Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 18 bajtów ,  3 lata temu
m
Pierwszą jednostką latającą na Corsairach była eskadra [[VMF-124]] lotnictwa [[United States Marine Corps|Korpusu Piechoty Morskiej]], sformowana 7 września 1942 roku. Eskadra ta uzyskała gotowość bojową 28 grudnia i wkróce znalazła się na [[Guadalcanal]]u ([[Wyspy Salomona]]). Pierwsza eskadra [[United States Navy|marynarki wojennej]] wyposażona w F4U to eskadra [[VF-12]], sformowana 2 października 1942 roku<ref>{{cytuj książkę|autor = Zbigniew Jan Krala|tytuł=Samolot myśliwski F4U Corsair|wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej|rok = 1988|miejsce= Warszawa|strony=6}}</ref>.
 
Po początkowych trudnościach, okazało się, że F4U przewyższają ówczesne myśliwce japońskie, a także w niektórych aspektach – także [[Grumman F6F Hellcat|Grummana F6F Hellcata]]. Corsairy służące w lotnictwie US Navy i US Marine Corps wykonały w sumie ponad 64 tysiące lotów bojowych, z czego jedynie niecałe 10 tysięcy z pokładów lotniskowców, pozostając przez cały czas bardziej samolotem piechoty morskiej niż marynarki. ''Corsairy'', przez wielu uważane za lepsze od ''Hellcatów''{{fakt}}, rzadziej spotykano na froncie i uzyskały w sumie mniej zestrzeleń. Spowodowane było to z jednej strony większą trudnością w pilotowaniu ''Corsaira'' (zwłaszcza podczas lądowania – ponad połowa strat F4U była efektem wypadków), a także wyższą ceną tego samolotu. Wiele z tych wypadków było spowodowane wąską bazą podwozia i krótkim skokiem amortyzatorów, ponadto samolot miał duże [[obciążenie powierzchni nośnej]] przez co większa była prędkość podejścia do lądowania.
 
W walkach w rejonie Oceanu Indyjskiego uczestniczyły także ''Corsairy'' stacjonujące na lotniskowcach brytyjskich.
 
[[Plik:Chance-Vought Corsairs with British markings.jpg|thumb|250px|F4U w barwach [[Royal Navy]]]]
Samoloty przekazane dywizjonom lotnictwa Nowej Zelandii zastąpiłyzajęły samolotymiejsce [[Douglas SBD Dauntless|Douglasów SBD Dauntlessów]] orazi [[Curtiss P-40 Warhawk|Curtissów P-40 Warhawków]], nie brały jednak udziału w walkach powietrznych, a ich użycie najprawdopodobniej ograniczyło się do pełnienia roli samolotów bliskiego wsparcia piechoty.
 
=== Europa ===
Jedynymi jednostkami posiadającymi ''Corsairy'' podczas walk w Europie, były dywizjonyeskadry brytyjskie. Samoloty te uczestniczyły w atakach na pancernik „[[Tirpitz]]” w [[Norwegia|Norwegii]], jednak prawdopodobnie nie spotkały samolotów niemieckich.
 
=== Korea ===
''Corsairy'' znajdowały się na wyposażeniu jednostek amerykańskich podczas [[Wojna koreańska|wojny koreańskiej]]. W początkowym okresie zdarzały się walki powietrzne pomiędzy F4U a myśliwcami [[Jak-9]], jednak wraz z przybyciem do Korei odrzutowych [[MiG-15]], ''Corsairy'' wycofano do pełnienia roli samolotów wsparcia i myśliwców nocnych. ''Corsairy'' uzbrajano m.in. w [[napalm]], rakiety przeciwpancerne i bomby. Podczas wojny utracono z przyczyn bojowych 312 F4U i 16 AU lotnictwa Marynarkimarynarki i Marinesmarines, przede wszystkim od ognia przeciwlotniczego, ponadto znaczną liczbę samolotów utracono na skutek strat niebojowych<ref>Richard P. Hallion, ''The Naval Air War in Korea'', 1986, ISBN 0-933852-47-9, s. 190.</ref>.
 
=== Francuskie ''Corsairy'' ===
Samoloty F4U-7 będące na wyposażeniu francuskiej marynarki wojennej walczyły pod koniec [[I wojna indochińska|wojny indochińskiej]] oraz podczas [[Wojna w Algierii|wojny w Algierii]] w latach 1955-1956. Wzięły udział także w operacji „Muszkieter” podczas [[kryzys sueski|kryzysu sueskiego]].