Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 30 bajtów, 1 rok temu
m
poprawiam przeniesione strony
=== Edukacja i kariera wojskowa ===
 
Urodził się w starej rodzinie bojarskiej - jego ojciec, Ion Manu, był [[kajmakam]]em [[Muntenia|Muntenii]], a matka Ana pochodziła z potężnego rodu [[Ghica]]<ref>Stelian Neagoe, ''Oameni politici români. Enciclopedie.'', Editura Machiavelli, Bucureşti 2007, s. 439-441</ref>. Początkowo zdobywał wykształcenie w kraju, po czym w wieku 14 lat wyjechał do [[Królestwo Prus|Prus]] by podjąć studia w szkole kadetów w [[Poczdam]]ie. Ukończywszy naukę w 1853 roku za zgodą rządu rumuńskiego wstąpił do armii pruskiej w stopniu [[podporucznik]]a by kontynuować specjalizację w [[1 Pułk Artylerii Polowej Gwardii Cesarstwa Niemieckiego|1 Pułku Artylerii Polowej Gwardii]] w [[Berlin]]ie<ref>Ibidem, s. 439-441</ref>. We wrześniu 1858 roku wrócił do kraju, gdzie powierzono mu za zadanie reorganizację rumuńskiej [[artyleria|artylerii]]. Równolegle rozpoczął karierę wykładowcy w Szkole Wojskowej w Bukareszcie. Jego służba wojskowa charakteryzowała się licznymi przerwami, ze względu na zaangażowanie w życie polityczne. Po raz pierwszy zrezygnował ze służby czynnej w 1869 roku będąc w stopniu [[pułkownik]]a. W związku z wybuchem wojny [[wojna rosyjsko-turecka (1877-1878)|wojny rosyjsko-tureckiej (1877-1878)]] - określanej w [[historiografia|historiografii]] rumuńskiej jako wojna o niepodległość - ponownie wstąpił w szeregi armii w marcu 1877 roku. Zaledwie miesiąc później, w dniu 24 kwietnia 1877 roku, został mianowany przez króla [[Karol I (Rumunia)Hohenzollern-Sigmaringen|Karola I]] [[generał brygady|generałem brygady]]<ref>Petre Dan, ''Preşedinţii Adunării Deputaţilor şi Senatului României 1862-2004'', Editura Meronia, Bucureşti 2004, s. 162</ref>.
 
W czasie działań wojennych na terytorium obecnej [[Bułgaria|Bułgarii]] dowodził 4 Dywizją Piechoty w walkach pod [[Nikopol (Bułgaria)|Nikopolem]], a następnie jako dowódca artylerii armii rumuńskiej uczestniczył [[Bitwa pod Plewną|w oblężeniu Plewna]] (lipiec - grudzień 1877) i okupacji [[Widyń|Widynia]] (luty 1878). Za zasługi na polu bitwy został pierwszym rumuńskim oficerem odznaczonym medalem [[Virtutea militară]], nadanym mu przez króla [[Karol I (Rumunia)Hohenzollern-Sigmaringen|Karola I]] w dniu 10 maja 1878 roku<ref>Ibidem, s. 162</ref>.
 
Po zakończeniu wojny przez krótki czas pełnił funkcję generalnego inspektora artylerii (5 sierpnia - 19 grudnia 1878 roku), po czym zakończył służbę w wyniku [[demobilizacja|demobilizacji]]. Powrócił do armii jeszcze na krótki okres na początku lat 80., obejmując dowództwo 3 Dywizji, a następnie ponownie funkcję generalnego inspektora artylerii (od 20 lipca 1881 roku). Karierę wojskową zakończył definitywnie 11 marca 1883 roku, poświęcając się całkowicie działalności politycznej<ref>Stelian Neagoe, ''Oameni politici români. Enciclopedie.'', Editura Machiavelli, Bucureşti 2007, s. 439-441</ref>.
199 831

edycji