Józef Antoni Kossakowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2666 bajtów ,  15 lat temu
obiecane dawno rozszerzenie
m (zm.kat + kilka szczegółów)
(obiecane dawno rozszerzenie)
'''Józef hrabia Korwin-Kossakowski''', (†herbu [[Ślepowron]] ([[1772]]-[[1842]]), generał wojsk francuskich, i wierny towarzyszadiutant [[Napoleon Bonaparte|Napoleona I]], przedstawiciel [[Litwa|Litwy]] w jego sztabie.
 
Urodził się w Marciniszkach na Litwie, był synem [[Antoni Kossakowski (kasztelan inflancki)|Antoniego]] (kasztelana inflanckiego) i Eleonory ze Straszewiczów. Kształcił się w szkole pojezuickiej pijarów w [[Wilno|Wilnie]]. Nadano mu starostwa zasielskie, zasmudzkie i perebrudzkie.
:''To jest tylko [[Wikipedia:zalążek artykułu|zalążek artykułu]]. Jeśli możesz, rozbuduj go.''
 
[[Kategoria:Polscy wojskowi|Kossakowski, Józef]]
Jako chorąży 8. chorągwi I brygady kawalerii narodowej Wielkiego Księstwa Litewskiego wziął udział w kampanii wojennej [[1792]]. Dzięki wsparciu stryja, hetmana [[Szymon Kossakowski|Szymona]], został awansowany na majora oraz mianowany dowódcą III brygady kawalerii narodowej. Po wojnie był podobno rozważany jako kandydat do stanu duchownego, miał zostać koadiutorem innego stryja, biskupa inflanckiego [[Józef Kossakowski (biskup)|Józefa Kossakowskiego]].
 
Brał udział w [[insurekcja kościuszkowska|insurekcji kościuszkowskiej]], m.in. w obronie Wilna. Po upadku powstania przebywał przez kilka lat w [[Paryż]]u, następnie powrócił na Litwę, gdzie porządkował sprawy majątkowe i spadkowe.
 
Po wkroczeniu wojsk napoleońskichna Litwę został mianowany generałem brygady w korpusie litewskim. Był adiutantem przy Sztabie Cesarskim i członkiem Gwardii Honorowej. [[3 sierpnia]] [[1812]] otrzymał dowództwo pułku strzelców pieszych litewskich i z okręgu połockiego. Brał udział w kampaniach [[1812]], [[1813]] i [[1814]], m.in. w walkach pod Smoleńskiem, Możajskiem, Moskwą ([[29 września]] 1812 przez 3 dni był formalnym gubernatorem Moskwy) i Berezyną, następnie (jako adiutant przy dworze cesarskim) w bitwach pod Luetzen, Spandau, Budziszynem, Dreznem, Lipskiem i Hanau. W 1814 na kilka miesięcy z działań wojennych wyłączyła go ciężka choroba. Po powrocie do sztabu Napoleona był świadkiem abdykacji cesarza w Fontainebleau (jako jedyny Polak obok Stanisława Wąsowicza).
 
W [[1814]] otrzymał tytuł hrabiego cesarstwa francuskiego, był także kawalerem maltańskim. Po powrocie na Litwę zasłynął jako kolekcjoner pamiątek wojskowych i napoleońskich, w jego posiadaniu znajdował się m.in. mundur i włosy Napoleona. W parku przy swojej posiadłości w Lukoniach postawił pomnik swojemu koniowi, na którym odbywał kampanie u boku Napoleona. Zmarł [[28 października]] [[1842]] w Lukoniach, został pochowany w Janowie (na Litwie).
 
Był odznaczony dwukrotnie [[Legia Honorowa|Legią Honorową]] ([[3 października]] 1812 Krzyżem Kawalerskim, [[24 października]] 1813 Krzyżem Oficerskim), Orderem Korony Żelaznej, Krzyżem Neapolitańskim oraz Krzyżem de la Fleur de Lys (nadanym przez księcia Artois, późniejszego króla Francji [[Karol X|Karola X]]).
 
'''Źródła:'''
* ''Polski Słownik Biograficzny'', tom XIV, 1968-1969, artykuł autorstwa Zofii Kossakowskiej-Szanojcy
 
[[Kategoria:Polscy wojskowigenerałowie|Kossakowski, Józef]]
50 635

edycji