Prasa kobieca: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 9 bajtów ,  3 lata temu
m (drobne redakcyjne, WP:SK)
Europejska prasa kobieca istnieje już dwa i pół wieku. Pierwsze niemieckie czasopismo dla kobiet wydawał pisarz i uczony J. Ch. Gottsched w latach 1726-27 pt. „Die vernűnftigen Tadlerinnen”. Najstarsze francuskie pismo pt. „Journal des Dames” ukazywało się w latach 1759-79 w [[Paryż]]u. W [[Anglia|Anglii]] J. Goodwill wydawał w [[Oksford]]zie miesięcznik „Lady's Magazine"(1749-53) nie mający charakteru czasopisma ściśle kobiecego. Pierwszym rosyjskim pismem kobiecym było „Modnoje jeżemiesiacznoje izdanije, ili Bibliotieka dla damskogo tualeta” wydawane w Moskwie przez N. I. Nowikowa od 1789 r. W [[Ameryka|Ameryce]] od 1792 r. ukazywał się „Lady's magazine” wydawany przez W. Gibbonsa w Filadelfii. W Polsce, podobnie jak w wyżej wymienionych krajach, pierwsze czasopisma kobiece redagowane były przez mężczyzn. W latach 1818-35 ukazywało się 17 tego rodzaju czasopism. Pierwszym polskim pismem kobiecym był „Tygodnik Polski i Zagraniczny” (1818-20, od 1819 tytuł „Tygodnik Polski”, a następnie w latach 1820-22 pt. „Wanda”)<ref>[http://historia_kobiet.w.interia.pl/teksty/w-o-kob.htm Wzór osobowy kobiety i model rodziny na łamach prasy kobiecej w latach 1863-1914<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>.
 
== Dwudziestolecie międzywojenne (Polska) ==
„[[Bluszcz (czasopismo)|Bluszcz]]”, jedno z najstarszych pism polskich, tygodnik ukazujący się od 1865 r. Od 1924 dzięki nowej spółce wydawniczej nabiera rozmachu i w ciągu kilku lat funduje kolejne czasopisma uzupełniające („Kobieta w Świecie i w Domu”, „Dziecko i Matka”, „Życie Kobiece”, „Kultura Ciała”, „Ja to zrobię”, „Życie praktyczne” i in.) Prowadzony najpierw przez Wandę Pełczyńską, a później przez Stefanię Podhorską-Okołów. Mający duże ambicje literackie i kulturalne. Pisały w nim m.in. [[Maria Dąbrowska]], [[Maria Kuncewiczowa]], [[Pola Gojawiczyńska]], [[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]], Ewa Szelburg-Zarębina. „Bluszcz” nie cieszył się nazbyt wielką popularnością i nakład jego nie przekraczał 10 000 egz. Główną przyczyną był tu, jak można sądzić, stosunkowo wysoki poziom publicystyczny i literacki, dość wysoka cena, mały udział ogólnych informacji w zawartości czasopisma, tworzące w sumie z „Bluszczu” tygodnik elitarny. W latach kryzysu „Bluszcz” popadł w poważne kłopoty finansowe.