Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 226 bajtów, 2 lata temu
dr. meryt.
Na czoło państwa wysunął się teraz [[Sulajman Parwana|Mu’in ad-Din Sulajman]], zręczny polityk, który zdobył przychylność Bajdżu i został obdarzony wysokim tytułem szambelana (''hadżib'') i strażnika pieczęci (''parwana''). Zwano go odtąd często Sulajmanem Parwaną. Na mocy układu z [[1257]] roku sułtanat uległ podziałowi pomiędzy Kajkawusa i jego brata [[Kilidż Arslan IV|Kilidż Arslana]], co jednak okazało się rozwiązaniem tymczasowym, ponieważ po klęsce Mongołów pod [[bitwa pod Ajn Dżalut|Ajn Dżalut]] zmusili oni nielojalnego wobec nich Kajkawusa do ucieczki do Konstantynopola. Stamtąd intrygował on przeciwko nim, próbując zachęcić potężnego zwycięzce spod Ajn Dżalut [[Bajbars]]a do inwazji na Anatolię i przywrócenia mu tronu. Tymczasem sułtanatem rządził Parwana, który w roku [[1265]] złożył nawet z tronu swojego nominalnego suzerena, wprowadzając na to miejsce jego nieletniego syna, bezwolną marionetkę w jego ręku. W roku [[1272]] Parwana nawiązał kontakt z Bajbarsem, co doprowadziło do tego, że w roku [[1277]] sułtan [[Mamelucy|mameluków]] po [[Bitwa pod Abulustajn|pokonaniu]] Mongołów pod [[Elbistan]]em pojawił się w Anatolii. Miejscowi Turcy nie poparli go jednak – Parwana ostatecznie wysłał tylko list. Bajbars wycofał się, a Mongołowie skazali Parwanę na śmierć.
 
Odtąd Anatolia właściwie podlegała bezpośredniemu zwierzchnictwu Mongołów, a tytuł sułtana miał już charakter tylko prestiżowy. W latach [[1282]]-[[1303]] walczyli o niego ze zmiennym szczęściem [[Kajkubad III]] i [[Masud II]], a ostatnim człowiekiem noszącym tytuł sułtana Rum był syn tego ostatniego, [[Masud III]], zamordowany w roku [[1307]], wkrótce po tym jak podobny los spotkał jego ojca. W tym momencie jednak już od trzydziestu lat tytuł ten był tylko nazwą, mająca znaczenie jedynie dla anatolijskich Turków, wśród których ciągle żywa jeszcze była pamięć państwa, które niegdyś ich jednoczyło.
 
{{Przypisy}}
Anonimowy użytkownik