO]], a następnie Norwegia. USS „New Jersey” powrócił do Norfolk 15 października, by już 14 grudnia udać się do stoczni New York Naval Shipyard celem przygotowania do wycofania ze służby. Ostatecznie przeniesienie okrętu do rezerwy odbyło się w Bayonne 21 sierpnia 1957<ref name="DANFS"/>.
 
== Wojna wietnamska (1967–1969) ==
Ze względu na duże straty samolotów amerykańskich (poczynając od [[Operacja Rolling Thunder|operacji Rolling Thunder]]) podjęto działania nad opracowaniem metody ich minimalizacji, a jednocześnie zwiększono dostawy uzbrojenia dla eskalującego konfliktu wojennego. W dniu 31 maja 1967 Sekretarz Obrony Stanów Zjednoczonych zlecił analizę potrzeb jakie należy spełnić, aby przywrócić „New Jersey” do służby i w rezultacie podjęto działania zmierzające do jego reaktywacji<ref name="BAW">{{Cytuj książkę |nazwisko=Frick |imię=Martin P. |inni=Lightbody, Andy & Blaine, Taylor |tytuł=Battleships at War: America's Century Long Romance with the Big Guns of the Fleet |rok=1991 |data dostępu=2008-02-23 |wydawca=Challenge Publications, Inc |miejsce=Canoga Park, CA |strony=64, 65, 86–89 |rozdział=The Big Guns: America's Century Long Romance with the Battleship | język = en}}</ref>. W sierpniu 1967 Sekretarz Obrony podjął decyzję o powrocie do służby pancernika w celu „''wykorzystania go we Flocie Pacyfiku do wsparcia ogniem artylerii jednostek w Południowej Azji''”<ref name="vets">{{Cytuj stronę | url = http://www.ussnewjersey.org/1968_narrative.htm | tytuł = Narrative 1968 History of USS New Jersey (BB-62) | data dostępu = 2012-04-13 | opublikowany = USS New Jersey Veteran's, INC | język = en}}</ref>. Do zadania tego wybrano właśnie USS „New Jersey”, dlatego, że był on w relatywnie najlepszym stanie technicznym ze wszystkich czterech pancerników klasy ''Iowa'', oraz przeszedł znaczący remont przed wycofaniem do rezerwy. W ramach przygotowań do reaktywacji poddano okręt modernizacji polegającej na demontażu artylerii przeciwlotniczej kalibru 20&nbsp;mm i 40&nbsp;mm instalując w zamian systemy walki radioelektronicznej oraz modernizując systemy radarowe. Oficjalne przywrócenie do służby okrętu odbyło się 6 kwietnia 1968 w stoczni [[Philadelphia Naval Shipyard]], a dowództwo powierzono kapitanowi J. Edwardowi Snyderowi<ref name="DANFS"/>.
 
Jako jedyny na świecie pozostający ówcześnie w służbie pancernik, USS „New Jersey” wypłynął 16 maja z Filadelfii, przez Norfolk i Kanał Panamski do swojego nowego portu macierzystego w Long Beach, gdzie dotarł 11 czerwca. Półtora miesiąca później, 24 lipca pancernik został zaopatrzony w pociski i worki z materiałem pędnym do dział artylerii głównej. Zaopatrzenia dokonano na morzu wprost z pokładu okrętu amunicyjnego USS „Mount Katmai”, oraz przy pomocy śmigłowca<ref name="DANFS"/>.
 
[[Plik:New Jersey Underway.jpg|thumb|left|300px|USS „New Jersey” w drodze do Wietnamu, 1968]]
Pancernik opuścił Long Beach 2 sierpnia, dotarł do Pearl Harbor i bazy remontowo-zaopatrzeniowej [[U.S. Naval Base Subic Bay|Subic Bay]] zanim 25 września skierował się ku wybrzeżom Wietnamu<ref name=Polmar>{{Cytuj książkę |nazwisko = Polmar | imię = Norman | tytuł = The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = | rok = 2001 | strony = 129| isbn = 1-55750-656-6 | język = en}}</ref>. W dniu 30 września w okolicy siedemnastego równoleżnika artyleria pancernika oddała pierwsze od ponad szesnastu lat strzały. Łącznie w kierunku celów zlokalizowanych w [[Wietnamska Strefa Zdemilitaryzowana|Wietnamskiej Strefie Zdemilitaryzowanej]] wystrzelono 29 pocisków<ref name="vets"/>.
 
W dniu 2 października okręt ostrzelał cele na północ od Strefy Zdemilitaryzowanej, a następnie udał się w kierunku południowym, aby zaatakować pozycje [[Wietkong]]u. Tego dnia zniszczono sześć schronów, ciężarówkę zaopatrzenia, oraz stanowisko artylerii przeciwlotniczej. Ponadto pancernik pomógł uratować załogę zastrzelonego przez artylerię przeciwlotniczą samolotu obserwacyjnego należącego do korpusu [[United States Marine Corps|Marines]]. Przez kolejne dwa dni „New Jersey” ostrzeliwał umocnienia i miejsca koncentracji wojsk nieprzyjaciela, natomiast wieczorem 7 października dowództwo okrętu otrzymało informację o dużej liczbie jednostek pływających z zaopatrzeniem przemieszczających się na południe od jednej z odnóg delty [[Mekong]]u. Okręt natychmiast skierował się w ten rejon zatapiając jedenaście nieprzyjacielskich łodzi zanim te dotarły do plaży<ref name="vets"/>.
 
Podczas, gdy 11 października „New Jersey” bombardował ogniem artylerii głównej instalacje nadbrzeżne, jeden z samolotów rozpoznawczych zameldował o koncentracji nieprzyjacielskich ciężarówek na północ od Nha Ky. Artylerzyści z pancernika szybko zmienili cel ostrzału powodując poważne uszkodzenia sześciu pojazdów<ref name="vets"/>.
 
Wczesnym rankiem 12 października „New Jersey” rozpoczął ostrzał bardzo silnie umocnionych i doskonale chronionych stanowisk wietnamskich zlokalizowanych w jaskiniach. Przez kolejne trzy dni bombardował ten obszar pociskami artylerii głównej w celu wyeliminowania obecności Wietkongu w regionie. Wspomagany przez samoloty rozpoznawcze z lotniskowca [[USS America (CV-66)|USS „America”]], okręt ostrzeliwał pozycje przeciwnika niszcząc wiele z nich, oraz powodując zawalanie się jednej z jaskiń. 14 października „New Jersey” skierował ogień dział na pozycje artylerii nadbrzeżnej na wyspie Hon Matt niszcząc jedną z nich<ref name="vets"/>.
 
Następnie, 16 października USS „New Jersey” zmienił pozycję, aby wesprzeć ogniem artylerii 406 mm i 127 mm [[3. Dywizja Marines (USA)|3. Dywizję Marines]]. W wyniku ostrzału, prowadzonego w celu zapobieżenia próbie przedostania się wrogiego plutonu przez strefę zdemilitaryzowaną, zniszczeniu uległo 13 nieprzyjacielskich instalacji i stanowisk artylerii. Pancernik kontynuował ostrzał przez kolejny dzień, a później rozpoczął wsparcie jednostek I Field Force. Chociaż niesprzyjająca pogoda nie pozwoliła na prowadzenie operacji z użyciem samolotów rozpoznawczych aż do 20 października, to natychmiast, gdy stało się to możliwe, „New Jersey” wznowił ostrzał wspierając działania operującej około 80 km na północ od Nha Trang [[173 Brygada Powietrznodesantowa (USA)|173. Brygady Powietrznodesantowej]]. W wyniku bombardowania zniszczeniu uległo centrum dowodzenia Wietkongu i dziewięć bunkrów. Kolejnego dnia okręt przemieścił się na wody Baie de Van Fong rozpoczynając ostrzał stanowisk dowodzenia Wietkongu, ale ze względu na niekorzystne warunki pogodowe i słabą widoczność nie udało się oszacować szkód<ref name="vets"/>.
 
W nocy 23 października pancernik obrał kurs na północ w celu uzupełnienia zaopatrzenia zanim 25 października rozpoczął kolejną operację wsparcia ogniem artyleryjskim działań 3. Dywizji Marines. Tego dnia łupem artylerii okrętowej padły wykryte przez zwiad lotniczy oddziały nieprzyjacielskiej piechoty, a w kolejnym następne cele: 11 instalacji, 7 bunkrów, betonową wieżę obserwacyjną, oraz linię okopów nieprzyjaciela. Sam „New Jersey” również został ostrzelany przez północnowietnamską artylerię zainstalowaną w okolicy przylądka Lay. Łącznie wystrzelono w jego kierunku około 10 lub 12 pocisków jednakże wszystkie spadły w znacznej odległości od okrętu. Wezwane niezwłocznie samoloty rozpoznawcze nie znalazły stanowisk wrogiej artylerii, a jedynie ślady opon samochodów ciężarowych świadczące o tym, że wcześniej znajdowały się tam działa. Na podstawie tych informacji wystrzelono pięć pocisków kalibru 406 mm w obszar domniemanych pozycji nieprzyjaciela, ale ze względu na nadciągającą noc zwiad lotniczy nie był w stanie potwierdzić trafień<ref name="vets"/>.
 
28 października USS „New Jersey” obrał kurs na południe w celu przechwycenia kolejnych komunistycznych celów. Podczas prowadzenia bombardowania, samoloty rozpoznawcze zameldowały o ciężkim ostrzale przeciwlotniczym na północ od głównego celu, dlatego załoga pancernika zmieniła kierunek ostrzału artyleryjskiego, aby uciszyć nieprzyjacielską obronę. W kolejnym dniu artyleria okrętowa zniszczyła 30 różnych instalacji wroga, 3 podziemne bunkry, oraz linię okopów. Po południu rozpoznanie lotnicze zameldowało o obecności stanowiska artyleryjskiego na wzgórzu na południowy zachód os przylądka Lay. Sześć pocisków kalibru 406 mm wystrzelonych z dział pancernika wystarczyło do całkowitego zniszczenia celu. W dniu 30 października, podczas kolejnych ostrzałów, zniszczono ośrodek zaopatrzenia komunistów, oraz stanowisko artylerii przeciwlotniczej<ref name="vets"/>.
 
Po zakończeniu tej misji „New Jersey” skierował się na południe zajmując pozycję w pobliżu [[Đà Nẵng]], gdzie udzielił wsparcia ogniowego działającej w tym obszarze [[1. Dywizja Marines (USA)|1. Dywizji Marines]]. W dniu 2 listopada pancernik rozpoczął ostrzał dziewięciu pozycji wroga, ale ze względu na bujną roślinność w obszarze celów zwiad lotniczy nie był w stanie ocenić rezultatów ostrzału<ref name="vets"/>.
 
4 listopada po otrzymaniu rozkazu wsparcia działań II Korpusu Armii Południowego Wietnamu w okolicy Phan Thiết, okręt skierował się na nową pozycję, gdzie dotarł nocą tego samego dnia. W kolejnym dniu pancernik ośmiokrotnie ostrzeliwał cele nieprzyjaciela w ramach wsparcia 173. Brygady Powietrznodesantowej niszcząc osiem bunkrów Wietkongu i pięć innych obiektów. 11 listopada „New Jersey” opuścił wietnamskie wody terytorialne w celu uzupełnienia zaopatrzenia, a następnie powrócił na nie 23 tego samego miesiąca zastępując na lekki krążownik [[USS Galveston (CL-93)|USS „Galveston”]] wspierający działania 23. Dywizji Piechoty. W wyniku ostrzału pociskami artylerii 127 mm zniszczono 15 obiektów nieprzyjaciela, a kolejnych 29 zostało ciężko uszkodzonych<ref name="vets"/>.
 
W dniu 25 listopada „New Jersey” rozpoczął najbardziej niszczycielskie bombardowanie podczas całej jego służby w Wietnamie. Przez dwa kolejne dni artyleria pancernika koncentrowała ostrzał w obszarze należących do Wietkongu składów zaopatrzenia niedaleko [[Quảng Ngãi]], niszcząc 182 obiekty i 54 bunkry, oraz ciężko uszkadzając kolejne 93 obiekty. Zniszczeniu uległo również wiele kompleksów tuneli. Następnie okręt odpłynął w pobliże Hue, aby 27 listopada wesprzeć ogniem artylerii [[101 Dywizja Powietrznodesantowa (USA)|101 Dywizję Powietrznodesantową]]<ref name="vets"/>.
 
Pomiędzy 2 a 8 grudnia „New Jersey” powtórnie pomagał żołnierzom 3. Dywizji Marines ostrzeliwując kompleksy bunkrów Wietkongu w okolicach Da Nang, zanim 9 grudnia odpłynął do [[Singapur]]u. Okręt powrócił na linię frontu 26 grudnia zajmując pozycję w pobliżu Tuy Hoa, gdzie rozpoczął operację wsparcia działań 47 Dywizji Armii Republiki Wietnamu. Przez trzy kolejne dni artyleria pokładowa udzieliła wsparcia II Korpusowi wietnamskiemu niszcząc bunkry i składy zaopatrzenia Wietkongu, oraz neutralizując punkty umocnione w jaskiniach. Pancernik pozostał na wodach Strefy Zdemilitaryzowanej do Nowego Roku ostrzeliwując bunkry komunistów zanim odpłynął, aby 3 stycznia wesprzeć, tym razem, działania 1. Dywizji amerykańskiej piechoty morskiej<ref name="vets"/>.
 
[[Plik:USS New Jersey.jpg|thumb|USS „New Jersey” ostrzeliwuje nieprzyjacielskie pozycje podczas [[Wojna wietnamska|wojny wietnamskiej.]]]]
Od stycznia do lutego USS „New Jersey” wspierał działania piechoty morskiej, a 10 lutego zajął nową pozycję wspierając, operującą w okolicy Da Nang, 2. Brygadę Piechoty Morskiej Korei Południowej. Tym razem celem ostrzału artylerii głównej były podziemne kompleksy Wietkongu, tunele i bunkry. 14 lutego pancernik odpłynął na południe od Strefy Zdemilitaryzowanej w celu wsparcia 3. Dywizji Marines, niszcząc stanowiska artylerii przeciwlotniczej przeciwnika.
 
Kolejnego dnia „New Jersey” ostrzeliwał nieprzyjacielskie stanowiska wyrzutni rakietowych zlokalizowane na północny wschód od Con Thien niszcząc je, a później przeniósł ostrzał na znane pozycje sił Wietkongu. 22 lutego okręt odpowiedział na pilne wezwanie o wsparcie artyleryjskie od oblężonych w pobliżu Strefy Zdemilitaryzowanej jednostek i przez kolejne sześć godzin prowadził ostrzał w rezultacie odpychając atakujące jednostki<ref name="vets II">{{Cytuj stronę | url = http://www.ussnewjersey.org/1969_narrative.htm | tytuł = 1969 Narrative History of USS New Jersey (BB-62) | data dostępu = 2016-08-04 | opublikowany = USS New Jersey Veteran's, INC | język = en}}</ref>.
 
Przez resztę lutego i początek marca „New Jersey” ostrzeliwał cele wzdłuż Strefy Zdemilitaryzowanej, a 13 lutego opuścił pozycję bojową odpływając do Subic Bay. Po raz ostatni w tej wojnie okręt powrócił do walki 20 marca, operując w pobliżu zatoki Cam Ranh gdzie wspierał działania południowokoreańskiej 9. Dywizji Piechoty. Przez kolejny tydzień pancernik patrolował akwen pomiędzy Phan Thiet i Tuy Hoa ostrzeliwując cele zlokalizowane wzdłuż wybrzeża. W dniu 28 marca zajął pozycję na południe od Strefy Zdemilitaryzowanej, aby wesprzeć ogniem artylerii działania amerykańskiej 3. Dywizji Marines i pozostał tam do 1 kwietnia, gdy wyruszył w rejs do Japonii<ref name="vets II"/>. Podczas służby u wybrzeży Wietnamu USS „New Jersey” wystrzelił łącznie 5.688 pocisków kalibru 406 mm i 14.891 pocisków kalibru 127 mm<ref name="Polmar"/>.
 
=== Po wojnie wietnamskiej (1969–1982) ===
Po zakończeniu tury bojowej w Wietnamie USS „New Jersey” opuścił Subic Bay 3 kwietnia 1969 i udał się w kierunku Japonii. Dopłynął do Yokosuki, gdzie pozostał z dwudniową wizytą, a następnie 9 kwietnia wyruszył w rejs do Stanów Zjednoczonych. Jednakże, okręt został zawrócony z drogi ze względu na incydent, który miał miejsce 15 kwietnia na [[Morze Japońskie|Morzu Japońskim]]. Tego dnia północnokoreański myśliwiec zestrzelił amerykański nieuzbrojony [[Statek powietrzny wczesnego ostrzegania|samolot wczesnego ostrzegania]] [[Lockheed EC-121 Warning Star]] zabijając całą jego załogę. W odpowiedzi sformowano grupę uderzeniową lotniskowców i wysłano na akwen Morza Japońskiego, a „New Jersey” otrzymał rozkaz skierowania się do Japonii. Okręt zawinął powtórnie do Yokosuki 22 kwietnia, a następnie niezwłocznie udał się w oczekiwaniu na rozwój sytuacji<ref name="DANFS"/>.
 
Gdy kryzys został złagodzony, pancernik wznowił przerwaną podróż ku domowi, zawijając do portu macierzystego w Long Beach 5 maja 1969, po ośmiu miesiącach nieobecności. Przez całe lato załoga pancernika ćwiczyła utrzymując gotowość bojową przed następnym przydziałem, oraz usuwając usterki odkryte podczas ostatniej tury bojowej. W dniu 22 sierpnia 1969 [[Sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych]] opublikował listę okrętów przeznaczonych do wycofania ze służby. N jej szczycie, chociaż względy ekonomiczne za tym nie przemawiały znalazł się USS „New Jersey”<ref>Utrzymywały się pogłoski, sugerujące, że prawdziwym powodem wycofania „New Jersey” ze służby był efekt paryskich rozmów pokojowych. Jedne źródła sugerowały, że Wietnamczycy odmówili spotkania się z przedstawicielami władz amerykańskich dopóki pancernik pozostaje na wodach w okolicach Wietnamu, inne z kolei twierdziły, że strona wietnamska zaoferowała Amerykanom spotkanie, jeśli pancernik wróci do Stanów Zjednoczonych. Nie istnieją przekonujące dowody na poparcie lub obalenie żadnego z tych twierdzeń.</ref>. Pięć dni później kapitan Snyder został odwołany ze służby na pokładzie pancernika, a jego dowodzenie objął kapitan Robert C. Peniston<ref name="DANFS"/>.
 
Przejmując dowodzenie okrętem kapitan Peniston wraz z załogą przystąpił do realizacji zadania przeniesienia pancernika do [[Flota Rezerwowa Stanów Zjednoczonych|Floty Rezerwowej Stanów Zjednoczonych]] bardziej znanej pod nazwą ''mothball fleet'' (''naftalinowa flota''<ref>Naftalinowa flota – nazwa sugerująca zakonserwowanie jednostek, w przenośni, [[naftalen|naftaliną]] środkiem owadobójczym przeciw [[Mól włosienniczek|molom]] tak jak konserwuje się nieużywaną odzież w szafie.</ref>). USS „New Jersey” opuścił Long Beach 6 września obierając kurs stocznię Puget Sound Naval Shipyard, gdzie dotarł po dwóch dniach, w celu przeprowadzenia remontu przed wycofaniem ze służby. W dniu 17 grudnia bandera USS „New Jersey” została opuszczona, a okręt oficjalnie przeszedł w stan nieaktywności, by zgodnie z ostatnimi słowami jego dowódcy: „Dobrze odpocząć, ale spać lekko, by usłyszeć jeśli nadejdzie, aby wesprzeć wolność siłą swego ognia”<ref name="DANFS"/>.
 
== Powrót do służby (1982) ==
[[Plik:New Jersey Modernized.jpg|thumb|left|„New Jersey” w suchym doku podczas modernizacji.]]
[[Plik:BGM-109 Tomahawk Cruise Missiles.jpg|thumb|Pocisk manewrujący Tomahawk wystający z pojemnika typu All-Up-Round (AUR). Kontener startowy MK-143 Armored Box Launcher składał się z czterech takich pojemników, które chroniły pociski przed uszkodzeniem zanim zostały wystrzelone. Na fotografii dwa kontenery MK-143, jeden w pozycji spoczynkowej, drugi uniesiony. Zdjęcie zrobiono, gdy okręt miał status okrętu-muzeum.]]
[[Plik:New Jersey recommissioned.JPG|thumb|left|Prezydent Ronald Reagan przemawia podczas ceremonii przywrócenia USS „New Jersey” do służby.]]
Jako część planu prezydenta [[Ronald Reagan|Ronalda Reagana]] i Sekretarza Marynarki Wojennej [[John F. Lehman|Johna Lehmana]] stworzenia [[Marynarka 600 okrętów|Marynarki 600 okrętów]] (ang. ''600-ship Navy''), USS „New Jersey” został w 1982 roku reaktywowany i odholowany do stoczni [[Long Beach Naval Shipyard]] celem modernizacji. Po zapadnięciu decyzji o przywróceniu okrętu do służby, US Navy przewidywała reaktywację również siostrzanego pancernika USS „Iowa”, aby wspomóc działania amerykańskiej marynarki ze względu na rosnące zaangażowanie Stanów Zjednoczonych w rejonach Oceanu Indyjskiego i [[Morze Karaibskie|Morza Karaibskiego]]. W międzyczasie US Navy opracowała szereg propozycji unowocześnienia pancerników umożliwiających wykorzystanie nowego uzbrojenia: [[Pocisk manewrujący|pocisków manewrujących]] i [[Przeciwokrętowy pocisk manewrujący|przeciwokrętowych]], oraz nowych stanowisk obrony okrętu. Wstępne plany modernizacyjne zakładały usuniecie czterech wież artylerii 127 mm w celu pozyskania miejsca dla kontenerów startowych z pociskami [[BGM-109 Tomahawk]]<ref name="GOA1">{{Cytuj stronę | url = http://archive.gao.gov/f0102/115403.pdf | format = pdf | tytuł = Update of the Issues Concerning the Proposed Reactivation of the Iowa class battleships and the Aircraft Carrier Oriskany | data dostępu = 2005-05-25 | opublikowany = [[Government Accountability Office|United States General Accounting Office]] | data = 20 kwietnia 1981 | strony = 3–18 | język = en}}</ref><ref>W czasie, gdy planowano modernizację „New Jersey” pociski Tomahawk nie przeszły jeszcze prób polowych, jednakże US Navy zdecydowała o wprowadzeniu tego systemu na uzbrojenie pancernika, aby zredukować czas jego implementacji do uzbrojenia, gdy będzie on już dostępny.{{Cytuj stronę | url = http://archive.gao.gov/f0102/115403.pdf | tytuł = Update of the Issues Concerning the Proposed Reactivation of the Iowa Class Battleships and the Aircraft Carrier Oriskany | format = PDF | opublikowany = United States General Accounting Office | 20 kwietnia 1981 | data dostępu = 2007-06-08 | język = en}}</ref>. Zaplanowano również instalację na pokładach reaktywowanych pancerników pocisków [[RIM-7 Sea Sparrow|Sea Sparrow]], ale nie zdecydowano się na ten krok prawdopodobnie ze względu na niską ich wytrzymałość na olbrzymie ciśnienia wywoływane przez strzelające działa artylerii głównej<ref>Stanowisko admirała Rowdena w ''Department of Defense Appropriations for Fiscal Year 1982''.</ref>.
 
Plan modernizacji „New Jersey” był unikatowy pod tym względem, że jako jedyny z pancerników klasy ''Iowa'' miał mieć usuniętą jedną z wież artylerii głównej. W momencie, gdy US Navy ogłosiła plany modernizacji okrętu, zamierzano zlikwidować wieżę numer 3 (rufową), a w jej miejsce zainstalować jeden z dwóch systemów [[Vertical Launching System|wyrzutni pionowego startu]] z dodatkowymi 48 pociskami Tomahawk lub [[AGM-84/RGM-84/UGM-84 Harpoon|Harpoon]]. Inną opcją było wykorzystanie tej przestrzeni na lądowisko dla [[śmigłowiec|śmigłowców]], bądź samolotów [[VTOL]] lub [[V/STOL]]<ref name="GOA1"/>. Ostatecznie zarzucono jednak te pomysły i „New Jersey” zachował swoją wieżę rufową.
 
[[Plik:Harpoon Missile Tubes and Phalanx on the Battleship New Jersey.jpg|thumb|Wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych RGM-84 Harpoon, oraz system artyleryjski Phalanx CIWS na pokładzie USS „New Jersey”.]]
Przez następnych kilka miesięcy instalowano na pokładzie okrętu najbardziej zaawansowane uzbrojenie, wśród którego znalazły się cztery czterokontenerowe wyrzutnie Mk 141 zawierające łącznie 16 pocisków Harpoon, osiem kontenerowych wyrzutni Mk 143 ABM (''Armored Box Launcher'') z szesnastoma pociskami Tomahawk, oraz cztery systemy artyleryjskie [[Phalanx CIWS]] wyposażone w szybkostrzelne [[Kartaczownica Gatlinga|działko systemu Gatlinga]] [[Działko M61 Vulcan|M61 Vulcan]] kalibru 20 mm, którego zadaniem była obrona przeciwrakietowa i przeciwlotnicza pancernika<ref name="FAS Iowa"/><ref name="The Battleships II">{{Cytuj książkę | nazwisko =Johnston, Ian & McAuley, Rob | tytuł =The Battleships | wydawca =Channel 4 Books (an imprint of Pan Macmillan, LTD) | rok =2002 | miejsce =London | strony =183 | url = http://www.panmacmillan.com/ | isbn =0752261886 | język = en}}</ref><ref name="The Navy">{{Cytuj książkę | nazwisko =Holland | imię =W. J. | tytuł =The Navy | wydawca = Barnes & Noble, Inc., by arrangement with Hugh Lauter Levin Associates, Inc. | rok =2004 | miejsce =China | strony =184 | id =ISBN 0-7607-6218-X | język = en}}</ref>. USS „New Jersey” otrzymał również osiem zdalnie sterowanych [[Bezzałogowy statek powietrzny|dronów]] [[RQ-2 Pioneer]], które zastąpiły śmigłowce pierwotnie wykorzystywane do wyszukiwania i namierzania celów dla artylerii głównej 406 mm<ref name="Drone">{{Cytuj stronę | opublikowany = The Warfighter's Encyclopedia | tytuł = Aircraft: RQ-2 Pioneer | url = https://wrc.navair-rdte.navy.mil/warfighter_enc/aircraft/UAVs/pioneer.htm | data dostępu = 2007-06-08 | język = en}}</ref>. Modernizacja objęła również nowe systemy radarowe, oraz system kierowania ogniem artyleryjskim i pociskami rakietowymi. Zainstalowano też unowocześnione wyposażenie do [[Walka elektroniczna|walki elektronicznej]]<ref name="FAS Iowa"/>.
 
Ze względu na fakt, że „New Jersey” brał udział w wojnie w Wietnamie, zakres jego modernizacji konieczny do przywrócenia do służby był znacznie mniejszy niż pozostałych pancerników klasy ''Iowa''. Podczas poprzedniej reaktywacji w 1967 zdemontowano całe artyleryjskie uzbrojenie przeciwlotnicze w postaci [[Oerlikon 20 mm|działek 20 mm]] i [[40 mm armata przeciwlotnicza Bofors|40 mm]] dodając w zamian wyposażenie do walki elektronicznej. W konsekwencji jego przywrócenie do działań wymagało znacznie mniejszych nakładów finansowych i czasowych niż reszty siostrzanych jednostek, które wycofano z linii tuż po zakończeniu II wojny światowej i w stanie technicznym z tamtego okresu. Najpoważniejszą fizyczną modernizacja „New Jersey” było usuniecie czterech z dziesięciu stanowisk artylerii średniej 127 mm w miejsce których zainstalowano wyrzutnie kontenerowe z pociskami rakietowymi<ref name="FAS Iowa"/><ref>Dla porównania, z pokładów „Iowa”, „Missouri” i „Wisconsin” konieczne było zdemontowanie, poza czterema stanowiskami artylerii 127 mm, również wszystkich działek 20 mm i 40 mm.</ref>. Poza krótszym czasem reaktywacji okrętu, koszt tej operacji w przypadku „New Jersey” był znacznie niższy niż pozostałych pancerników i wyniósł około 326 milionów USD w porównaniu do około 392 milionów USD w przypadku USS „Iowa”<ref name="GOA1"/><ref>{{Cytuj stronę | url = http://archive.gao.gov/f0102/115403.pdf | format = PDF | opublikowany = United States General Accounting Office | tytuł = Update of the Issues Concerning the Proposed Reactivation of the Iowa Class Battleships and the Aircraft Carrier Oriskany | data = 20 kwietnia 1981 | data dostępu = 2007-06-08| język = en}}</ref>.
 
W momencie ogłoszenia przez US Navy planów instalacji na pokładzie „New Jersey” wyrzutni pocisków Tomahawk i Harpoon nie były one jeszcze gotowe, dlatego też zdecydowano o pozyskaniu potrzebnych zestawów wyrzutni z dwóch [[Niszczyciele rakietowe typu Spruance|niszczycieli rakietowych typu Spruance]] (wyrzutnie pocisków Tomahawk), oraz dwóch [[Niszczyciele rakietowe typu Farragut|niszczycieli rakietowych typu Farragut]] (wyrzutnie pocisków Harpoon)<ref name="GOA1"/>.
 
W dniu 28 grudnia 1982 roku USS „New Jersey” został, w swym nowym porcie macierzystym w Long Beach w Kalifornii, oficjalnie przywrócony do służby. Reaktywacja okrętu oznaczała powrót ostatniego na świecie pancernika do służby po 13 latach nieobecności<ref>USS „New Jersey” był ostatnim wycofanym w 1969 pancernikiem, a następnie pierwszym reaktywowanym w ramach programu marynarki 600 okrętów.{{Cytuj stronę | url = http://navysite.de/bb/bb62.htm | tytuł = USS New Jersey (BB 62) | opublikowany = navysite.de | data dostępu = 2005-05-27| język = en}} </ref>.
 
== Wojna domowa w Libanie (1983–1984) ==
W 1983 w [[Liban]]ie trwała krwawa [[Wojna domowa w Libanie (1975-1990)|wojna domowa]]. W celu powstrzymania eskalacji przemocy w regionie wysłano tam międzynarodowe siły złożone gównie z jednostek amerykańskich, włoskich i francuskich z misją przywrócenie porządku i [[Utrzymywanie pokoju|utrzymania pokoju]]. W ramach międzynarodowych sił zbrojnych, Stany Zjednoczone zmobilizowały i wysłały w ten rejon świata siły złożone głównie z żołnierzy piechoty morskiej i operującej w akwenie śródziemnomorskim [[United States Sixth Fleet|Szóstej Floty]]<ref name="CCN">{{Cytuj stronę | url = http://historiccamdencounty.com/ccnews17.shtml | tytuł = Launch your own missile from Battleship New Jersey: Warship Museum Prepares New 'Interactive' Combat Control Center | data dostępu = 2016-08-15 | nazwisko = Levins | imię = Hoag | opublikowany = HistoricCamdenCounty.com | data = 18 października 2001 | język = en}}</ref>.
 
[[Plik:USS New Jersey firing in Beirut, 1984.jpg|thumb|left|USS „New Jersey” ostrzeliwuje nieprzyjacielskie pozycje u wybrzeży Bejrutu 9 stycznia 1984.]]
 
W dniu 18 kwietnia 1983 roku furgonetka wypełniona ponad 900 kilogramami materiału wybuchowego eksplodowała pod ambasadą Stanów Zjednoczonych zlokalizowaną w zachodniej części Bejrutu zabijając 63 osoby. W sierpniu 1983 [[Izrael]] wycofał [[Siły Obronne Izraela|swoje jednostki]] z położonej na południowy-wschód od Bejrutu dystryktu [[Kada Asz-Szuf|Asz-Szuf]], tym samym likwidując strefę buforową pomiędzy siłami [[Druzowie|Druzów]] i chrześcijańskiej milicji, które zaczęły ze sobą walczyć. Wkrótce członkowie milicji rozpoczęli, przy pomocy moździerzy i rakiet, ostrzał zlokalizowanych w pobliżu międzynarodowego portu lotniczego w Bejrucie, pozycji amerykańskich marines. W tym samym czasie Armia Libańska walczyła na południowych przedmieściach Bejrutu z siłami Druzów i [[Szyizm|Szyitów]]. W wyniku ostrzału 29 sierpnia dwóch żołnierzy amerykańskich zginęło, a czternastu zostało rannych, a w kolejnym miesiącu ostrzał był powtarzany niemal codziennie przy użyciu broni ręcznej, artylerii, moździerzy i rakiet<ref name="C">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20070523203345/http://www.cedarland.org/war.html | tytuł = The Lebanese War, Lebanese Civil War (subsection:The Israeli Defense Forces Withdrawal and the Mountain War) | data dostępu = 2016-08-15 | opublikowany = cederland.org | język = en}}</ref>. Siły amerykańskie zaczęły odpowiadać ogniem, a administracja prezydenta Reagana zdecydowała o wysłaniu w ten rejon pancernika „New Jersey” w celu wsparcia własnych oddziałów<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,949807-2,00.html | tytuł = Listening for That Whistle | data dostępu = 2016-08-15 | autor = Roberto Suro; Kenneth W. Banta | data = 1983-09-26 | opublikowany = Time Magazine | język = en}}</ref>.
[[Plik:USS Fletcher (DD-992) alongside USS New Jersey (BB-62).jpg|thumb|„New Jersey” w rejsie wzdłuż wybrzeża Kalifornii, wraz z niszczycielem [[USS Fletcher (DD-992)|USS „Fletcher”]] tuż przed wypłynięciem w rejon Morza Śródziemnego.]]
 
W dniu 16 września 1983 siły druzyjskie przeprowadziły zmasowany atak w pobliżu miejscowości [[Suk al-Gharb]] bronionej przez armię libańską. Suk al-Gharb miała strategiczne znaczenie dla Druzów, ponieważ umożliwiała dostęp do Bejrutu od południa, ponadto z miejscowości można było kontrolować grzbiet górski, z którego był doskonały widok na miasto [[Babda]]. Kontrując ten grzbiet milicja mogłaby ostrzeliwać ogniem artyleryjskim znajdującą się w mieście siedzibę Ministra Obrony, oraz teren wschodniego Bejrutu<ref name="C"/>. Amerykańskie okręty, bombardując pozycje druzyjskie ogniem artyleryjskim, pomogły armii libańskiej utrzymać Suk al-Gharb zanim, 25 września, ogłoszono przerwanie ognia. Było to w tym samym dniu, gdy pozycję u wybrzeży Libanu zajął pancernik „New Jersey”<ref name="C"/>. Przybycie okrętu było jednym z ważniejszych czynników, który spowodował znaczne zmniejszenie częstotliwości ataków na amerykańskich Marines<ref name = "Benis">{{Cytuj książkę | nazwisko = Frank | imię = Benis M. | rok = 1987 | tytuł = U.S. Marine in Lebanon 1982-1984 | wydawca =History and Museums Division, Marine Corps| url= https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uiug.30112013271348;view=1up;seq=102| strony = 90 | id = Library of Congress Card No. 87-619851 | data dostępu = 2016-08-15 | język = en}}</ref>.
 
28 listopada — po ataku samobójczym na koszary w Bejrucie — rząd Stanów Zjednoczonych zapowiedział, że „New Jersey” pozostanie w pobliżu stolicy Libanu, chociaż jego załoga będzie się wymieniać. W dniu 14 grudnia okręt wystrzelił 11 pocisków kalibru 406 mm w kierunku nieprzyjacielskich pozycji na wybrzeżu w rejonie miasta. Były to pierwsze wystrzały z dział artylerii głównej pancernika od czasu zakończenia jego służby w Wietnamie w 1969<ref name="navysite">{{Cytuj stronę | url = http://navysite.de/bb/bb62.htm | tytuł = USS New Jersey (BB 62) | opublikowany = navysite.de | data dostępu = 2005-05-27}}</ref>.
Ostrzał był odpowiedzią na ostrzał amerykańskiego samolotu rozpoznawczego przez baterię artylerii przeciwlotniczej należącą do sił druzyjskich<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,926419,00.html | tytuł = Familiar Fingerprints | data dostępu = 2016-08-15 | autor = Barry Hillenbrand, William E. Smith and Dean Brelis | opublikowany = Time Magazine}}</ref>.
 
[[Plik:Julie Hayek USO Tour.jpg|thumb|Zespół kierowany przez [[Bob Hope|Boba Hope'a]] podczas wigilijnego show na pokładzie okrętu w 1983 u wybrzeży Bejrutu. Od lewej: Miss USA Julie Hayek, Cathy Lee Crosby, Bob Hope, Ann Jillian i [[Brooke Shields]].]]
 
Podtrzymując tradycję, zapoczątkowaną podczas II wojny światowej, organizowania zabawy wigilijnej dla przebywających na morzu marynarzy, [[Bob Hope]] wraz z zespołem artystów dał 24 grudnia 1983 roku występ na pokładzie USS „New Jersey”. W wydarzeniu wzięło udział około 400 Marines stacjonujących w Bejrucie<ref name = "Benis"/>.
 
W dniu 8 lutego 1984 roku działa pancernika odezwały się ponownie wystrzeliwując w kierunku zlokalizowanych w położonej na wschód od Bejrutu [[Dolina Bekaa|doliny Bekaa]] pozycji druzyjskich i syryjskich prawie 300 pocisków. Około 30 z nich spadło w rejonie dowództwa wojsk syryjskich zabijając głównodowodzącego wojskami syryjskimi generała i kilku wyższych oficerów. Było to największe masowe bombardowanie przeprowadzone przez artylerię pancernika od zakończenia wojny koreańskiej<ref name="navysite"/>.
 
Chociaż „New Jersey” wzorowo wykonał swoje zadania podczas interwencji w Libanie, to pojawiły się głosy krytyki w sprawie decyzji o podjęciu działań bojowych i ostrzału sił syryjskich i druzyjskich. Przeciwnicy tej decyzji dowodzili, że podjęcie tych działań wymusiło zmianę pozycji dotychczas neutralnych sił amerykańskich i utwierdziło libańskich muzułmanów, że Stany Zjednoczone opowiedziały się po stronie chrześcijan<ref>{{Cytuj stronę | url = http://countrystudies.us/lebanon/104.htm | tytuł = Lebanon – United States | data dostępu = 2016-08-15 | autor = U.S. Library of Congress}}</ref>. Prowadzony z pokładu pancernika ostrzał spowodował śmierć setek ludzi, głównie Szyitów i Druzów<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.charlesglass.net/lebanon-agonistes/ | tytuł = Lebanon Agonistes | data dostępu = 2016-08-15 | nazwisko = Glass | imię = Charles | rok = 2006 | miesiąc = lipiec | opublikowany = dwww.charlesglass.net}}</ref>. Generał [[Colin Powell]], ówczesny współpracownik [[Caspar Weinberger|Caspara Weinbergera]], w swoich wspomnieniach napisał, że „Kiedy pociski zaczęły spadać na Szyitów, zaczęli ono sądzić, że amerykański „sędzia” opowiedział się po jednej ze stron”<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Powell | imię = Colin A. | nazwisko2 = Persico | imię2 = Joseph | tytuł = My American Journey | wydawca = Ballantine Books | isbn = 0-345-40728-8 }}</ref>.
 
Skuteczność ostrzału z dział „New Jersey” również została poddana w wątpliwość. Śledztwo przeprowadzone na pokładzie okrętu przez zespół pułkownika Marines Dona Price'a dowiodło, że wiele z wystrzelonych pocisków upadło nawet {{Konwerter|10000|yd|m|-1}} od celu, co mogło spowodować nieumyślne ofiary wśród cywili. Korespondent wojenny ''[[Chicago Tribune]]'' w Libanie Tim McNulty, pisał: „Wszyscy kochają „New Jersey” dopóki nie strzela z dział. Gdy już wystrzeli jest pewne, że nie może w nic trafić”<ref name = "Thompson">{{Cytuj książkę | nazwisko = Thompson II | imię = Charles C. | rok = 1999 | tytuł = A Glimpse of Hell: The Explosion on the USS Iowa and Its Cover-Up | wydawca = W. W. Norton | miejsce = | isbn = 0393047148}}, str. 140, {{Cytuj książkę | nazwisko = Bonner | imię = Kit | nazwisko2 = Bonner | imię2 = Carolyn | nazwisko3 = Bonner | imie3 = Kermit | data = 1998-11-19 | tytuł = Great Naval Disasters: U.S. Naval Accidents in the 20th Century | strony = 57 | wydawca = Zenith Press | isbn = 0760305943}}</ref>. Uważa się, że niska celność pocisków była rezultatem zmiany mieszanki materiału pędnego przeprowadzonej w Naval Weapons Support Center. Poszczególne partie prochu zostały wymieszane i powtórnie załadowane do worków, w rezultacie proch z różnych dostaw spalał się w różnym tempie. Konsekwencją była różna i trudna do przewidzenia sprawność ładunków miotających powodująca znaczne pogorszenie celności. Problem z celnością najprawdopodobniej został rozwiązany, gdy US Navy zlokalizowała worki z materiałem pędnym, który nie był wymieszany<ref name = "Thompson"/>.
 
=== Służba po wojnie libańskiej (1984–1990) ===
[[Plik:New Jersey Shoots.jpg|thumb|left|Salwa burtowa z „New Jersey”, grudzień 1986.]]
W 1986 USS „New Jersey” dostał nowy przydział do Floty Pacyfiku jako główny okręt grupy uderzeniowej pancerników. Był to pierwszy raz od zakończenia wojny w Korei, gdy sprawował on kontrolę nad własną grupą pancerników. W jej składzie „New Jersey” udał się z Hawajów do [[Tajlandia|Tajlandii]] z zadaniem zastąpienia rozlokowanych w tym rejonie amerykańskich lotniskowców i pozostał tam od maja do października jako jedyny reprezentant floty Stanów Zjednoczonych na tym obszarze<ref name="deployment">{{Cytuj stronę | url = http://www.ussnewjersey.org/general/ship_move1.htm | tytuł = History of the USS New Jersey, BB-62 | data dostępu = 2016-08-15 | nazwisko = Mooney | imię = James L. | praca = Dictionary of American Naval Fighting Ships, Vol. V | opublikowany = United States Navy | strony = 60–63}}</ref>. Chociaż dowodzona przez „New Jersey” grupa była grupą bojową pancerników to w jej skład wchodziły dwa lotniskowce [[USS Ranger (CV-61)|USS „Ranger”]] i [[USS Constellation (CV-64)|USS „Constellation”]].
 
Po zakończeniu przeprowadzonego w 1988 roku w stoczni w Long Beach remontu pancernik wrócił na Pacyfik, tym razem w składzie grupy operacji nawodnych. USS „New Jersey” operował w pobliżu wybrzeża Korei tuż przed rozpoczęciem [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Letnich Igrzysk Olimpijskich]] w [Seul]]u, a następnie odpłynął w kierunku Australii, aby wziąć udział w obchodach dwóchsetlecia kraju<ref name="deployment"/>.
 
W kwietniu 1989 „New Jersey” uczestniczył w przygotowaniach do ostatniego rejsu siostrzanej jednostki USS „Iowa”, która ucierpiała w wyniku wybuchu w wieży numer 2 artylerii głównej. W konsekwencji incydentu władze US Navy zawiesiły używanie dział artylerii głównej do czasu zakończenia śledztwa. Ostatecznie zakaz został zniesiony i „New Jersey” odzyskał możliwość strzelania ze swych największych dział<ref name="deployment"/>.
 
Ostatni rejs bojowy pancernika „New Jersey” rozpoczął się w 1989 od udziału w manewrach morskich ''Pacific Exercise '89''. Po ich zakończeniu okręt odpłynął przez Ocean Indyjski do Zatoki Perskiej, gdzie pozostał do końca roku. Następnie powrócił do Stanów Zjednoczonych gdzie dotarł w lutym 1990 roku<ref name="deployment"/>.
 
== Flota rezerwowa i okręt muzeum (1991–obecnie) ==
{{Muzeum infobox
|nazwa = USS „New Jersey” (BB-62)
|nazwa ojczysta =
|nazwa angielska =
|placówka macierzysta =
|zdjęcie = USS New Jersey BB-62 Museum Camden.JPG
|opis zdjęcia = Widok okrętu od strony rzeki [[Delaware (rzeka)|Delaware]].
|państwo = Stany Zjednoczone
|miejscowość = [[Camden (New Jersey)|Camden]], [[New Jersey]].
|adres = 62 Battleship Place
|data założenia = 17 września 2004
|zakres zbiorów =
|wielkość zbiorów =
|powierzchnia ekspozycji =
|dyrektor =
|kierownik =
|oddziały =
|kod mapy = US-NJ
|współrzędne = 39 56'21"N 75 7'58"W
|opis miejsca = Camden
|commons =
|www =
}}
Wraz upadkiem Związku Radzieckiego na początku lat 90. XX wieku i ustaniem realnego zagrożenia wobec Stanów Zjednoczonych nastąpiły cięcia w budżecie Departamentu Obrony i utrzymanie pancerników, jako generujących największe koszty floty, stało się nieekonomiczne. W rezultacie 8 lutego 1991 USS „New Jersey”, przebywający wówczas w stoczni Naval Station Long Beach w Kalifornii, został wycofany z użytkowania. Do tego momentu okręt osiągnął najdłuższy ze wszystkich pancerników klasy ''Iowa'' czas służby wynoszący 21 lat. Wycofanie okrętu pozbawiło go szansy uczestniczenia w [[I wojna w Zatoce Perskiej|operacji Pustynna Burza]], działaniach militarnych, których celem było wyparcie [[Irak|irackich]] wojsk inwazyjnych z [[Kuwejt]]u. Operacja rozpoczęła się około 15 stycznia 1991 roku angażując siostrzane jednostki {{USS|Missouri|BB-63|2}} i {{USS|Wisconsin|BB-64|2}} do zadań ostrzału celów irackich pociskami Tomahawk. W tym samym czasie rozpoczęto przygotowania do wycofania „New Jersey” z aktywnej służby. Został on odholowany do [[Bremerton]] w stanie [[Waszyngton (stan)|Waszyngton]], gdzie okręt pozostał w rezerwie do dnia skreślenia z rejestru jednostek pływających marynarki (''Naval Vessel Register'') w styczniu 1995<ref name="FAS Iowa"/>.
 
W paragrafie 1011 ''National Defense Authorization Act'' (budżetu Departamentu Obrony USA) na rok 1996 zobowiązano US Navy do ponownego wpisania do Naval Vessel Register dwóch pancerników klasy ''Iowa'', które zostały wycofane ze służby rok wcześniej. Miały być one przywrócone do służby i utrzymywane w ramach Floty Rezerwowej Stanów Zjednoczonych (''naftalinowej floty''). US Navy miała zapewnić, żeby oba okręty były w odpowiednio dobrym stanie, zdolne do reaktywacji do celów wsparcia operacji morskich korpusu piechoty morskiej<ref name="NDAA1996">{{cytuj stronę | url = http://www.nist.gov/director/ocla/Public_Laws/PL104-106.pdf | format = pdf | tytuł = National Defense Authorization Act for fiscal year 1996 (Subtitle B-Naval Vessels and Shipyards) | opublikowany = National Institute of Standards and Technology | data dostępu = 2016-08-17 | data = 10 lutego 1996 | strony = 422}}</ref>. Ze względu na ciężko uszkodzoną wieżę numer 2 artylerii głównej okrętu USS „Iowa”, US Navy wybrało do reaktywacji pancernik USS „New Jersey”. Chociaż zamki dział artylerii głównej „New Jersey” były już zaspawane to koszt przywrócenia ich do stanu używalności oceniono jako niższy niż koszt naprawy wieży pancernika „Iowa”<ref name="FAS Iowa"/>. W rezultacie ponownie wpisano do rejestru okrętów i wciągnięto na stan floty rezerwowej pancerniki „New Jersey” i „Wisconsin” <ref name="NDAA1996"/>.
 
[[Plik:USSNewJersey looking aft.jpg|thumb|left|Widok na pokład „New Jersey” w Home Port Alliance w Camden.]]
[[Plik:USS New Jersey Night.jpg|thumb|left|Widok pancernika w porcie w Camden nocą. Wrzesień 2010]]
„New Jersey” pozostał we flocie rezerwowej do 18 października 1998, gdy [[Kongres Stanów Zjednoczonych]] uchwalił budżet Departamentu Obrony na rok 1999 (''Strom Thurmond National Defense Authorization Act''). W paragrafie 1011 zobowiązano [[Sekretarz Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych|Sekretarza Marynarki Wojennej]] do pozostawienie w rejestrze okrętów pancerników „Iowa” i „Wisconsin”, a w kolejnym 1012 paragrafie polecono skreślić z tego rejestru „New Jersey” i przekazać organizacji non-profit zgodnie z paragrafem 7306 Rozdziału 10 [[Kodeks Stanów Zjednoczonych|Kodeksu Stanów Zjednoczonych]]. Paragraf 1012 zawierał również polecenie ulokowanie pancernika do stanie New Jersey<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.dod.mil/dodgc/olc/docs/1999NDAA.pdf | format = pdf | tytuł = Strom Thurmond National Defense Authorization Act of 1999 (Subtitle B-Naval Vessels and Shipyards) | data dostępu = 2016-08-16 | opublikowany = 105th Congress, United States Senate and House of Representatives | strony = 200–201}}</ref>. US Navy dokonała zmian w rejestrze okrętów w styczniu 1999, a 12 września pancernik został odholowany przez holownik „Sea Victory” z Bremerton w stanie Washington do [[Filadelfia|Filadelfii]] w stanie [[Pennsylvania]] w celu przeprowadzenie prac remontowych w Philadelphia Naval Shipyard prze planowanym przekazaniem go do użytku jako muzeum<ref name="showboat">{{cytuj stronę | url = http://www.battleshipnewjersey.org/the-ship/milestone-dates/ | tytuł = Battleship New Jersey | opublikowany = Battleship New Jersey | data dostępu = 2016-08-16}}</ref>.
 
W sprawie opieki nad okrętem zostały złożone dwa konkurencyjne wnioski od organizacji ''USS New Jersey Battleship Commission'' z [[Bayonne (New Jersey)|Bayonne]] i ''Home Port Alliance'' z [[Camden (New Jersey)|Camden]]. Oba zespoły opracowały kompleksowe plany zagospodarowania i utrzymania pancernika jako okrętu-muzeum. Po wnikliwej analizie obu planów, US Navy wybrała propozycję ''Home Port Alliance'' z portem macierzystym w Camden. Sekretarz Marynarki Richard Danzig ogłosił tę decyzję 20 stycznia 2000 roku<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.fas.org/man/dod-101/sys/ship/docs/b01202000_bt027-00.htm |tytuł=SECNAV announces the Battleship New Jersey donation |wydawca=Office of Assistant Secretary of Defense (Public Affairs)|data dostępu=2016-08-17 |data=20 stycznia 2000}}</ref>, a 15 października tego samego roku „New Jersey” przybył do ostatniego w swej historii portu do Camden Waterfront<ref name="awards">{{cytuj stronę | url = http://www.ussnewjersey.org/ | tytuł = OFFICIAL Home of the world's most DECORATED BATTLESHIP | data dostępu = 2016-08-17 | opublikowany = USS New Jersey Veteran's, Inc |język = en}}</ref>. Niedługo potem USS „New Jersey” został udostępniony publicznie oficjalnie rozpoczynając kolejny rozdział swej historii jako okręt-muzeum. Od tej pory oficjalna nazwa okrętu to ''Battleship New Jersey Museum and Memorial'' (Pancernik New Jersey Muzeum i Miejsce Pamięci). W ofercie muzeum jest samodzielne zwiedzanie okrętu, zwiedzanie z przewodnikiem, a także noclegi na pokładzie. Noclegi na okręcie są skierowanie głównie do organizacji [[Skauting|skautowych]] oferując możliwość spania w oryginalnych kojach i jedzenia w [[Mesa (żegluga)|mecie]] pancernika<ref name="showboat"/>.
 
W 2004 roku „New Jersey” został oficjalnie oznaczony jako miejsce o znaczeniu historycznym<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.state.nj.us/dep/hpo/hpb_summer2004.pdf |format = PDF |tytuł = Historic Preservation Bulletin |data dostępu = 2016-08-17 |opublikowany = The New Jersey Department of Environmental Protection: Historic Preservation Office |rok = 2004|strony = 3 |język = en}}</ref>, co otworzyło pancernikowi drogę do wpisania do krajowego rejestru [[National Register of Historic Places]], gdzie ostatecznie został zapisany w 2004 roku<ref>{{Cytuj stronę | url = http://focus.nps.gov/AssetDetail/NRIS/04000980 | tytuł = NPGallery Digital Asset Management System| data dostępu = 2016-08-17 | Język = en}}</ref>.
 
Na początku 2012 miała miejsce debata w sprawie zmiany lokalizacji okrętu na Liberty State Park w [[Jersey City]]<ref>{{cytuj stronę | imię = Edward | nazwisko = Colimore | praca = The Daily Journal | location = New Jersey | tytuł = A new battle looms for USS New Jersey | url = http://www.thedailyjournal.com/article/20120313/NEWS01/303130025/A-new-battle-looms-USS-New-Jersey | data = 12 March 2012 | data dostępu = 13 March 2012}}</ref>, ale ostatecznie nic z niej nie wynikło i pancernik pozostał w Camden.
 
== Odznaczenia ==
[[Plik:USS New Jersey (BB-62) Awards and Medals.PNG|thumb|Odznaczenia i wstęgi przyznane pancernikowi USS „New Jersey” (BB-62)]]
Wśród wielu odznaczeń otrzymanych przez „New Jersey” znalazły się [[Navy Unit Commendation]] za służbę w Wietnamie i Presidential Unit Citation [[Filipiny|Republiki Filipin]] i Republiki Korei. Ponadto został odznaczony tzw. Gwiazdami Bojowymi (ang. battle stars), których otrzymał dziewięć za służbą podczas II wojny światowej, cztery za służbe w Korei, dwie za Wietnam i kolejne cztery za służbę w Libanie i rejonie Zatoki Perskiej<ref name="DANFS"/>. Za swe wybitne osiągnięcia USS „New Jersey” nosi również tytuł najbardziej odznaczonego okrętu w historii amerykańskiej floty<ref name="awards"/>.
 
== Przypisy ==
{{Przypisy-lista|2}}
 
== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | tytuł = The Battleships | nazwisko = Paul Chan | imię = Ian | nazwisko2 = McAuley | imię2 = Rob | wydawca = Channel 4 Books | miejsce = Londyn | isbn = 0-7522-6188-6}}
* {{cytuj książkę | tytuł = The Navy | autor = Naval Historical Foundation | wydawca = Barnes & Noble Inc. | miejsce = China | isbn = 0-7607-6218-X}}
* {{cytuj książkę | tytuł = Halsey's Typhoons: A Firsthand Account of How Two Typhoons, More Powerful than the Japanese, Dealt Death and Destruction to Admiral Halsey's Third Fleet | nazwisko = Adamson | imię = Hans Christian | nazwisko2 = Kosco | imię2 = George Francis | miejsce = New York | wydawca = Crown Publishers | rok = 1967}}
* {{cytuj książkę | tytuł = Typhoon, The Other Enemy: The Third Fleet and the Pacific Storm of December, 1944 | nazwisko = Calhoun | imię = C. Raymond | rok = 1981}}
* {{cytuj książkę | tytuł = The Battleship USS New Jersey: From Birth to Berth | nazwisko = Comegno | imię = Carol | rok = 2004 | wydawca = Pediment Pub | isbn = 1-891395-76-9}}
* {{cytuj książkę | tytuł = The Typhoon that Stopped a War | nazwisko = Hoyt | imię = Edwin P. | wydawca = D. McKay Co. | miejsce = New York | rok = 1968}}
* {{cytuj książkę | tytuł = The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet | nazwisko = Polmar | imię = Norman | rok = 2001 | wydawca = Naval Institute Press | isbn = 1-55750-656-6}}
* {{DANFS}}
 
== Linki zewnętrzne ==
{{commons|USS New Jersey (BB-62)}}
* [http://http://www.navsource.org/archives/01/62a.htm Galeria fotograficzna okrętu]
* [http://www.battleshipnewjersey.org/ Witryna ''Battleship New Jersey museum'']
* [http://www.nj2bb.org/ Stacja krótkofalarska na pokładzie USS „New Jersey”]
* [http://www.maritimequest.com/warship_directory/us_navy_pages/uss_new_jersey_bb62.htm Galeria fotograficzna w ''Maritimequest'']
* [http://http://www.williammaloney.com/Aviation/BattleshipUSSNewJersey/index.html Fotografie z pokładu USS „New Jersey”]
* [http://http://www.hnsa.org/hnsa-ships/uss-new-jersey-bb-62/ Informacje o okręcie w Historical Naval Ship Association]
* [http://ww2db.com/photo.php?source=all&color=all&list=search&foreigntype=S&foreigntype_id=6 Galeria fotografii pancernika z lat 1943-2004]]
 
{{Pancerniki typu Iowa}}