Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 17 bajtów ,  3 lata temu
m
czyszczenie infoboksów, replaced: |stopień = kapitan → |stopień = kapitan przy użyciu AWB
|opis grafiki =
|stopień grafika = PL Epolet kpt.svg
|stopień = [[Kapitan (ranga)|kapitan]]
|data urodzenia = [[21 lipca]] [[1907]]
|miejsce urodzenia = [[Warszawa]]
Syn Jana Damazego (nauczyciela, dyrektora gimnazjum) i Michaliny Franciszki z domu Wodzinowskiej, nauczycielki. Świadectwo maturalne uzyskał w 1926 w gimnazjum Michała Kreczmara i podjął studia prawnicze na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]]. Równocześnie w latach 1928-1932 studiował w Wyższej Szkole Dziennikarskiej. W 1931 r. odbył praktykę konsularną w [[Paryż]]u.
 
Po ukończeniu studiów w Warszawie kontynuował naukę w Paryżu (1932-1934) w Instytucie Prawa Międzynarodowego. Po powrocie do Polski rozpoczął działalność dziennikarską i związał się z ówczesnym [[Stronnictwo Demokratyczne|Stronnictwem Demokratycznym]]. Pracował w Ministerstwie Opieki Społecznej w Warszawie. 31 lipca 1939 poślubił Zofię Płoską, pracownicę referatu prasowego tegoż Ministerstwa. Okupację spędził w Warszawie.
 
Od stycznia 1940 należał do [[Związek Walki Zbrojnej|ZWZ]]-[[Armia Krajowa|AK]]. Od sierpnia 1942 r. pracował w Wydziale Informacji Biura Informacji i Propagandy (BIP) Komendy Głównej AK, używając pseudonimu "Rafał". Od stycznia 1944 r. równocześnie kierował działem dochodzeniowo-śledczym w Okręgowym Kierownictwie Walki Podziemnej Warszawy, używając pseudonimu "Maurycy". Oprócz tego bezpośrednio uczestniczył w kilku akcjach bojowych m.in. w uwolnieniu więźniów ze Szpitala Jana Bożego przy ulicy Bonifraterskiej 11 czerwca [[1944]].
 
== Pobyt w więzieniu ==
11 sierpnia [[1945]] został aresztowany i osadzony w [[Areszt Śledczy Warszawa-Mokotów|więzieniu mokotowskim]]. W śledztwie torturowany (opisał później szczegółowo czterdzieści dziewięć rodzajów tortur, jakim go poddawano), a następnie skazany na 10 lat za działalność w AK. W 1948 jego proces został wznowiony i trwał do 1952, kiedy to wydano wyrok śmierci. W lutym 1948 roku był świadkiem oskarżenia w procesie komendanta [[Narodowe Siły Zbrojne|NSZ]] [[Stanisław Kasznica (komendant NSZ)|Stanisława Kasznicy]]. Od [[2 marca]] do [[11 listopada]] [[1949]] był przetrzymywany w jednej celi z [[Jürgen Stroop|Jürgenem Stroopem]]. W tym czasie Moczarski namówił swego niedawnego przeciwnika na zwierzenia, które po latach zostały spisane w formie reportażu.
 
W 1953 Sąd Najwyższy zmienił mu karę śmierci na dożywotnie więzienie. Mimo to przez dwa lata Moczarski przebywał w celi śmierci i dopiero 15 stycznia 1955 poinformowano go o zmianie wyroku. 21 kwietnia 1956 Sąd Najwyższy wznowił postępowanie w sprawie Moczarskiego, uchylił poprzedni wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. 24 kwietnia Moczarski został zwolniony, a 11 grudnia Sąd Wojewódzki w Warszawie wydał ostateczny wyrok uniewinniający.
 
== Rodzina ==
Jego żoną była Zofia Moczarska, z domu Płoska (1919-1977), dziennikarka, w latach II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej i powstaniec warszawski (ps. ''Malina''), odznaczona Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Mieli córkę Elżbietę<ref>"[[Kurier Polski (dziennik popołudniowy)|Kurier Polski]]", nr 210 z 4 października 1977, str. 2 (nekrolog)</ref>.
 
== Upamiętnienie ==
17 528

edycji