Komisje Rozdawnicze Koronna i Litewska: Różnice pomiędzy wersjami

drobne redakcyjne, poprawa linków
(drobne redakcyjne, poprawa linków)
Ze sprzedaży naczyń kościelnych 1,5 mln złp przypadło [[August Kazimierz Sułkowski|Augustowi Kazimierzowi Sułkowskiemu]], 600 tysięcy złp [[Biskupi wileńscy|biskupowi wileńskiemu]] [[Ignacy Jakub Massalski|Ignacemu Jakubowi Massalskiemu]], tyle samo kanclerzowi Młodziejowskiemu. Znaczną sumę przekazano także królowi.
 
W komisjach rozdawniczych dużą rolę odgrywali m.in. Adam Poniński, [[hetman polny koronny]] [[Franciszek Ksawery Branicki]], [[marszałek wielki litewski]] [[Władysław Gurowski]], biskup wileński Ignacy Jakub Massalski, biskup poznański Andrzej Stanisław Młodziejowski<ref name=staropolska>{{cytujCytuj książkę stronę|url rozdział =http [[s:Encyklopedia staropolska//pl.wikisource.org/wiki/Encyklopedia_staropolska/Komisja_EdukacyjnaKomisja Edukacyjna|Komisja Edukacyjna]] | tytuł = [[s:Encyklopedia staropolska/Komisja|Encyklopedia Staropolska]] Edukacyjna|data dostępunazwisko =2011-07-11 Gloger | imię = Zygmunt | autor link =[[ Zygmunt Gloger]] | wydawca = P. Laskauer i W. Babicki | rok = 1902 | tom = III | miejsce = Warszawa | data dostępu = 2011-07-11}}</ref>. [[Przedstawiciele Stolicy Apostolskiej w Polsce|Nuncjusz]] [[Giuseppe Garampi]] skarżył się na wymienionych biskupów do [[Rzym]]u, że przeprowadzając [[sekularyzacja|sekularyzację]] dóbr pojezuickich, przywłaszczyli sobie znaczne sumy, pozwalając na zabór kielichów, sreber i naczyń kościelnych. Wzburzony nazywał [[Polacy|Polaków]] narodem bezprzykładnym. Sam biskup Massalski dopuścił się defraudacji 300 000 złotych polskich z funduszy przeznaczonych na edukację. Według ówczesnych świadectw członkowie komisji dopuszczali się łupiestw i kradzieży, rozdzielając pomiędzy siebie lub swoich krewnych za bezcen dobra pojezuickie. Dobra i kapitały jezuitów przejmowali komisarze rozdawniczy, członkowie delegacji sejmowej, dworzanie i faworyci królewscy. Niejednokrotnie król podpisywał przywileje na [[emfiteuza|emfiteuzę]] na żądanie swoich faworytek.
 
Ustanowiono też dwie komisje sądownicze po 32 członków każda dla dóbr, w stosunku do których toczyły się procesy sądowe. Już 5 komisarzy wystarczało do kompletu.