Otwórz menu główne

Zmiany

m
→‎Preludium: dr. red.
Japonia zaczęła coraz bardziej dominować w Mandżurii i Korei. W [[1910]] Japończycy zaanektowali Koreę (zobacz: [[historia Korei]]) i obalili tamtejszą dynastię. Po upadku Cesarstwa Chińskiego, rządzonego przez mandżurską dynastię [[Dynastia Qing|Qing]] i proklamowaniu 1 stycznia [[1912]] w [[Nankin]]ie Republiki Chińskiej, Chiny znalazły się w stanie nieustannej [[Wojna domowa|wojny domowej]] pomiędzy zwalczającymi się stronnictwami. Partia rządząca [[Kuomintang]] po początkowej współpracy z [[Komunistyczna Partia Chin|KPCh]], musiała od [[1927]] toczyć z [[Komunizm|komunistami]] ciągłą walkę. Rządowa [[Armia Narodowo-Rewolucyjna]] odnosiła pewne sukcesy w walce z komunistami.
 
Po utracie swoich głównych sił, komuniści przegrupowali się i wycofali do północno-zachodniej części kraju. Pokonano 12 tys. km, a wydarzenie to znane jest w historii jako [[Długi Marsz]] (1934-1935). Na przywódcę Długiego Marszu, został wypromowany, wcześniej mało znany, [[Mao Zedong]].
 
Wielki Marsz posłużył siłom [[Czang Kaj-szek]]a do przywrócenia jedności kraju, gdyż militaryści, przestraszeni perspektywą ustanowienia władzy komunistycznej, przechodzili na jego stronę. Mimo to siły komunistów zostały jednak zachowane, a do ich zniszczenia zabrakło jak to określał Czang Kaj-szek: „Historycznych 5 minut”. Powodem zaprzestania walki z komunistami było wkroczenie Japończyków do Chin. Wobec potężnego zagrożenia, KPCh stała się łącznikiem pomiędzy siłami nacjonalistów a [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Sowietami]], obiecującymi dostawy broni i zaopatrzenia. Zniszczenie sił Mao nie wchodziło więc w grę. Pozwoliło to odbudować im nadwątlone siły, a nawet ponownie zaatakować domniemanego sojusznika w czasie „wspólnej” wojny z Japonią.