Otwórz menu główne

Zmiany

[[Prawosławie|Prawosławni]] postrzegają Boską Eucharystię jako najwyższy widzialny przejaw „mistycznej jedności i wcielenia Chrystusa i wierzących, którzy uczestniczą w Nim jako członki Jego ciała”<ref>Zob. {{Cytuj książkę| autor = I. Krmiris | tytuł = Streszczenie dogmatyki Prawosławnego Powszechnego Kościoła | język = el | rok = 1960| strony = 80}}</ref>. Tożsamość [[Kościół (teologia)|Kościoła]] i Eucharystii podkreślają zwłaszcza [[Teolog|teolodzy]] nurtu tzw. ''eucharystycznej [[Eklezjologia|eklezjologii]]'': N. Afanasieff oraz [[Alexander Schmemann]]<ref>{{Cytuj pismo| autor = N. Afanasieff | czasopismo = Irénikon | wydanie = 1962 | wolumin = 35 | strony = 316| tytuł = Le Concile dans la Théologie orthodoxe ruse}}</ref><ref>{{Cytuj pismo| autor = Alexander Schmemann | czasopismo = Theologia | wydanie = 1951 | wolumin = 22 | strony = 242n| tytuł = Unity, Division, Reunion in the Light of Orthodox Ecclesiology}}</ref>. [[Jan (Ziziulas)|Joanis Ziziulas]] podkreśla, że Eucharystia nie może być postrzegana bez tego, co stanowi treść życia Kościoła, a więc: [[wiara (chrześcijaństwo)|wiara]], [[Miłość (chrześcijaństwo)|miłość]], [[chrzest]], świętość życia itd.<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Eucharist, Bishop, Church: The Unity of the Church in the Divine Eucharist. The Bishop During the First Three Centuries| autor = John Zizioulas | strony = 17}}</ref>
 
[[Siergiej Bułgakow|Sergiusz Bułgakow]] wskazywał, że nauka o [[Sakrament|siedmiu sakramentach]], wśród których wymienia się także Eucharystię, zdefiniowana najpierw na Zachodzie w XII w., została przyjęta następnie na Wschodzie chrześcijaństwa. Eucharystia, podobnie jak chrzest wyróżnia się tym, że została bezpośrednio ustanowiona przez samego Pana. Według Bułgakowa „Eucharystia jest zakosztowaniem niebieskiego chleba i przyjęciem Ciała i Krwi Chrystusa, zgodnie z postanowieniem Pana”. Do sprawowania jej potrzebny jest ważnie wyświęcony [[Prezbiter|kapłan]]. Prawosławie wyznaje, że Chrystus „dający siebie w komunii” jest prawdziwie obecny w świętych tajemnicach. Jednak nie podejmują łacińskiej nauki o substancji i przypadłościach. Poświęcenie darów dokonuje się w ciągu całej liturgii, najważniejszą częścią jest wygłoszenie słów ustanowienia, któremu towarzyszy przyzywanie Ducha Świętego (epikleza)<ref>Zob. {{Cytuj książkę | autor r = Sergiusz Bułgakow | autor = Tenże | autor r link = Siergiej Bułgakow| rozdział = Sakramenty. Uświęcająca moc Kościoła | tytuł = Prawosławie. Zarys nauki Kościoła prawosławnego | strony = 127–130}}</ref>. Chleb i wino stają się rzeczywiście ciałem i krwią Chrystusa ([[gr.]] termin ''metabole'' ma oznaczać rzeczywistą przemianę). Komunia wiernych udzielana jest pod obiema postaciami.
 
Wierni [[cerkiew prawosławna|Cerkwi Prawosławnej]] przyjmują komunię świętą od momentu ''włączenia do Cerkwi'', tzw. ''wocerkowlenija'', już jako [[niemowlę]]ta. Utrwalony, zwłaszcza w starszym pokoleniu, jest pogląd o rzadkim przyjmowaniu tego sakramentu (najczęściej cztery razy do roku), ale coraz częściej w ramach dążenia do zachowania praktyk pierwszych chrześcijan nalega się na częste przyjmowanie Komunii w czasie każdej [[Boska Liturgia|boskiej liturgii]]. Obowiązującym jest [[post]] eucharystyczny od północy, trwający co najmniej 8 godzin. Zwolnione są od niego małe dzieci oraz osoby chore i w zagrożeniu życia.
Anonimowy użytkownik