Muzyka liturgiczna: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 14 bajtów ,  2 lata temu
brak opisu edycji
{{Dopracować|źródła=2017-08|styl=2017-08|POV=2017-08|linki=2017-08|linkizew=2017-08}}
 
'''Muzyka liturgiczna''', muzyka kościelna – [[muzyka]] służąca obrzędowi religijnemu, która według zaleceń władz danego [[Kościół (organizacja)|kościoła]] jest odpowiednia przy odprawianiu [[Liturgia|liturgii]].
 
W [[Kościół łaciński|Kościele katolickim]] reguły wykonywania utworów muzycznych są [[Kodyfikacja|skodyfikowane]] i określają je określają je dokumenty papieskie i soborowe, m.in.:
W [[Kościół łaciński|Kościele katolickim]] reguły wykonywania utworów muzycznych są [[Kodyfikacja|skodyfikowane]] i określają je [[Encyklika|encykliki]] i [[konstytucja apostolska|konstytucje]]: motu proprio Tra le sollecitudini [[Pius X|św. Piusa X]] ([[1903]]), Divini cultus [[Pius XI|Piusa XI]] ([[1928]]), Mediator Dei ([[1947]]) oraz Musicae sacrae disciplina [[Pius XII|Piusa XII]] ([[1955]]), konstytucja [[sobór powszechny|soborowa]] Sacrosanctum Concilium ([[1963]]). Udział muzyki w liturgii mogą również regulować instrukcje Kongregacji do spraw Seminariów i Uniwersytetów i do spraw Kultu. Muzyka spełnia rolę służebną w stosunku do liturgii, i ma na celu uświęcać człowieka i głosić chwałę [[Bóg|Boga]]. Była też inna interpretacja muzyki liturgicznej, której reprezentantem był [[Pius XII]], zakładająca równorzędność muzyki wobec liturgii.
* motu proprio ''Tra le sollecitudini'' [[Pius X|św. Piusa X]] ([[1903]]);
* motu proprio ''Divini cultus'' [[Pius XI|Piusa XI]] ([[1928]]), Mediator Dei ([[1947]]);
* motu proprio ''Musicae sacrae disciplina'' [[Pius XII|Piusa XII]] ([[1955]]);
* konstytucja [[sobór powszechny|soborowa]] ''Sacrosanctum Concilium'' ([[1963]]).
W [[Kościół łaciński|Kościele katolickim]] reguły wykonywania utworów muzycznych są [[Kodyfikacja|skodyfikowane]] i określają je [[Encyklika|encykliki]] i [[konstytucja apostolska|konstytucje]]: motu proprio Tra le sollecitudini [[Pius X|św. Piusa X]] ([[1903]]), Divini cultus [[Pius XI|Piusa XI]] ([[1928]]), Mediator Dei ([[1947]]) oraz Musicae sacrae disciplina [[Pius XII|Piusa XII]] ([[1955]]), konstytucja [[sobór powszechny|soborowa]] Sacrosanctum Concilium ([[1963]]). Udział muzyki w liturgii mogą również regulować instrukcje Kongregacji do spraw Seminariów i Uniwersytetów i do spraw Kultu. Muzyka spełnia rolę służebną w stosunku do liturgii, i ma na celu uświęcać człowieka i głosić chwałę [[Bóg|Boga]]. Była też inna interpretacja muzyki liturgicznej, której reprezentantem był [[Pius XII]], zakładająca równorzędność muzyki wobec liturgii.
 
Muzyka liturgiczna rozwinęła się z jednogłosowego [[Chorał gregoriański|chorału gregoriańskiego]]. Poprzez dodawanie doń głosów powstawały wielogłosowe formy [[organum]], konduktusu, [[motet]]u. Szczytową komplikację [[Polifonia|polifoniczną]] osiągnęła w twórczości kompozytorów [[Niderlandy (region historyczny)|niderlandzkich]]. Styl [[chór]]alny [[a cappella]] stał się wzorem muzyki kościelnej uznanym przez [[Sobór trydencki]] ([[1545]]-[[1563]]). [[Barok]] w kościele katolickim rozwinął gatunki wokalno-instrumentalne: [[oratorium]] i [[Kantata|kantaty]].