Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu (metodystyczny): Różnice pomiędzy wersjami

błąd rzeczowy (w ostatnich latach wybudowano jeszcze jeden kosciol)
m (Bot poprawia sortowanie)
(błąd rzeczowy (w ostatnich latach wybudowano jeszcze jeden kosciol))
Wzniesiono go w latach [[1885]]-[[1886]] według projektu Bernarda Belowa dla [[zbór|zboru]] [[Kościół Ewangelicko-Luterański|ewangelicko-luterańskiego]] (zwanego [[staroluteranizm|staroluterskim]]). W okresie [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] należał do parafii [[Kościół Ewangelicko-Luterski w Polsce Zachodniej|Kościoła Ewangelicko-Luterskiego w Polsce Zachodniej]]. Po odzyskaniu przez [[Polska|Polskę]] niepodległości, w latach [[1920]]-[[1939]] służył również polskiej parafii [[Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP|ewangelicko-augsburskiej]] i potrzebom ewangelickiego duszpasterstwa wojskowego. Duszpasterzami polskiego zboru byli kolejno ks. kapelan [[Józef Mamica]] (zamordowany w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] przez [[hitleryzm|hitlerowców]], ks. [[Karol Kotula]] (po wojnie [[biskup]] Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego) i ks. senior [[Gustaw Manitius]], kilkakrotnie przebywał tu również ks. bp [[Juliusz Bursche]].
 
Świątynia została poważnie uszkodzona podczas [[Bitwa o Poznań|bitwy o Poznań]] w 1945 - całkowitej destrukcji uległa m.in. ściana zamykająca prezbiterium, w której do tego czasu było umieszczone duże ostrołukowe okno. Ponieważ parafia ewangelicko-augsburska nie była w stanie podjąć odbudowy, władze miejskie w [[1946]] r. przyznały jej [[Kaplica ewangelicko-augsburska w Poznaniu|kaplicę cmentarną]] przy ul. Grunwaldzkiej, natomiast ruiny kościoła przy Ogrodowej otrzymał [[Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP|Kościół Metodystyczny]] (obecna nazwa - Kościół Ewangelicko-Metodystyczny). Jego parafia, założona w [[1922]] r. nie posiadała dotąd stałego miejsca nabożeństw, odprawianych przed wojną w wynajętych lokalach, a nawet na [[barka|barce]] zakotwiczonej na [[Warta|Warcie]]. Świątynię odbudowano w [[1947]] według projektu K. Nowakowskiego i poświęcono w czerwcu tegoż roku. Dzisiejszą nazwę otrzymała w okresie późniejszym. Pierwotne wyposażenie nie zachowało się. Obecnie jest to jedyny kościół [[protestantyzm|protestancki]] w centrum Poznania i jeden z dwóchtrzech w mieście (oprócz kościoł [[Kościół_Łaski_Bożej_w_Poznaniu|luterańskiego]] i kaplicy [[Kaplica II Zboru Chrześcijan Baptystów "Koinonia" w Poznaniu|baptystów]] na [[Wilda|Wildzie]]), nadal pełniących funkcje zgodne z pierwotnym przeznaczeniem, spośród kilkunastu kościołów i kaplic zbudowanych przed 1918 r.
 
Ceglana świątynia została wzniesiona na planie prostokąta. Jest jednonawowa, z prostokątnym prezbiterium zwróconym na południe i z wieżą nad wejściem od strony ulicy. Do wieży po bokach przylegają dwie niskie przybudówki schodowe. Trójkondygnacyjną wieżę wieńczy [[ostrosłup]]owy [[hełm (architektura)|hełm]]. Nawę przykrywa [[strop (budownictwo)|strop]] namiotowy, zaś kruchtę pod wieżą [[sklepienie kolebkowe]]. Prezbiterium, położone na nieco wyższym poziomie niż [[nawa]], połączone jest z nią arkadą. Znajduje się w nim stół komunijny i kazalnica, a ścianę zdobi przedstawienie [[Ostatnia Wieczerza|Ostatniej Wieczerzy]]. W nawie nad wejściem znajduje się drewniana [[empora]] organowa. [[Witraż]]e przedstawiające ''Przypowieść o siewcy'' wykonał w latach [[1970]]-[[1984]] Zygmunt Kośmicki. Przy prezbiterium, na bocznej ścianie, znajduje się tablica upamiętniająca [[Superintendent (religia)|superintendenta]] okręgowego ks. Jana Kusa.
583

edycje