Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 96 bajtów, 2 lata temu
m
zamieniam magiczny ISBN na szablon
=== Inne domniemane morderstwa Kuby Rozpruwacza ===
[[Plik:Whitehall murder school illustration.jpg|thumb|„[[Zagadka Whitehall]]”]]
„Fairy Fay” to pseudonim nadany nieznanej z imienia i nazwiska kobiecie, rzekomo zamordowanej 26 grudnia 1887. Pierwsza wzmianka na jej temat pojawiła się w artykule Terrence Robinsona opublikowanym na łamach gazety „Reynold's News” 29 października 1950. Morderca miał w brzuch „Fairy Fay” wbić palik<ref>Fido, s. 15</ref>. Nie ma dowodów na historyczność postaci „Fairy Fay” i większość badaczy uznaje ją za dziennikarski wymysł<ref name="fairyfay">Evans, Stewart P.; Connell, Nicholas (2000). ''The Man Who Hunted Jack the Ripper''. {{ISBN |1-902791-05-3}}.</ref><ref name="beggf">Begg, ''Jack the Ripper: The Facts'', ss. 21–25</ref>. Dokumenty nie wskazują na to, by w okolicach Bożego Narodzenia 1887 doszło do jakichkolwiek morderstw w Whitechapel<ref>Evans i Skinner, ''The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook'', s. 3</ref>. Wprawdzie w grudniu 1887 i 1886 zmarły Sarah Fayer, Alice Farber, i Emma Fairy, których nazwiska przypominają pseudonim „Fairy Fay”, jednak żadna z nich nie padła ofiarą zabójstwa<ref>[http://www.casebook.org/victims/fairyfay.html "Fairy Fay"] Casebook: Jack the Ripper</ref>.
 
25 lutego hospitalizowano trzydziestoośmioletnią Annie Millwood z powodu licznych [[Rana kłuta|ran kłutych]] dolnej części jamy brzusznej i nóg<ref>''The Eastern Post and City Chronicle'', 7 kwietnia 1888</ref>. Mimo poważnych obrażeń kobieta przeżyła. Zmarła 31 marca 1888 r. z przyczyn naturalnych, nie mających związku z dokonaną napaścią{{r|beggf}}. Później Annie Millwood uznano za pierwszą ofiarę Kuby Rozpruwacza, czego jednak nie można całkowicie potwierdzić<ref>Beadle, William (2009), ''Jack the Ripper: Unmasked, London: John Blake, {{ISBN |978-1-84454-688-6}}'', s. 75</ref>. Atak na Millwood pod kilkoma względami przypomina morderstwo Marthy Tabram: doszło do nich w niewielkiej odległości od siebie, obie kobiety były w podobnym wieku i miały na ciele liczne rany kłute<ref>[http://www.casebook.org/victims/millwood.html Annie Millwood] Casebook: Jack the Ripper</ref>.
 
Ada Wilson została zaatakowana 28 marca 1888 r., jednak przeżyła. Zeznała, że do jej domu zapukał około trzydziestoletni wąsaty mężczyzna z opaloną twarzą, ubrany w ciemny płaszcz oraz noszący kapelusz. Gdy Wilson otworzyła drzwi, gość skręcił ku pokojowi i zażądał od kobiety pieniędzy.
 
„[[Zagadka Whitehall]]” to nazwa nadana pozbawionemu głowy i kończyn torsowi kobiety, odnalezionemu 2 października 1888 na terenie dzisiejszej siedziby [[Scotland Yard]]u.
Później na placu budowy odkopano lewą nogę ofiary<ref>Cullen, s. 96</ref>, a policyjny chirurg Thomas Bond uznał, że należało do niej także prawe ramię i bark wyłowione 11 września 1888 r. z [[Tamiza|Tamizy]]<ref>Cullen, Tom (1965) Autumn of Terror, London: The Bodley Head, s. 95</ref>. Nie udało się ustalić tożsamości „Zagadki Whitehall” ani schwytać sprawcy morderstwa. Sekcja zwłok wykazała, że kobiecie wycięto [[Macica|macicę]]. Podobieństwo tej zbrodni do „morderstwa z ulicy Pinchin” i kilku innych zabójstw zasugerowało, że są one dziełem pojedynczego seryjnego mordercy, którego określono mianem „Torsowego Zabójcy” (''Torso Killer'')<ref name="grm">Gordon, R. Michael (2002), The Thames Torso Murders of Victorian London, Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, {{ISBN |978-0-7864-1348-5}}</ref>. Pozostaje kwestią sporną czy Kuba Rozpruwacz i Torsowy Zabójca to ta sama osoba{{r|grm}}. Większość badaczy opierając się na dużych różnicach w ''[[modus operandi]]'' neguje ich związek<ref>Evans i Rumbelow, s. 210–213</ref>. Między 2 a 25 czerwca 1889 r. z Tamizy wyłowiono fragmenty ciała prostytutki Elizabeth Jackson, mogącej być ofiarą „Torsowego Zabójcy”<ref>Gordon, R. Michael (2003), The American Murders of Jack the Ripper, Santa Barbara, California: Greenwood Publishing, {{ISBN |978-0-275-98155-6}}, s. xxii, 190</ref>.
 
29 grudnia 1888 r. w Manningham, Bradford znaleziono zwłoki siedmioletniego Johna Gilla. Zabójca odciął Gillowi nogi, rozpruł brzuch, wyciągnął i pozostawił na miejscu zbrodni jelita oraz [[serce]] i usunął jedno [[ucho]]. Podobieństwo tego przypadku do morderstwa [[Mary Jane Kelly]] doprowadziło do spekulacji, że chłopiec padł ofiarą Rozpruwacza<ref name="gill">Evans i Skinner, ''Jack the Ripper: Letters from Hell'', s. 136</ref>. Na podstawie poszlak dwukrotnie zatrzymano pracodawcę Johna – Williama Barretta, oskarżając go o morderstwo{{r|gill}}, jednak z powodu braku dowodów został zwolniony.
 
24 kwietnia 1891 r. uduszono [[Prostytucja|prostytutkę]] Carrie Brown, znaną także jako „Stara Shakespeare” (będąc pod wpływem alkoholu recytowała sonety [[William Szekspir|Williama Szekspira]])<ref name="vander">Vanderlinden, Wolf (2003–04). The New York Affair, w: Ripper Notes cz. 1 No. 16 (lipiec 2003); cz.2 No. 17 (styczeń 2004), cz. 3 No. 19 (lipiec 2004 {{ISBN |0-9759129-0-9}})</ref>. Ciało kobiety miało zostać poważnie okaleczone, brakuje jednak szczegółowych informacji na ten temat<ref name="cbf">[http://www.casebook.org/victims/carrie.html Carrie Brown] Casebook: Jack the Ripper</ref>. Według relacji prasowych oraz wyznań lekarza prowadzącego sekcję zwłok Carrie Brown miała wycięte jelita oraz liczne rany na całym ciele{{r|cbf}}. Prasa szybko okrzyknęła kobietę ofiarą Kuby Rozpruwacza, jednak do jej zabójstwa doszło w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]], a policja wykluczyła związek między jej śmiercią a morderstwami na [[Whitechapel]]{{r|vander}}.
 
== Śledztwo ==
[[Plik:F.G.Abberline.jpg|thumb|Inspektor [[Frederick Abberline]]]]
Ocalałe archiwum policyjne, zawierające materiały dotyczące morderstw na Whitechapel, pozwała dokładnie przyjrzeć się sposobom jej działania w [[Epoka wiktoriańska|epoce wiktoriańskiej]]<ref name="canter">Canter, David (1994), ''Criminal Shadows: Inside the Mind of the Serial Killer, London: HarperCollins'', s. 12–13, {{ISBN |0-00-255215-9}}</ref>. Duży zespół funkcjonariuszy przeprowadzał dochodzenie, chodząc od domu do domu na Whitechapel. Zbierano i badano materiał dotyczący tajemniczych zabójstw. Podejrzani byli wyszukiwani i przesłuchiwani{{r|canter}} (policja do tej pory korzysta z podobnych metod śledczych{{r|canter}}). Łącznie przesłuchano ponad 2000 osób, zweryfikowano [[alibi]] ponad 300 podejrzanych, 80 zatrzymano<ref>Raport inspektora Donalda Swansona do the Home Office, 19 października 1888, HO 144/221/A49301C, cytowany w Begg, ''Jack the Ripper: The Definitive History'', s. 205; Evans i Rumbelow, s. 113; Evans i Skinner, ''The Ultimate Jack Sourcebook Ripper'', s. 125.</ref>.
 
Śledztwo było początkowo prowadzone przez wydział do spraw dochodzeń kryminalnej miejskiej policji pod kierunkiem [[detektyw]]a [[Edmund Reid|Edmunda Reida]]. Po zabójstwie Mary Ann Nichols [[Scotland Yard]] przysłał prowadzącym dochodzenie pomoc w postaci detektywów: [[Frederick Abberline|Fredericka Abberline]], [[Henry Moore (detektyw)|Henry’ego Moore]] oraz [[Walter Andrews|Waltera Andrewsa]]. Kiedy zginęła Catharine Eddowes, do śledztwa przyłączył się [[James McWilliam]]{{r|ripper1}}. Sprawę komplikował fakt, że nowo mianowany szef Departamentu Dochodzeń Kryminalnych (CID), Robert Anderson, od 7 września do 6 października, czyli w czasie, kiedy zamordowano Annie Chapman, Elizabeth Stride oraz Catharine Eddowes, przebywał na urlopie w Szwajcarii<ref> Evans i Skinner, ''The Ultimate Jack Sourcebook Ripper'' , s. 675</ref>. Zmusiło to komisarza miejskiej policji, Charlesa Warrena, do mianowania Donalda Swansona nadinspektorem<ref>Begg, s. 205; Evans i Rumbelow, ss. 84-85.</ref>.
Bond krytykował teorię mówiącą o wiedzy [[chirurgia|chirurgicznej]] lub anatomicznej mordercy. Jego zdaniem nie posiadał on nawet doświadczenia rzeźniczego{{r|bond1}}. Spekulował, jakoby winowajca był samotnie żyjącą osobą przechodzącą okresy manii morderczych i erotycznych. Bond sugerował, że rodzaj okaleczeń wskazuje na [[hiperseksualność]] zabójcy. Stwierdził także, że impulsy mordercze sprawcy mogły wynikać z chęci zemsty, złego stanu umysłowego, fanatyzmu religijnego bądź zaburzeń psychiatrycznych, jednak żadnej z tych hipotez nie uważał za prawdopodobną{{r|bond1}}. Nie ma dowodów, że Kuba Rozpruwacz wykazywał aktywność seksualną skierowaną ku ofiarom{{r|ripper2}}<ref>Woods i Baddeley, s. 38</ref>, jednak penetracje nożem ich ciał oraz „pozostawienia ich w hańbiących seksualnych pozycjach połączone z wyeksponowaniem ran” wskazuje, że morderca odczuwał satysfakcję seksualną z zabójstw{{r|ripper2}}<ref>Woods i Baddeley, s. 111.</ref>. Wielu badaczy uważa to za najlepiej udokumentowaną teorię co do motywu działania Rozpruwacza<ref>Evans i Rumbelow, s. 187-188, 261, Woods i Baddeley, s. 121-122.</ref>.
 
W książce ''The Cases That Haunt Us'' John Douglas i Mark Olshaker również spróbowali na podstawie zebranych dowodów dokonać charakterystyki Kuby Rozpruwacza<ref name="profil2">Douglas John; Olshaker Mark ''The Cases That Haunt Us'' Mass Market Paperback, {{ISBN |0-671-01706-3}}</ref>. Ich zdaniem był on 20-30 letnim mężczyzną wychowanym bez udziału ojca pod okiem dominującej matki, być może nadużywającej alkoholu bądź prostytutki. Cierpiąc na [[zaburzenie urojeniowe|paranoję]], nie wszedł w jakikolwiek związek z kobietami, o czym mógł świadczyć fakt, że bez niczyich podejrzeń wymykał się w nocy z domu{{r|profil2}}. Prawdopodobnie miał niskie mniemanie o sobie, mogące wynikać z jakiegoś fizycznego defektu. Niewykluczone, że został przesłuchany przez niepodejrzewającą nic policję{{r|profil2}}.
 
== Podejrzani ==
 
== XIX-wieczna prasa a Kuba Rozpruwacz ==
Zabójstwa Kuby Rozpruwacza doprowadziły do zmiany stosunku mediów do przestępstw{{r|ripper3}}<ref name="108przyp">Woods i Baddeley, ss. 20, 52</ref>. Mimo że Rozpruwacz nie był pierwszym [[Seryjny morderca|seryjnym mordercą]], wywołał ogólnoświatową panikę{{r|108przyp|ripper3}}. Reformy podatkowe z 1850 roku pozwoliły na wydawanie wielu tanich gazet o dość dużym nakładzie<ref>Begg, ''Jack the Ripper: The Definitive History'', s. 208.</ref>. Jak grzyby po deszczu powstawały nowe gazety, często w niskich cenach, które wraz z bardzo popularnymi wśród szerokiej publiczności czasopismami, takimi jak „Illustrated Police News”, spowodowały niesłychaną popularność mordercy z Whitechapel<ref>Curtis, L. Perry, Jr. (2001). ''Jack the Ripper and the London Press''. Yale University Press. {{ISBN |0-300-08872-8}}.</ref>.
 
Po morderstwie Nichols w gazecie „[[The Guardian]]” pojawiło się stwierdzenie, że „policja może posiadać jakieś informacje, których utrzymanie w sekrecie uznano za niezbędne. Uważa się, że szczególną uwagę zwracają na osobę zwaną Skórzanym Fartuchem”<ref>Begg, ''Jack the Ripper: The Definitive History'', s. 98.</ref>. Niechęć funkcjonariuszy do ujawniania danych o postępie śledztwa doprowadziła dziennikarzy do pisania reportaży zawierających raczej wymyślone informacje{{r|ripper3}}<ref>Begg, ''Jack the Ripper: The Definitive History'', s. 214.</ref>. Tymczasem konkurencyjni autorzy gazet krytykowali je jako wytwór dziennikarskiej wyobraźni<ref>''Leytonstone Express and Independent'' z 8 września 1888, cytowany w Begg ''Jack the Ripper: The Definitive History'' s. 99.</ref>. John Pizer – mieszkający w pobliżu Żyd wyrabiający obuwie ze skóry – został uznany za Skórzanego Fartucha i zatrzymany przez policję<ref name="la"> Marriott, s. 251; Rumbelow, s. 49.</ref>, choć prowadzący sprawę inspektor uznał, że nie ma przeciwko żadnych dowodów<ref>Raport Josepha Helsona w policyjnym archiwum MEPO 3/140 ff. 235–8, cytowany w Begg, ''Jack the Ripper: The Definitive History'', s. 99 oraz Evans and Skinner, ''The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook'', s. 24</ref> i wkrótce wypuszczono go na wolność{{r|la}}.
 
== Bibliografia ==
* Begg, Paul (2003). ''Jack the Ripper: The Definitive History''. London: Pearson Education. {{ISBN |0-582-50631-X}}
* Begg, Paul (2006). ''Jack the Ripper: The Facts''. Anova Books. {{ISBN |1-86105-687-7}}
* Cook, Andrew (2009). ''Jack the Ripper''. Stroud, Gloucestershire: Amberley Publishing. {{ISBN |978-1-84868-327-3}}
* Curtis, Lewis Perry (2001). ''Jack The Ripper & The London Press''. Yale University Press. {{ISBN |0-300-08872-8}}
* Eddleston, John J. (2002). ''Jack the Ripper: An Encyclopedia''. London: Metro Books. {{ISBN |1-84358-046-2}}
* Evans, Stewart P.; [[Donald Rumbelow|Rumbelow, Donald]] (2006). ''Jack the Ripper: Scotland Yard Investigates''. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. {{ISBN |0-7509-4228-2}}
* Evans, Stewart P.; Skinner, Keith (2000). ''The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook: An Illustrated Encyclopedia''. London: Constable and Robinson. {{ISBN |1-84119-225-2}}
* Evans, Stewart P.; Skinner, Keith (2001). ''Jack the Ripper: Letters from Hell''. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. {{ISBN |0-7509-2549-3}}
* [[Martin Fido|Fido, Martin]] (1987), ''The Crimes, Detection and Death of Jack the Ripper'', London: Weidenfeld and Nicolson, {{ISBN |0-297-79136-2}}
* Marriott, Trevor (2005). ''Jack the Ripper: The 21st Century Investigation''. London: John Blake. {{ISBN |1-84454-103-7}}
* Meikle, Denis (2002). ''Jack the Ripper: The Murders and the Movies''. Richmond, Surrey: Reynolds and Hearn Ltd. {{ISBN |1-903111-32-3}}
* Rivett, Miriam; Whitehead, Mark (2006). ''Jack the Ripper''. Harpenden, Hertfordshire: Pocket Essentials. {{ISBN |978-1-904048-69-5}}
* Rumbelow, Donald (2004). ''The Complete Jack the Ripper. Fully Revised and Updated''. Penguin Books. {{ISBN |978-0-14-017395-6}}
* Sugden, Philip (2002). ''The Complete History of Jack the Ripper''. Carroll & Graf Publishers. {{ISBN |0-7867-0276-1}}
* Werner, Alex (editor, 2008). ''Jack the Ripper and the East End''. London: Chatto & Windus. {{ISBN |978-0-7011-8247-2}}
* Woods, Paul; [[Gavin Baddeley|Baddeley, Gavin]] (2009). ''Saucy Jack: The Elusive Ripper''. Hersham, Surrey: Ian Allan Publishing. {{ISBN |978-0-7110-3410-5}}
 
{{Kuba Rozpruwacz}}
1 011 147

edycji