Otwórz menu główne

Zmiany

m
Termin '''spółgłoska wargowa''' odnosi się do sposobu artykulacji [[spółgłoska|spółgłosek]] polegającego na zbliżeniu warg do siebie ([[spółgłoska dwuwargowa]]) lub górnych zębów do dolnej wargi ([[spółgłoska wargowo-zębowa]]). Dwuwargowo wymawia się na przykład /p/, /b/ i /m/. Spółgłoski wargowo-zębowe to między innymi /f/ i /v/ (polskie w). Głoska /w/ (polskie ł) to [[spółgłoska półotwarta wargowo-miękkopodniebienna]]{{odn|Gimson|2008|s=28}}<ref name="roach">{{Cytuj stronę | url = http://www.personal.reading.ac.uk/~llsroach/peter/ | tytuł = A Little Encycloedia of Phonetics | nazwisko = Roach | imię = Peter | praca = University of Reading | strony = 60 | język = en | data dostępu = 2017-06-25}}</ref>.
 
W [[języki słowiańskie|językach słowiańskich]] i w [[język irlandzki|irlandzkim]] istnieją "zmiękczone" ([[spółgłoskaSpółgłoska palatalnaśredniojęzykowa|palatalne]]) spółgłoski wargowe, jak początkowe spółgłoski w polskich wyrazach ''pies'', ''bić'', ''fistaszek'' i ''wiać'', o artykulacji ze środkową częścią języka zbliżoną do podniebienia (łac. ''palatum''){{odn|Nagórko|2007|s=35 i nast.}}.
 
W [[Frankonia|dialektach frankońskich]], zwłaszcza w okolicy [[Norymberga|Norymbergi]], istnieje szczególna wymowa L zwana ''prelabialne L'' (''prälabiales L'') [[Żuchwa|żuchwę]] wysuwa się do przodu, a [[język (anatomia)|język]] kładzie na górnych [[siekacz]]ach.
42 272

edycje