Bitwa pod Ko Chang: Różnice pomiędzy wersjami

m
m (→‎Podłoże: lit.)
Działania wojenne prowadzone były głównie na lądzie, a flota tajlandzka była dość słaba. Jej trzonem były dwa [[okręt pancerny|okręty pancerne]] obrony wybrzeża „Dhonburi” i „Sri Ayuthia” (małe [[pancernik obrony wybrzeża|pancerniki obrony wybrzeża]]). Były to nowoczesne jednostki zbudowane w Japonii, o niewielkich rozmiarach (2265 ton) i małym zanurzeniu, lecz mimo to silnym uzbrojeniu składającym się z 4 dział [[Kaliber broni|kalibru]] 203 mm i niezłym opancerzeniu. Ponadto, Tajlandczycy posiadali 9 nowych, lecz małych [[torpedowiec|torpedowców]] zbudowanych we Włoszech i 3 zbudowane w Japonii, 2 [[stawiacz min|stawiacze min]], 2 małe [[okręt podwodny|okręty podwodne]] oraz 2 [[eskortowiec|eskortowce]] - okręty szkolne „Tachin” i „Maeklong”. Bolączką tajlandzkiej floty było słabe wyszkolenie, zwłaszcza artylerzystów oraz braki w wyposażeniu i utrzymaniu okrętów<ref name=meister/>.
 
Francuska eskadra w Indochinach składała się z [[krążownik lekki|krążownika lekkiego]] „[[La Motte-Picquet]]”, uzbrojonego w 8 dział 155 mm, dwóch [[Awiza typu Bougainville|awiz typu ''Bougainville'']]: „Dumont d'Urville” i „Amiral Charner” (uzbrojonych w 3 działa 138 mm) oraz 2 mniejszych i starszych awiz „Marne” i [[Tahure (1919)|„Tahure”]], uzbrojonych odpowiednio w 4 działa 100 mm i 2 działa 138 mm. Bazą floty był [[Ho Chi Minh (miasto)|Sajgon]]. Francuskie okręty były jednak w nie najlepszym stanie technicznym, co odbijało się na ich prędkości, a krążownik „La Motte-Picquet” był już przestarzały i praktycznie nieopancerzony<ref name=meister/>.
 
== Bitwa ==