Ulica Wita Stwosza w Katowicach: Różnice pomiędzy wersjami

m
(→‎Historia: drobne uzupełnienie, drobne redakcyjne, lit.)
 
== Historia ==
Do końca [[XIX wiek]]u pomiędzy ul. Wita Stwosza a [[Ulica Jana Kochanowskiego w Katowicach|ul. Jana Kochanowskiego]] znajdowała się skotnica − teren pastwiskowy<ref>''Katowice 1865–1945. Zarys rozwoju miasta.'' Red. J. Szaflarski, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo "Śląsk", Katowice 1978, s. 100.</ref>. Jeszcze w 1907 r. dzisiejsza ulica Wita Stwosza była polną drogą bez nazwy, wiodącą od ówczesnego ''Blücherplatz'' (dziś pl. K. Miarki) na południe, do cegielni położonej na południe od dopiero co wytyczonej ''Bernhardstrasse'' (dzisiejsza ul. Powstańców; na terenie tym stoi obecnie [[Archikatedra Chrystusa Króla w Katowicach|archikatedra Chrystusa Króla]]). Nie było przy niej wówczas jeszcze żadnych budynków<ref name="Plan 1907">''Plan von Kattowitz'', Verlag v. G. Siwinna, Kattowitz 1907</ref>.
 
[[Plik:POL Katowice - Wita Stwosza Street.jpg|thumb|Budynek przy ul. Wita Stwosza 4]]
Do końca lat 60. XX w. ciąg ulicy Wita Stwosza był przerwany na wysokości obecnego wejścia do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego i nieprzejezdny. Dopiero wówczas bowiem rozebrano stojący w poprzek drogi piętrowy budynek mieszkalny dawnej zabudowy folwarcznej. Z tego powodu wcześniej dojazd do wyżej położonego odcinka ulicy odbywał się jedynie obecną ul. M. Szeligiewicza. Bloki mieszkalne po zachodniej stronie tego odcinka ulicy powstały w latach 40. i 50. Po wschodniej stronie tego odcinka kwadrat w obrysie obecnych ulic Wita Stwosza, ks. J. Czempiela, Plebiscytowej i bpa Cz. Domina, należący także do Kurii Diecezjalnej, zajmowały drewniane, parterowe baraki. Mieściły się w nich m.in. stolarnia diecezjalna ze składami drewna, warsztaty produkujące [[dewocjonalia]], a także mieszkania. Po ich stopniowej likwidacji w latach 70. i 80. wzniesiono na tym terenie obecne zabudowania „Caritas”-u Archidiecezji Katowickiej.
 
Przez długi czas ten odcinek ulicy był polną drogą, kończącą się na wysokości dzisiejszego numeru 29. Zapewniała ona dojazd m.in. do budynków nr. 30 – 30c należących do resortu telekomunikacji. Dalej, aż do ul. Ceglanej (wówczas również o charakterze drogi polnej), ciągnęły się wysypiska gruzu i inne nieużytki. Po wschodniej stronie aż do pierwszych lat 60. tuż przed osią obecnej Alei Górnośląskiej (Autostrada A4; tędy również biegła polna droga) znajdowało się samotne, stare gospodarstwo z niewielkim stawem. Zlikwidowano je w związku z budową na tym terenie obecnej siedziby katowickiej [[Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach|Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej]] (nr 36). Dalej, do ul. Ceglanej, ciągnęły się [[Ogród działkowy|ogródki działkowe]] – na tym terenie funkcjonuje obecnie zbudowane w latach 80. [[Uniwersyteckie Centrum Okulistyki i Onkologii w Katowicach|Uniwersyteckie Centrum Okulistyki i Onkologii]]. Po stronie zachodniej w 1985 r., tuż przed Aleją Górnośląską, wybudowano charakterystyczny "Błękitny wieżowiec" (nr 31) będący dziś siedzibą szeregu instytucji państwowych i samorządowych.
 
Pod koniec 1999 powołano Komitet Budowy Nowego Gmachu [[Muzeum Śląskie w Katowicach|Muzeum Śląskiego]], który wkrótce potem zatwierdził zaktualizowany, tzn. pomniejszony o 30%, projekt Jana Fiszera. Plan zyskał uznanie środowisk twórczych i naukowych. W październiku 2002 [[Muzeum Śląskie w Katowicach]] otrzymało od miasta darowiznę w postaci działki o powierzchni 5,5 ha zlokalizowanej w prostokącie ulic Wita Stwosza, Ceglanej, [[Ulica Tadeusza Kościuszki w Katowicach|Tadeusza Kościuszki]] i Alei Górnośląskiej, pod budowę nowego gmachu. Projekt ten nie został zrealizowany. W tym miejscu tuż za Aleją powstał później budynek hotelu "Diament", zaś przed samą ul. Ceglaną budowany jest obecnie (2016 r.) obiekt prywatnej placówki medycznej.
203 064

edycje