Ascetyzm: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 681 bajtów ,  3 lata temu
(jęz.)
'''Ascetyzm''', '''asceza''' ({{greka|ἄσκησις}} ''askezis'' – pierwotnie "ćwiczenie, trening" )<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Ozorowski | imię = Edward | tytuł = Słownik podstawowych pojęć teologicznych | data = 2007 | wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7072-443-6 | strony =17 }} </ref> – praktykowanie dobrowolnego wyrzeczenia się pewnych dóbr, wartości i aktywności życiowych w celu osiągnięcia świętości, czystości i doskonałości [[duchowość|duchowej]] oraz zbawienia. Potocznie ascetyzm kojarzy się z ograniczeniem doświadczania przyjemności oraz zaspokajania [[potrzeba|potrzeb]] cielesnych, jak jedzenie czy [[sen]], a także z dyscypliną wewnętrzną. Ludzi praktykujących zewnętrzne formy ascezy nazywa się '''ascetami'''. Uznaje się, że ascetyzm rozwinął się wraz ze zróżnicowaniem pojmowania struktur świata i sił działających w świecie. Motywem podejmowania go jest przekonanie, że natura ludzka i świat są w relacji antagonistycznej, i że duch poprzez odpowiedni wysiłek ma przezwyciężyć dominację świata materialnego. W chrześcijaństwie współczesnym zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu na rzecz tzw. ''ascezy wewnątrzświatowej''. Praktyki polegające na samoudręczeniu obecne są nadal w innych religiach<ref name="MAC">Por. {{Cytuj książkę | rozdział = asceza | autor r = Janusz T. Maciuszko | tytuł = Religia. Encyklopedia PWN | miejsce = Warszawa | rok = 2001| tom = 1 | strony = 353}}</ref>.
 
== Chrześcijaństwo ==
 
[[File:Teodor Axentowicz, Anachoreta.jpg|thumb|upright=1.1|Obraz [[Teodor Axentowicz|Teodora Axentowicza]] ''Anachoreta'', 1881, [[Muzeum Narodowe w Warszawie]]]]
Odpowiedzią na taki stan świata był ascetyzm typu pustelniczego ([[Anachoretyzm|anachoretycznego]]), a także [[cenobityzm|cenobitycznego]], czyli życie samotne ale w skupiskach, w których mnichów łączy wspólnota organizacyjna i majątkowa. We współczesnym chrześcijaństwie, w wyniku kryzysu [[Historia nowożytna|nowożytnego]] i [[Modernizm katolicki|modernistycznego]] życia monastycznego, głosi się przede wszystkim tzw. ''ascezę wewnątrzświatową'', urzeczywistnianą w codziennym życiu bez separacji od świata, ale w ścisłym związku z zabieganiem o zbawienie. Zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu, choć nurt ten obecny jest nadal w innych religiach<ref name="MAC">Por. {{Cytuj książkę|tytuł=Religia. Encyklopedia PWN|rok=2001|miejsce=Warszawa|strony=353|rozdział=asceza|autor r=Janusz T. Maciuszko|tom=1}}</ref>.
 
Asceza kształtowała się trochę odmiennie zarówno na chrześcijańskim Wschodzie, jak i Zachodzie. Jednym z przykładów ascetów wschodnich był XIX w. mnich i [[Starzec mnich|starzec]] [[Serafin z Sarowa]]. Asceza mistyczna to przygotowanie się do doświadczenia [[Mistycyzm|mistycznego]].
Anonimowy użytkownik